Eλιωνε, έλιωνε μες στη μοναξιά του μέχρι που μουμιοποιήθηκε ο πεθαμένος μες στο σπίτι του, σε μια συνοικία της Θεσσαλονίκης. Τον ανακάλυψαν τυχαία, ύστερα από ενάμιση χρόνο. Κανένας γείτονας, φίλος ή συγγενής δεν είχε αντιληφθεί την απουσία του. Ήταν ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί και όσοι τον γνώριζαν υπέθεταν ότι ήταν κάπου αλλού. Καμία κάμερα ασφαλείας δεν είχε δώσει σήμα κινδύνου, αφού (ακόμα;) δεν έχουν εγκατασταθεί συστήματα παρακολούθησης παντού και επειδή οι κάμερες καταγράφουν την παρουσία, την κίνηση, τη σωματική θερμότητα, όχι την απουσία.
Κι όλο μιλάμε και μιλάμε και μιλάμε… (Περιοδικό «Όσιος Νίκων ο “Μετανοείτε”»)
Δημοσιεύθηκε στις 20 Ιανουαρίου, 2007
Όλο μιλάμε και μιλάμε και μιλάμε. Τελευταία μιλάμε πολύ. Μιλάμε πολύ και φωνάζουμε πολύ μέσα από σταθερά, μέσα από κινητά, μέσα από υπολογιστές, μέσα από ραδιόφωνα, μέσα από τηλεοράσεις, μέσα από αυτοκίνητα, στα σπίτια μας, στους δρόμους όλοι συνεχώς μιλάμε. Όλοι με έντασι προσπαθούμε κάτι βαθύτερο να πούμε που δε λέμε. Μιλάμε αδιάκοπα για κάθε τι. Πλέον τα έχουμε ακούσει όλα, τα έχουμε δει όλα!
Διαβάστε περισσότερα »
Ας ξαναδούμε τον δικό μας λογαριασμό (Δημήτρης Νόλλας, συγγραφέας)
Δημοσιεύθηκε στις 19 Ιανουαρίου, 2007
Οι τηλεοπτικές δίκες και η δημόσια έκθεση κάθε είδους αναπηρίας αναπαράγει τη ρωμαϊκή αρένα, όπου η δίψα για αίμα περισσεύει. Ασφαλισμένοι στο καταφύγιό μας (αλλά για πόσο ακόμη;), απολαμβάνουμε το λιντσάρισμα, που νομίζουμε πως αφορά τους άλλους. Η πλαδαρότητα που διαπερνά τη ζωή μας δύσκολα μπορεί να κρύψει την προειδοποίηση-απειλή πως έρχεται και η δική μας σειρά. Γιατί, ποιος είναι αυτός που δεν έχει αμαρτήσει;
Ας κάνει ένα βήμα μπροστά.
Διαβάστε περισσότερα »
Μάρκες και μάρκετινγκ: Επίθεση με στόχο τα παιδιά (Καθημερινή 13/1/2007)
Δημοσιεύθηκε στις 18 Ιανουαρίου, 2007
Μέσα στην καταναλωτική παραζάλη της εορταστικής περιόδου, στον συνωστισμό των πολυκαταστημάτων όπου αλαφιασμένοι τρέξαμε για να προλάβουμε τις γιορτινές αγορές, η σκηνή είναι οικεία. Ένα παιδί να κλαίει και να φωνάζει και μια απελπισμένη γυναίκα –ή, σπανιότερα, άντρας– να βρίσκεται στο όριο της κατάρρευσης. Το πιτσιρίκι απαιτεί με λύσσα κάποιο εμπόρευμα από το ράφι. Είναι όμως πολύ ακριβό, ή υπερβολικά γεμάτο λίπος ή ζάχαρη, και ο γονιός προσπαθεί να πει «όχι». Οι πελάτες που δεν έχουν παιδιά συχνά κοιτάζουν με απέχθεια αυτή την έλλειψη στοιχειώδους ελέγχου. Όσοι έχουν εμπειρία από παιδιά, νιώθουν συμπόνια.
