Ο φημισμένος για την αρετή και την αγιότητα του βίου του και για την βαθύνοια της σκέψεώς του σύγχρονός μας Γέροντας Ιουστίνος Πόποβιτς, Σέρβος κληρικός και καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Βελιγραδίου, κοιμήθη το 1979 εξόριστος στη γυναικεία Ι. Μονή Αρχαγγέλων Τσέλιε Σερβίας, της οποίας ήταν Πνευματικός, διωκόμενος από το αθεϊστικό καθεστώς της χώρας του. Ο λόγος του, ακραιφνώς Ορθόδοξος, βαθιά θεολογικός και φιλοσοφικός, αποδείχθηκε πολλές φορές προφητικός και αποκαλυπτικός. Συνέλαβε την ουσία του δράματος του αποστατημένου ανθρώπου και υπέδειξε με πειστικότητα τη λύση του δράματος αυτού, που συνίσταται στην επιστροφή του προς την αλήθεια της Θεανθρώπινης κοινωνίας της Ορθόδοξης Καθολικής Εκκλησίας. Κεντρική ιδέα του είναι ότι κάθε ουμανισμός (ευρωπαϊκός ανθρωπισμός) είναι μια μάταιη προσπάθεια του ανθρώπου για τη λύση του δράματός του. Στα χρόνια μας επρόκειτο να επαληθευτούν με τραγικό τρόπο τα λόγια, οι αγωνιώδεις εκκλήσεις και προειδοποιήσεις του προς τους συμπατριώτες του. Ο κοφτερός λόγος του αναφορικά με την κίνηση του Οικουμενισμού (κοινού ονόματος των ψευδοχριστιανισμών της Ευρώπης, όπως εύστοχα σημειώνει), που επιδιώκει την ανάρμοστη ένωση θρησκευτικών δογμάτων και θρησκειών, είναι πολύ χρήσιμος στο να μας εφοδιάσει με Ορθόδοξα κριτήρια ερμηνείας των οικουμενιστικών (διαχριστιανικών και διαθρησκειακών) προκλήσεων των ημερών μας.

Διαβάστε περισσότερα »

“Στην Ανατολή, όπου οι γυναίκες μαστιγώνονται ή εκτελούνται με λιθοβολισμό ενώ τα παιδιά, όταν δεν πεθαίνουν από την έλλειψη νερού, εκπαιδεύονται στη χρήση των όπλων, εντοπίζει κανείς τις παρωχημένες μορφές βίας που η Δύση αρέσκεται να καταγγέλλει σαν σκανδαλώδεις αναχρονισμούς. Αλλά στην ίδια τη Δύση, όπου οι γυναίκες έχουν αποξενωθεί από οτιδήποτε συγκροτούσε κάποτε τον εαυτό τους, ενώ τα παιδιά, με την ανοχή μια απαθούς οικογένειας, ολότελα ξένης προς τις συναισθηματικές δοσοληψίες και ευθύνες, υποβάλλονται μέχρις εξουθενώσεως στη μαρτυρική δοκιμασία ενός σχολείου αποκλειστικά προσανατολισμένου στην εκμηδένιση της σκέψης, η βία είναι ομολογουμένως χίλιες φορές πιο εγκληματική.”
Διαβάστε περισσότερα »

Δεν έχουμε το δικαίωμα ή την πολυτέλεια να τον αδικοσπαταλούμε. Ο Θεός μας τον χαρίζει για τον καταρτισμό μας, για τον αγιασμό μας και την σωτηρία μας. Συχνά στην καθημερινή μας ζωή επαναλαμβάνουμε για πολλά θέματα, τη φράση «δεν έχω χρόνο». Ακόμη και για τον εκκλησιασμό μας, ή και για τη μελέτη του Θείου Λόγου. Ασχολούμενοι  μόνιμα με πράγματα εξωπνευματικά, ζώντας δηλαδή μέσα στην αμαρτία, ή συμβιβασμένοι επικίνδυνα και ποικιλότροπα μαζί της, όντως δεν έχουμε ούτε χρόνο, ούτε διάθεση να εφαρμόσουμε τις επιταγές της  Εκκλησίας μας. Είναι πάρα πολλοί εκείνοι που προβάλουν (στο ερώτημα περί εκκλησιασμού τους) το επιχείρημα των πολλών, και αναγκαίων ενασχολήσεων, πρακτικά της ελλείψεως τάχα, ελεύθερου χρόνου. Δικαιολογία, η αναγκαιότητα  αναπαύσεώς τους κατά τις Κυριακές.
Διαβάστε περισσότερα »

“Κάποτε, στη δύσκολη αυτή ηλικία, οι άνθρωποι είχαν μια φυσική αυθόρμητη στήριξη, γιατί δεν τους απέκλειε μια κοινωνία που εξιδανικεύει, που λατρεύει τη νεότητα. Σήμερα, το δίχτυ προστασίας προς τους ηλικιωμένους έχει αντικατασταθεί με ένα τείχος προστασίας από αυτούς.”
Διαβάστε περισσότερα »