Ερώτημα: Θα ήθελα να σας ρωτήσω σχετικά με τις θρησκευτικές οργανώσεις (ΣΩΤΗΡ-ΖΩΗ κλπ), πώς έχουν δημιουργηθεί, ποιός ο ρόλος τους στην Εκκλησία, αν είναι καλύτερα να γίνουμε μέλη τους ή να ενταχθούμε σε αυτές. Επιτρέψτε να εκθέσω και τον προβληματισμό μου, γιατί να λειτουργούν όταν υπάρχουν ενορίες στις οποίες γίνονται κηρύγματα, κατηχητικά κλπ. Τέλος, γιατί τους προσάπτονται κατηγορίες για ευσεβισμό, απαράδεκτες καινοτομίες (“αφιερωμένοι”), ανέραστη – ηθικιστική ζωή κλπ, όπως από τον καθηγητή κ. Γιανναρά. Σας ευχαριστώ.
Διαβάστε περισσότερα »

Πραγματοποιήθηκε τις ημέρες αυτές η επίσκεψη του Αρχιεπισκόπου κ. Χριστοδούλου και της αντιπροσωπείας της ελλαδικής Εκκλησίας στο Βατικανό. Δυστυχώς η επίσκεψη αυτή επιβεβαίωσε τις ανησυχίες όλων εκείνων που είχαν εκφράσει την αντίθεσή τους.
Επεκράτησε και εδώ ό,τι και πριν από μερικές ημέρες στο Φανάρι: η θυσία της θεολογικής αλήθειας στον βωμό των εντυπώσεων, της διπλωματίας, της «κοινωνικής πολιτικής» και των «καλών σχέσεων», των προσωπικών φιλοδοξιών και επιδιώξεων, της προβολής και των εντυπώσεων. Όλη η επίσκεψη, άλλωστε είναι φανερό πως οργανώθηκε με κριτήρια καθαρά επικοινωνιακά και με τρόπο, ώστε τεχνηέντως να αποκρύπτεται ο ουσιαστικός της χαρακτήρας και οι συνέπειές της.
Από την αρχή τονιζόταν εκ μέρους των συμμετεχόντων στην αποστολή ότι αυτή θα είχε δήθεν μόνον εθιμοτυπικό χαρακτήρα και ότι οι συζητήσεις θα περιοριζόταν σε κοινωνικά ζητήματα. Πρόκειται για κινήσεις τακτικής, που προκαλούν τον αποπροσανατολισμό του πιστού λαού, τον εθισμό και την άμβλυνση της συνειδήσεώς του.
Ανεξάρτητα όμως από το τί συζητήθηκε στο Βατικανό υπάρχουν συγκεκριμένα και ουσιαστικά δεδομένα τα οποία δεν απαλείφονται και δεν παραβλέπονται, παρά τις συστηματικές προσπάθειες ωραιοποιήσεως και αποσιωπήσεώς τους.
Διαβάστε περισσότερα »

