ΟΜΙΛΙΑ ΠΕΜΠΤΗ
1. Ήρθε γεμάτη φαιδρότητα η πανήγυρη της ημέρας αυτής και στέλνει λαμπρή τη χαρά στα πέρατα. Δίνει χαρά που διαλύει την παλαιά λύπη. Δίνει χαρά που εξορίζει την κατάρα του κόσμου, που εγκαινιάζει την έγερση εκείνου που έπεσε παλαιά και υπογράφει τη σωτηρία όλων μας. Άγγελος συνομιλεί με την Παρθένο και καταργείται το ψιθύρισμα του φιδιού, αποπέμπεται η επίθεση της επιβουλής. Άγγελος συνομιλεί με την Παρθένο και η εξαπάτηση της Εύας χάνει τη δύναμή της και η καταδικασμένη φύση απαλλάσσεται από την τιμωρία της, παρουσιαζόμενη όπως ήταν πριν τιμωρηθεί, καταπλουτώντας με την κληρονομία του παραδείσου. Εκείνος συνομιλεί με την Παρθένο και ο Αδάμ παίρνει τον αρραβώνα της ελευθερίας, ενώ το αρχέκακο φίδι χάνει την τυραννία κατά του γένους μας, απομακρύνεται από την εξουσία, και μαθαίνει τώρα ότι μάταια εξοπλίσθηκε κατά του πλάσματος του Θεού. Γιατί εξασθενούν τα εναντίον μας μηχανορραφήματά του, επειδή ασώματη φύση φέρνει με το άγγελμά της το ανίκητο τρόπαιο κατά της αμαρτίας. Γιατί ο σταυρός του Χριστού και το εκούσιο πάθος του είναι νίκη και κατάποση του θανάτου και της αμαρτίας και μαζί και πάθος μέσω της σάρκωσης. Τη χαρμόσυνη αγγελία της σάρκωσης φέρνει σήμερα ο άγγελος, με τα οποία σήμερα γεμίζομε από αγαλλίαση και εξαιτίας αυτής εορτάζομε την πανήγυρη.
