«…υπάρχει εις πολλούς η ιδέα ότι η Εκκλησία είναι και αυτή μία οργάνωσις, η οποία πρέπει να εργάζεται δια την θεραπείαν των κοινωνικών κακών. Εις αυτήν την ιδέαν επαγιδεύθησαν πολλοί των ιερέων μας, δος δ᾽ ειπείν και των Επισκόπων μας, και εγκαταλείψαντες το καθαρώς πνευματικόν έργον, την κατήχησιν δηλαδή του λαού και την διδασκαλίαν της τέχνης της απαλλαγής τής καρδίας από τα πάθη, ξεχύνονται εις φιλανθρωπικά και κοινωνικά έργα, διότι από αυτά μόνον θα έχουν τον έπαινον του κόσμου.
«Η Εκκλησία δεν είναι οργάνωση που εργάζεται για την θεραπεία των κοινωνικών κακών…» (Σεβ. Μητροπ. Γόρτυνος & Μεγαλοπόλεως Ιερεμίας)
Δημοσιεύθηκε στις 10 Φεβρουαρίου, 2012
Από το Συναξάρι – Αγιος Χαράλαμπος
Δημοσιεύθηκε στις 10 Φεβρουαρίου, 2012
Ο άγιος και ένδοξος μάρτυς Χαράλαμπος ζούσε κατά τους χρόνους της βασιλείας του αυτοκράτορα Σεπτίμου Σεβήρου (194-211) στην Μαγνησία επί του ποταμού Μεάνδρου, κοντά στην Έφεσο, όταν διοικητής της πόλεως ήταν ο Λουκιανός. Ήταν ηλικίας εκατόν επτά ετών και ασκούσε από πολύ καιρό το ιερατικό λειτούργημα για τους χριστιανούς της πόλεως, διδάσκοντάς τους με ζήλο πώς να ακολουθούν την οδό της αληθείας και κηρύττοντας σε όλους την πίστη του Χριστού, δίχως να φοβάται τις απειλές των ειδωλολατρών. Καταγγέλθηκε ως επικίνδυνος ταραχοποιός και οδηγήθηκε στο δικαστήριο του Λουκιανού, όπου στις απειλές του διοικητή απάντησε με τα λόγια: «Δεν μπορείς να ξέρεις τι είναι επωφελές και σωτήριο για μένα. Τίποτε δεν μου είναι πιο ευχάριστο από τα βασανιστήρια για τον Χριστό. Εμπρός, βασάνισε το γρηγορότερο το γηραλέο σώμα μου με ότι πιο ανυπόφορο κρίνεις εσύ μέσο, για να μάθεις ποια είναι η απροσμάχητη δύναμη του Χριστού μου». Οι δήμιοι τότε του έβγαλαν την ιερατική στολή και με σιδερένια νύχια του ξέσχισαν τις σάρκες, δίχως να μπορέσουν να του αποσπάσουν την παραμικρή κραυγή πόνου. Αντίθετα, τους έλεγε: «Σας ευχαριστώ, αδελφοί μου, γιατί γδέρνοντας το γερασμένο τούτο σώμα, ανανεώνετε την ψυχή μου και την προετοιμάζετε για την αιώνια μακαριότητα!».
Διαβάστε περισσότερα »
Κυριακή του Ασώτου (Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος)
Δημοσιεύθηκε στις 9 Φεβρουαρίου, 2012
Απόσπασμα από την Α’ Ομιλία – Περί μετανοίας
Ήταν δυό αδέλφια· τα οποία, αφού μοιράστηκαν αναμεταξύ τους την πατρική περιουσία, ο ένας έμεινε στο σπίτι, ενώ ο άλλος έφυγε σε μακρινή χώρα. Εκεί, αφού κατέφαγε όλα όσα του δόθηκαν, δυστύχησε και υπέφερε μη υπομένοντας τη ντροπή από τη φτώχεια. (Λουκά 15: 11 κ.ε.) Αυτή την παραβολή θέλησα να σάς την πω, για να μάθετε, ότι υπάρχει άφεση αμαρτημάτων και μετά το Βάπτισμα, εάν είμαστε προσεκτικοί. Και το λέγω αυτό όχι για να σάς κάνω αδιάφορους, αλλά για να σάς απομακρύνω από την απόγνωση. Γιατί η απόγνωση μας προξενεί χειρότερα κακά και από τη ραθυμία.
Θεολογική θεώρηση του πόνου (πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός)
Δημοσιεύθηκε στις 8 Φεβρουαρίου, 2012
(Ψαλμ. 89, 10: «Και το πλείον αυτών πόνος και μόχθος»)
Ο Ψαλμωδός κάνει, μία θλιβερή διαπίστωση. Τα χρόνια της ζωής του ανθρώπου μπορεί να φθάσουν, στην καλύτερη περίπτωση, τα ογδόντα- το μεγαλύτερο όμως μέρος τους είναι πόνος και μόχθος. Είναι σύμφυτος ο πόνος -και ο ψυχικός και ο σωματικός- στη ζωή μας, ως μία όψη του υπάρχοντος στον κόσμο κακού. Αυτό επιβεβαιώνει και ο λόγος του Ιησού Χριστού: «εν τω κόσμω θλίψιν έξετε». Δεν υπόσχεται στους πιστούς Του κάποιο ουτοπικό – άλυπο βίο. Συμπληρώνει όμως: «αλλά θαρσείτε. ΕΓΩ νενίκηκα τον κόσμον». συνεπώς και τα κακά του κόσμου. Μέσα σ’ αύτη την εν Χριστώ δυνατότητα υπέρβασης του πόνου εύχεται και η λειτουργική μας σύναξη: «Υπέρ του ρυσθήναι ημάς από πάσης θλίψεως, οργής, κινδύνου και ανάγκης, του Κυρίου δεηθώμεν». Η διαπίστωση, συνεπώς, της πραγματικότητας του πόνου δεν αίρει την αναζήτηση της δυνατότητας απαλλαγής από αυτόν. Πώς μπορούν αυτά να κατανοηθούν;
Αύξηση των εξαρτημένων από το Διαδίκτυο εφήβων (Έλενα Φυντανίδου)
Δημοσιεύθηκε στις 7 Φεβρουαρίου, 2012
Στην επαρχία παρουσιάζεται μεγαλύτερο ποσοστό συμπεριφορών εθισμού
«Είμαι μόνος, μα τελικά ποιος φταίει; Ίσως λέω πολλά, αλλά κάνω λίγα. Για ένα πράγμα είμαι σίγουρος: δεν είμαι αυτός που θα ήθελα να είμαι. Τίποτε από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί εάν δεν ήμουν πραγματικά αδύναμος. Είμαι 17 ετών. Μόνος και γεμάτος θυμό. Φίλοι; Δεν μου έμεινε κανείς. Υπάρχει μόνο ένα άτομο στο οποίο μπορώ να τηλεφωνήσω από το κινητό μου. Σύντομα δεν θα μπορώ να τηλεφωνήσω σε κανέναν. Είναι δικό μου το φταίξιμο που τους έδιωξα έναν-έναν από κοντά μου. Ωστόσο, βαθιά μέσα μου, αισθάνομαι ότι εάν είχα την κατάλληλη στήριξη, θα μπορούσα ακόμη και να τα καταφέρω…».
Διαβάστε περισσότερα »
