Προς το λαό μου, τους πολίτες του Ραμαντάν, του Χαλίντιγε και της Φαλλούτζας, προς όλους τους ενάρετους ανθρώπους του κόσμου που διατηρούν ακόμα την αξιοπρέπειά τους…
Αυτή είναι η επιστολή που σας απευθύνει η αδελφή σας Νουρ από την Αμερικανο-Σιωνιστική φυλακή Ebu-Garib.
Διαβάστε περισσότερα »
Η κραυγή των γυναικών του Ιράκ που έπεσαν θύματα βιασμού: «Για χάρη του Θεού Σκοτώστε μας»
Ξαναφέρτε τους Γενικούς Διευθυντές (Θεοδόσης Τάσιος, Ομότιμος καθηγητής Ε.Μ.Π.)
Μας χρειάζεται μια εκστρατεία επαναμύησης στο αίσθημα της Ντροπής
Διαβάστε περισσότερα »
Η «ιατρικοποίηση» της ζωής μας (Θ. Μουντοκαλάκης καθ. Παθολογίας του Παν/μίου Αθηνών)
Στο θεατρικό έργο του Jules Romains «Dr knock» ή «Ο θρίαμβος της Ιατρικής» (1923) -τη σάτιρα που έκανε ευρέως γνωστό το Γάλλο συγγραφέα- ο γιατρός Knock διαδέχεται ένα παλιό γιατρό που είχε επί πολλά χρόνια ασκήσει την Ιατρική σε μια μικρή επαρχιακή πόλη και είχε έρθει η ώρα να πάρει τη σύνταξη του. Παραδίδοντας το ιατρείο του στον Knock, ο ηλικιωμένος γιατρός σπεύδει να τον προειδοποιήσει: «Κύριε συνάδελφε, θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σας. Σ’ αυτήν την πόλη δεν πρόκειται να βγάλετε χρήματα. Οι άνθρωποι εδώ είναι υγιέστατοι· πολύ σπανίως αρρωσταίνουν». Χαμογελώντας ο νέος γιατρός ευχαριστεί ευγενικά τον προκάτοχο του κι οι δυο γιατροί αποχαιρετιούνται.
Έπειτα από χρόνια, ο συνταξιούχος γιατρός βρίσκεται τυχαία κοντά στην περιοχή και σκέπτεται να επισκεφθεί τον διάδοχο του. Πλησιάζοντας στο παλιό του ιατρείο διαπιστώνει με έκπληξη ότι υπάρχει μια ουρά αρρώστων που περιμένουν υπομονετικά έξω από την πόρτα. Όταν συναντάει το συνάδελφο του, του ζητάει με περιέργεια να του εξηγήσει το φαινόμενο. «Α, είναι απλό», απαντά ο νέος γιατρός, «όλοι αυτοί οι άνθρωποι ήταν άρρωστοι. Απλώς δεν το γνώριζαν. Εγώ το μόνο που έκανα ήταν να τους βοηθήσω να το καταλάβουν».
Διαβάστε περισσότερα »
Ένας δρόμος, δύο μαθητές Γυμνασίου, σε δύο εποχές (Aντώνης Kαρκαγιάννης)
Δυο εκθέσεις – συνθέσεις μαθητών, με το ίδιο θέμα, με χρονική απόσταση 64 χρόνια!





