Η εξυγίανση του ελληνικού συστήματος υγείας απαιτεί πολιτικές που θα στοχεύουν τα πολλαπλά υφιστάμενα προβλήματα. Σημαντική παράμετρο αποτελεί ο εξορθολογισμός των δαπανών, τόσο όσον αφορά τα φάρμακα όσο και γενικότερα το κόστος των παρεχόμενων θεραπευτικών υπηρεσιών. Αυτός ο εξορθολογισμός απαιτεί την παρακολούθηση και καταγραφή των παρεχόμενων θεραπευτικών πράξεων, αλλά και την εκπαίδευση των πολιτών σε ορθολογική αντιμετώπιση των ζητημάτων υγείας. Συγκεκριμένα παραδείγματα τα οποία αποκαλύπτουν πως και οι δύο πλευρές της εξίσωσης απέχουν από τα συνήθη ευρωπαϊκά δεδομένα αποτελούν η υπέρμετρη χρήση αντιβιοτικών και η αντιμετώπιση της κύησης και της μετα-γεννητικής περιόδου. Στη Βρετανία -όπου και ανακαλύφθηκε- η πενικιλίνη ακόμη χρησιμοποιείται ευρέως, ενώ στην Ελλάδα έχει εδώ και χρόνια εξαντλήσει τις θεραπευτικές της ιδιότητες λόγω της ανάπτυξης ανθεκτικών μικροβίων. Στη χώρα μας η έγκυος και το νεογνό αντιμετωπίζονται ως ασθενείς χρήζοντες συνεχούς ιατρικής παρακολούθησης, το ποσοστό γεννήσεων με καισαρική τομή είναι εξαιρετικά υψηλό, ακόμη και ο θηλασμός θεωρείται κατώτερος της χρήσης εξειδικευμένων σκευασμάτων γάλακτος.

Η θεραπευτική πράξη εμπεριέχει σε μεγάλο βαθμό ανισοδυναμία πληροφόρησης, καθώς θεραπευτής και θεραπευόμενος κατέχουν διαφορετικό επίπεδο γνώσεων. Μια σημαντική παραλλαγή της ανισοδυναμίας πληροφόρησης αποτελεί η κατάσταση στην οποία ο θεραπευτής γνωρίζει «πως δεν γνωρίζει και πολλά» για τη θεραπεία. Ενα τέτοιο παράδειγμα είναι και η περίπτωση της αποθήκευσης και χρήσης βλαστικών κυττάρων από το ομφαλοπλακουντικό αίμα.

Ο Χριστιανός σ’ όλη του τη ζωή φροντίζει να μη δίνει καμιά αφορμή σκανδάλου. Όλα τα γεγονότα της ζωής του, είτε είναι εξωτερικές πιέσεις και θλίψεις είτε εσωτερικές πνευματικές καταστάσεις, τα αντιμετωπίζει σωστά και αποδεικνύει πως είναι άξιος της διακονίας και των χαρισμάτων που του έδωσε ο Θεός. Ο πιστός φροντίζει να είναι καθαρός από κάθε μέμψη και κατηγορία, αλλά και να αποδεικνύει θετικά και με καλά έργα τη ζωή του. Ο Οικουμένιος παρατηρεί πως ο Παύλος δεν είπε «φαινόμενοι», αλλά «συνιστώντες, ο έστιν αποδεικνύοντες», δηλ. όχι απλώς να φαινόμαστε, αλλά και να είμαστε. Ανάμεσα στ’ άλλα που μας προτρέπει να αντιμετωπίσουμε σωστά, είναι και οι θλίψεις. Ας δούμε πώς οι παντοειδείς θλίψεις που είναι αρνητικά γεγονότα, μπορούν να επιδράσουν θετικά σ’ εμάς.

– Γέροντα πολλοί μας κατηγορούν εμάς τους Ορθοδόξους, ότι πολυασχολούμαστε μέ τα ουράνια και παραβλέπουμε τα επίγεια. Τί θα μπορούσαμε να τους πούμε;