«Ποτέ άλλοτε οι άνθρωποι δεν είχαν τόση ανάγκη την ιδιωτικότητα·
ποτέ άλλοτε δεν άνοιγαν τόσο πρόθυμα τα παράθυρα της προσωπικής τους ζωής»
Ζούμε σε μια εποχή, που μοιάζει να αγαπά την ιδιωτικότητα όσο ποτέ άλλοτε, και ταυτόχρονα να την εγκαταλείπει με πρωτοφανή ευκολία. Από τη μία πλευρά, οι άνθρωποι ανησυχούν για την παρακολούθηση, για τη συλλογή προσωπικών δεδομένων, για τις ψηφιακές πλατφόρμες που γνωρίζουν τις συνήθειες, τις προτιμήσεις και τις κινήσεις τους. Από την άλλη, εκατομμύρια άνθρωποι εκθέτουν καθημερινά και εθελοντικά πάμπολλες στιγμές της ζωής τους:τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις σχέσεις τους, ακόμη και τις πιο προσωπικές τους εμπειρίες, σε ένα άγνωστο και απροσδιόριστο κοινό.
Πρόκειται λοιπόν για ένα από τα μεγάλα παράδοξα της εποχής μας: φοβόμαστε την απώλεια της ιδιωτικότητας και, ταυτόχρονα, συμβάλλουμε οι ίδιοι στην άνευ όρων καταστρατήγησή της.
Ιδιαίτερα οι νεότερες γενιές έχουν μεγαλώσει μέσα σε έναν κόσμο,όπου η δημόσια έκθεση δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά σχεδόν μια φυσική κατάσταση. Το ερώτημα όμως είναι βαθύτερο από μια απλή κριτική των κρυμμένων συμφερόντων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Τι είναι αυτό που ωθεί έναν νέο άνθρωπο, να δημοσιοποιεί διαρκώς την ζωή του;
