«Μην απελπίζεσαι. Ο Χριστός δεν ήρθε για τους τέλειους, αλλά για τους πληγωμένους, τους κουρασμένους, τους απογοητευμένους. Εκεί όπου εσύ βλέπεις σκοτάδι, ο Χριστός ανάβει φως. Μείνε στην προσευχή και η ελπίδα θα ανθίσει πάλι στην καρδιά σου»
Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης
† Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου
Λόγος στην ημέρα της Αγίας Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου (Άγιος Λουκάς αρχιεπίσκοπος Κριμαίας)
Παναγία μου, σωτηρία μου (Όσιος Εφραίμ ο Σύρος)
† Άγιος Δημήτριος Μητροπολίτης Ροστώφ
Επέτειος του «ΟΧΙ»
“Είχα τρεις γιους. Σκοτώθηκαν και οι τρεις εκεί πάνω. Χαλάλι της πατρίδας μου”
Ασκητές μέσα στον κόσμο: Εμφάνιση της Παναγίας στο Αλβανικό Μέτωπο
Έχουμε σήμερα, 28η Οκτωβρίου, την εορτή της αγίας Σκέπης. Η όλη εορτή είναι συνδεδεμένη με τον αγώνα που εκλήθη σαν σήμερα η Ελλάδα να κάνει πριν ακριβώς 60 χρόνια, εναντίον μιας υπερτέρας δυνάμεως, που ήθελε να κατακτήσει και την Ελλάδα. Οι παλαιότεροι βέβαια ενθυμούμαστε πολύ ζωντανά και πολύ συγκεκριμένα τα γεγονότα εκείνων των ημερών, και έχουμε οπωσδήποτε εμπειρίες και βιώματα.
Κανονικά η εορτή της αγίας Σκέπης εορτάζετο την 1η Οκτωβρίου. Μετετέθη όμως και συνεδέθη με αυτήν εδώ την επέτειο και εορτάζεται στις 28, επειδή η Εκκλησία, ζυγίζοντας τα πράγματα, βρήκε ότι ήταν καλό να γίνει έτσι, καθώς ήταν βεβαία ότι τότε η Παναγία σκέπασε την όλη χώρα, τους κατοίκους, την Ελλάδα, το όλο έθνος. Βέβαια, έτσι έδειχναν τα πράγματα έως τον Απρίλιο του ’41. Πέντε μήνες κράτησε ο πόλεμος αυτός καθ’ εαυτόν εκεί στα αλβανικά μέρη, και έπειτα ήρθε το μεγάλο κακό. Επετέθη και ο άλλος εχθρός, και έγινε εκείνο που έγινε, και βρεθήκαμε υπό κατοχήν για τέσσερα χρόνια· υπό την κατοχήν των Γερμανών, των Ιταλών – οι οποίοι είχαν νικηθεί, αλλά τελικά έγιναν και κατακτητές – και των Βουλγάρων. Και έγιναν σ’ εκείνα τα τέσσερα χρόνια πολλά κακά.
Γιορτάζουμε βέβαια το «ΟΧΙ», το ότι δηλαδή εμείς δεν δεχθήκαμε αυτό που μας είπαν, αυτό που ζήτησαν οι εχθροί, αλλά αντιδράσαμε· μπορέσαμε να αντισταθούμε. Και πιστεύουμε ότι το πετύχαμε αυτό με τη βοήθεια του Θεού και ειδικότερα με την όλη σκέπη της Παναγίας, και γι’ αυτό συνεδέθη η εορτή της Παναγίας με το γεγονός αυτό.
Έπειτα όμως τι έγινε; Τι έγινε μετά;
Η πολύωρη ομαδική φροντίδα διευκολύνει την εργασία των γονιών. Πόσο ανταποκρίνεται όμως στην ανάγκη των παιδιών για σταθερή παρουσία, ασφάλεια και συναισθηματικό δεσμό;
Μέρος της κοινωνίας θεωρεί χρήσιμη και επιδιώκει την ύπαρξη παιδικών σταθμών για να υποστηριχθεί η σταδιοδρομία των γυναικών και να αυξηθεί το οικογενειακό εισόδημα. Άλλοι τους θεωρούν αναγκαίους για να εξυπηρετηθούν οι εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις και να προωθηθεί η οικονομική ανάπτυξη. Όποια και αν είναι τα κίνητρα της λειτουργίας τους, οι παιδικοί σταθμοί οφείλουν να εξυπηρετούν κατά κύριο λόγο τα παιδιά.
Τι είναι το καλύτερο για τα μικρά παιδιά και τι διακυβεύεται με την ομαδική ημερήσια φροντίδα (βρεφονηπιακοί – παιδικοί σταθμοί, ολοήμερο σχολείο); Οι σταδιοδρομίες των γυναικών έχουν σημασία. Ένα ισχυρό εργατικό δυναμικό έχει αξία. Η οικονομία έχει σημασία. Εκείνοι, όμως, που οι ζωές τους επηρεάζονται περισσότερο από την ομαδική παιδική φροντίδα συνήθως ελάχιστα λαμβάνονται υπόψιν. Αυτοί είναι τα μικρά παιδιά.