Γιατί, στις περισσότερες περιπτώσεις, ο γονιός θα υποχωρήσει – και αυτό δεν είναι καθόλου παράξενο. Από τη μια μεριά, έχουμε μια τεράστια εμπορική μηχανή με στόχο το παιδί, οπλισμένη με πλήθος μέσα για να δελεάζει, να αγκιστρώνει και να κρατάει δέσμιο τον εσωτερικό κόσμο του μικρού αγοριού ή κοριτσιού. Από την άλλη, έχουμε πολυάσχολους, αγχωμένους, ενοχικούς γονείς που προσπαθούν να αποφύγουν τον δημόσιο καβγά. Ποιος νομίζετε ότι θα νικήσει;
Όλοι φαίνεται να αγωνιούν για την κατάσταση των σύγχρονων παιδιών.
Διαβάστε περισσότερα »
Το πρόχειρο φαγητό απειλεί με αναιμία (Θεοδώρα Τσώλη)
Δημοσιεύθηκε στις 17 Ιανουαρίου, 2007
Ένα στα έξι ελληνόπουλα πάσχει από σιδηροπενία, όπως αποκαλύπτει εκτεταμένη έρευνα που διεξήχθη στη Βόρεια Ελλάδα. Βασικοί ένοχοι: το πρόχειρο φαγητό και η τάση των ελληνικών οικογενειών να μη μαγειρεύουν στο σπίτι
Στην εποχή της αφθονίας, στους ρυθμούς του προηγμένου κόσμου μας στους οποίους, σύμφωνα με όλες τις… επίσημες δηλώσεις, τρέχει και η Ελλάδα, μια διαταραχή που μπορεί εύκολα να προληφθεί, όπως η έλλειψη σιδήρου, θα πίστευε κανείς ότι αποτελεί «παραφωνία». Και όμως, όπως δείχνει μια νέα, μεγάλη μελέτη που παρουσιάζει σήμερα «Το Βήμα», η θεωρούμενη πλέον… τριτοκοσμική διαταραχή «ζει και βασιλεύει» στη χώρα μας, εμφανίζοντας μάλιστα το… κρεσέντο της κυρίως σε μικρά παιδιά, τα οποία έχουν και την περισσότερη ανάγκη από σίδηρο προκειμένου να χτίσουν στο μέλλον έναν σιδερένιο οργανισμό. Οπως προέκυψε από τη μελέτη αυτή, ως και το 15% των παιδιών – σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και το 34,1%! – εμφάνιζε σιδηροπενία, ποσοστό πολύ υψηλό σύμφωνα με τους ερευνητές για ανεπτυγμένο κράτος, το οποίο όμως συνάδει προς εκείνα που καταγράφονται στα υπόλοιπα… προηγμένα ευρωπαϊκά κράτη. Παράλληλα τρία στα 100 παιδιά – σε ηλικίες ως δύο ετών ως και το 16,1% – παρουσίαζαν σιδηροπενική αναιμία, μια κατάσταση η οποία επηρεάζει άμεσα τόσο τη σωματική όσο και τη νοητική και την ψυχοκινητική ανάπτυξη.
Τα αίτια γι’ αυτή την… υπανάπτυκτη εικόνα μπορούν να αναζητηθούν, σύμφωνα με τους ερευνητές, στις πολλές αντιφάσεις του ανεπτυγμένου κόσμου μας: κάποτε η έλλειψη σιδήρου και η αναιμία στην οποία οδηγεί οφείλονταν στις βασικές ελλείψεις που αντιμετώπιζε ο πληθυσμός. Σήμερα που οι ελλείψεις αυτές… εξέλειψαν, σήμερα που ο πληθυσμός – τουλάχιστον σε ένα μεγάλο μέρος του – έχει τον τρόπο να θρέψει σωστά τα παιδιά του γεμίζοντας το ψυγείο του με τις κατάλληλες τροφές, πολλοί γονείς επιλέγουν την εύκολη, λανθασμένη λύση του έτοιμου, πρόχειρου και «φτωχού» για τον οργανισμό φαγητού. Επιλέγουν κατ’ ουσίαν να μεγαλώσουν στο ανεπτυγμένο παρόν μας… υπανάπτυκτα τέκνα.
Διαβάστε περισσότερα »