Ο όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης είναι μία από τις μεγαλύτερες σύγχρονες φυσιογνωμίες του αγιορείτικου και γενικότερα του ορθοδόξου μοναχισμού.
Γεννήθηκε το 1866 στη Ρωσία από γονείς ευσεβείς. Ύστερ’ από διάφορες μεταπτώσεις των πρώτων νεανικών του χρόνων, ένα αποκαλυπτικό όραμα της Υπεραγίας Θεοτόκου τον έκανε να μετανοήσει βαθιά και να ποθήσει την ισάγγελη μοναχική πολιτεία.
Το 1892 ήρθε στο Άγιον Όρος, στη μονή του Αγίου Παντελεήμονος. Μικρόσχημος μοναχός έγινε το 1896 και μεγαλόσχημος το 1911.
Η ζωή του στον Άθωνα, διαποτισμένη από τη διαρκή μνήμη του Θεού, ξεχώριζε για τη συνέπεια και την ακρίβειά της τόσο στους πνευματικούς αγώνες όσο και στις μοναστηριακές διακονίες.
Υπομονετικός και μακρόθυμος, πράος και άκακος, ταπεινός και υπάκουος ο όσιος Σιλουανός, κέρδισε την αγάπη και την εκτίμηση των συμμοναστών του, αλλά και δέχτηκε πολλές επιθέσεις από τους φθονερούς και μισόκαλους δαίμονες.
Έχοντας παραδώσει τον εαυτό του ολοκληρωτικά στο Θεό, πολύ σύντομα αξιώθηκε να λάβει το δώρο της ακατάπαυστης ευχής από την Κυρία Θεοτόκο, αλλά και να δει τον ζώντα Χριστό μέσα στο ναό του προφήτη Ηλία, στο μυλώνα της μονής.
Η θεοφάνεια εκείνη ήταν ο σημαντικότερος σταθμός της ζωής του. Από τότε η οξεία πνευματική αίσθησή του έγινε ακόμα οξύτερη. Αισθανόταν αφόρητο πόνο για την αμαρτία. Λυπόταν και έκλαιγε για τις ψυχές που βρίσκονται μακριά από την αλήθεια. Προσευχόταν αδιάλειπτα για όλο τον κόσμο. Αγαπούσε τους ανθρώπους και το Θεό χωρίς όρια. Μολονότι ολιγογράμματος, απέκτησε σπάνια σοφία και πείρα με τους αγώνες και τις μελέτες του. Η επικοινωνία μαζί του ήταν πηγή χαράς. Η παρουσία του χάριζε ειρήνη και ανάπαυση.
Μέσα στην προσευχή και τη δοξολογία του Θεού τελείωσε την επίγεια πορεία του. Κοιμήθηκε στις 11/24 Σεπτεμβρίου 1938 στη μονή της μετανοίας του.
Η διδασκαλία του, που έχει αποτυπωθεί στις γραφές του, είναι βαθιά βιωματική και αναφέρεται σε καίρια ζητήματα της πνευματικής ζωής – προσευχή, χάρη, δοκιμασίες, ταπείνωση, ειρήνη, ελευθερία, μετάνοια, αγάπη, υπακοή, θεογνωσία.
Η βιογραφία του, γραμμένη από το μαθητή του γέροντα Σωφρόνιο του Έσσεξ (+1993), καθώς και οι θεόσοφες διδαχές του σαγήνευσαν πολλούς ανθρώπους, και μάλιστα αλλοδόξους, και τους έκαναν να γνωρίσουν τον αληθινό Θεό και να επιστρέψουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Σ΄ αυτήν ακριβώς τη γνωριμία με το Θεό – γνωριμία που πραγματώνεται όχι με τον ορθό λόγο και το στοχασμό, αλλά με την εν Χριστώ άσκηση και την εν Αγίω Πνεύματι εμπειρία – αναφέρονται τα αποσπάσματα που ανθολογήθηκαν σ΄ αυτό το τεύχος.

Διαβάστε περισσότερα »

Πρόλογος
Η θέωσις, ως σκοπός της ζωής του ανθρώπου
Η ενανθρώπησις του Θεού αιτία της θεώσεως του ανθρώπου
Η συμβολή της Θεοτόκου στην θέωσι του ανθρώπου
Η Εκκλησία, ο χώρος της θεώσεως του ανθρώπου
Η θέωσις δυνατή διά των ακτίστων ενεργειών του Θεού
Προϋποθέσεις για την θέωσι
α) Η ταπείνωσις
β) Η άσκησις
γ) Τα άγια Μυστήρια και η προσευχή
Εμπειρίες της θεώσεως
Αποτυχία πολλών ανθρώπων να φθάσουν στην θέωσι
α) Η προσήλωσις στις βιοτικές μέριμνες
β) Ο ηθικισμός
γ) Ο ανθρωποκεντρικός ουμανισμός
Συνέπειες της αγωγής της θεώσεως
Συνέπειες της αγωγής που δεν οδηγεί στην θέωσι
Διαβάστε περισσότερα »