Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Όνειρα έχετε; (Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος)

Γιὰ πολλὰ κατηγοροῦν τοὺς νέους σήμερα. Καὶ γιὰ περισσότερα τοὺς κριτικάρουν, τοὺς σχολιάζουν, τοὺς ἀποδοκιμάζουν. Ὅμως ἐκεῖ ποὺ δὲν γίνεται αὐτὸ ἢ τουλάχιστον συμβαίνει σὲ μικρότερη ἔκταση, εἶναι γιὰ κάποια – τί κάποια; – γιὰ τὰ τόσα «θὰ» ποὺ ἔχουν. Γιὰ τὸν ἑαυτό τους, τὸ μέλλον τους, τὴ ζωή. Πρόκειται γιὰ τὰ ὄνειρά τους! Διαβάστε περισσότερα »

Ξέρεις να κάνεις διάλογο; (Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος)

Δὲν εἴπαμε ἂν ξέρεις νὰ συζητᾶς, καλέ μου φίλε, αὐτὸ εἶναι πανεύκολο. Ρωτᾶμε ἂν ξέρεις νὰ κάνεις διάλογο. Μὰ ὑπάρχει διαφορά; Ἀσφαλῶς! Γιατί ὁ διάλογος εἶναι κάτι περισσότερο ἀπ’ τὴ συζήτηση, ἡ ὁποία μερικὲς φορὲς ὁδηγεῖ καὶ στὴ φλυαρία! Εἶναι κάτι βαθύτερο, ἀνώτερο, οὐσιαστικότερο. Εἶναι λόγος καὶ ἀντίλογος. Μὲ σκοπό; Τὴν εὕρεση τῆς ἀλήθειας. Ὁπότε προϋποθέτει σοβαρότητα, ὑπευθυνότητα, ὡριμότητα, σκέψη. Ἀπαιτεῖ γαλήνη, ἠρεμία, εἰρήνη, ἀμεσότητα, ἐντιμότητα, πρα­γματικὴ ἐπικοινωνία, γιὰ νὰ γίνει. Καὶ προσ­ευχή! Διαβάστε περισσότερα »

Η «εκλεκτή μερίδα» (Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος)

Κάποτε, φίλοι, ὅταν οἱ ἄνθρωποι πήγαιναν στοὺς παλιοὺς Γέροντες καὶ Ἀσκητές, ἔλεγαν: «Ἀββᾶ πές μου λόγο γιὰ νὰ σωθῶ»! Κι ἐκεῖνοι τοὺς ἔλεγαν σοφὰ λόγια οἰκοδομῆς καὶ σωτηρίας, ὅπως πολλὰ εἶναι καταγεγραμμένα καὶ στὰ εἰδικὰ βιβλία μὲ τὴ ζωή καὶ τὰ λόγια τους, τὰ ἀποκαλούμενα «γεροντικά».

Σήμερα δύο πράγματα συμβαίνουν σὲ ἔκταση.

Ἢ λέμε στὸν ἄλλο «πές μου κάποιο νέο, κανένα κουτσομπολιό, τί μαθαίνεις, τί ἀκοῦς», ὁπότε ἀπ’ αὐτὲς τὶς συζητήσεις βγαίνουν κακολογίες, συκοφαντίες, κατακρίσεις καὶ μὲ δυὸ λόγια ἡ ἀποκαλούμενη «ἀργολογία» ποὺ εἶναι μεγάλη ἁμαρτία, γι’ αὐτὸ καὶ γράφει ὁ Ἀπ. Παῦλος «ἀπόφευγε μωρὲς συζητήσεις… γιατί εἶναι ἀνωφελεῖς καὶ μάταιες» (Τίτ. γ, 10).

Ἢ κλείνουμε ἑρμητικὰ τ’ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς μας σὲ ὅ,τιδήποτε πνευματικὸ θὰ μπορούσαμε ν’ ἀκούσουμε, νὰ διαβάσουμε ἢ καὶ νὰ δοῦμε! Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη κατάντια ἀπ’ αὐτὴ καὶ τιμωρία ἀπ’ τὸν Θεὸ ἀκόμη, ὅπως θὰ δοῦμε… Διαβάστε περισσότερα »

«Μου φτάνει αυτὸ που είμαι…»!!! (Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος)

Μὲ τίποτα δὲν μπορῶ νὰ συμφωνήσω, καλοί μου φίλοι, μὲ αὐτοὺς ποὺ λένε λόγια σὰν αὐτά: «Μοῦ φτάνει αὐτὸ ποὺ εἶμαι. Δὲν μοῦ χρειάζεται τὸ περισσότερο. Καλὸς εἶμαι κι ἔτσι»! Διαβάστε περισσότερα »

Οι οικολόγοι και οι αμβλώσεις (Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος)

Σὲ πολλὰ πράγματα ἔχει γίνει ἐκτροπὴ ἀπ’ τὸν Ἑλληνορθόδοξο τρόπο ζωῆς σήμερα, καλοί μου φίλοι. Μεταξὺ αὐτῶν καὶ σὲ πολλὰ καίρια καὶ θεμελιώδη κεφάλαια τῆς ζωῆς, ὅπως εἶναι ὁ γάμος καὶ ἡ οἰκογένεια. Ἔτσι ἔχουμε πλέον τὸν πολιτικὸ γάμο, τὴν μονογονεϊκὴ οἰκογένεια, τὴν ἐλεύθερη συμβίωση καὶ τὸν λεγόμενο γάμο τῶν ὁμοφυλοφίλων. Αὐτὲς δὲ οἱ ἐκτροπὲς ἀποκαλοῦνται καὶ «ἐναλλακτικὲς μορφὲς οἰκογένειας»! Ἀνάλογες εἶναι καὶ οἱ ἐκτροπὲς ἀπὸ τὶς σεξουαλικὲς σχέσεις. Περιορίστηκαν πλέον πολὺ (ἢ βρίσκονται στὸ περιθώριο;) ἡ ἁγνότητα, ἡ συζυγικὴ πίστη καὶ ἡ ἐγκράτεια.

Ἑπόμενο πλέον εἶναι νὰ ἀκολουθήσει καὶ ἡ ἐκτροπὴ στὴ γέννηση καὶ στὴν ἀνατροφὴ τοῦ νέου ἀνθρώπου. Ἑπόμενο εἶναι νὰ ἀλλάξει καὶ ἡ στάση ἀκόμη καὶ σ’ αὐτὸ τοῦτο τὸ ἀγέννητο παιδί. Δηλαδὴ στὴν ἀγέννητη ζωή. Καὶ τί μεγίστη ἐκτροπὴ εἶναι κι αὐτή! Ὅλοι καὶ ὅλα εἶναι πλέον ἐναντίον της. Ποὺ ὑπερβαίνουν κάθε ὅριο καὶ λογική. Δὲν ἔχει προηγούμενο τὸ τί συμβαίνει καὶ τί τεκταίνεται ἐναντίον αὐτῆς τῆς ἀγέννητης ζωῆς. Σὲ τέτοιο βαθμὸ δέ, ποὺ σὲ κανένα πλάσμα (οὔτε καὶ σ’ αὐτὰ τὰ ζῷα ἢ καὶ τὰ φυτὰ ἀκόμη!) δὲν συμβαίνει κάτι ἀνάλογο.

Διαβάστε περισσότερα »