Ο Edward Morgan Forster (1879-1970) ήταν Άγγλος συγγραφέας που έγινε ευρύτερα γνωστός κυρίως από τα έργα του ‘Το πέρασμα στην Ινδία’, ‘Δωμάτιο με θέα’ και ‘Howards End’, που μεταφέρθηκαν και στον κινηματογράφο. Η νουβέλα του ‘Η Μηχανή σταματά’ δεν είναι πολύ γνωστή, τουλάχιστον στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό. Πρόκειται για μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας που πρωτοδημοσιεύθηκε τον Νοέμβριο 1909 . Έχει χαρακτηρισθεί ως μια από τις καλύτερες νουβέλες που γράφτηκαν ως το 1965, και έχει συμπεριληφθεί σε πολλές ανθολογίες επιστημονικής φαντασίας.
Η ιστορία είναι απλή αλλά συγχρόνως προκαλεί ένα σχεδόν μεταφυσικό δέος. Σε κάποια μελλοντική εποχή η προηγμένη ανθρωπότητα ζει κάτω από την επιφάνεια της γης (μόνο κάποιοι πρωτόγονοι απομένουν στον ‘έξω κόσμο’) και εξαρτάται για την επιβίωσή της από μια γιγάντια Μηχανή που ρυθμίζει τα πάντα. Μάλιστα οι άνθρωποι έχουν φθάσει να βλέπουν τη Μηχανή ως θεότητα (ενώ έχουν προηγουμένως απορρίψει την κάθε είδους θρησκεία) και να θεωρούν οποιαδήποτε αμφισβήτηση της παντοδυναμίας της ως ασέβεια και ανταρσία. Ωστόσο έρχεται μια στιγμή που οι λειτουργίες της Μηχανής μία-μία αρχίζουν να… δυσλειτουργούν και να καταρρέουν. Το τέλος είναι δραματικό, αποκαλυπτικό, όχι μόνο για τους ήρωες του διηγήματος, αλλά για όλη την εξαρτημένη από τη Μηχανή ανθρωπότητα. Η ‘Μηχανή που σταματά’ αποτελεί ένα από τα πρώτα δείγματα ‘δυστοπικής’ επιστημονικής φαντασίας. Ο όρος ‘δυστοπία’ χρησιμοποιείται στη λογοτεχνία ως αντίθετο της ‘ουτοπίας’: η δεύτερη περιγράφει έναν εξιδανικευμένο κόσμο, ένα άπιαστο όνειρο (παράδειγμα η ομώνυμη ‘Ουτοπία’ του Thomas More, που γέννησε και τον αντίστοιχο όρο), ενώ η δεύτερη αναφέρεται σε μια εφιαλτική ή εκφυλισμένη κοινωνία που συχνά βαδίζει ανεπιστρεπτί προς την καταστροφή (όπως το ‘1984’ του Orwell και ο ‘Θαυμαστός καινούργιος κόσμος’ του Aldous Huxley).
Τι πρέπει να προσέξουν οι γονείς
Με την πάροδο των χρόνων, παρατηρείται ότι όλο και περισσότερες μαθήτριες ξεκινούν από τα χαράματα και στέκονται μπροστά στον καθρέφτη εκτελώντας «επαγγελματικά» μακιγιάζ και διάφορα skincare.
Ρουζ, μάσκαρα και λιπ γκλος παίρνουν «φωτιά» και μόλις οι μαθήτριες ολοκληρώσουν την πρωινή τους ρουτίνα, παίρνουν την τσάντα και φεύγουν για το σχολείο. Ειδικοί εξετάζουν ενδελεχώς τις επιπτώσεις του μακιγιάζ στη ψυχολογική και σωματική υγεία των ανήλικων καθώς η πρώτη επαφή με τον κόσμο της ομορφιάς φαίνεται ότι ξεκινά σε ολοένα μικρότερη ηλικία. Πού τελειώνει, όμως, το παιχνίδι και ο πειραματισμός και πού αρχίζουν η πίεση της εικόνας και η επιβάρυνση του παιδικού και εφηβικού δέρματος;
«Ποτέ άλλοτε οι άνθρωποι δεν είχαν τόση ανάγκη την ιδιωτικότητα·
ποτέ άλλοτε δεν άνοιγαν τόσο πρόθυμα τα παράθυρα της προσωπικής τους ζωής»
Ζούμε σε μια εποχή, που μοιάζει να αγαπά την ιδιωτικότητα όσο ποτέ άλλοτε, και ταυτόχρονα να την εγκαταλείπει με πρωτοφανή ευκολία. Από τη μία πλευρά, οι άνθρωποι ανησυχούν για την παρακολούθηση, για τη συλλογή προσωπικών δεδομένων, για τις ψηφιακές πλατφόρμες που γνωρίζουν τις συνήθειες, τις προτιμήσεις και τις κινήσεις τους. Από την άλλη, εκατομμύρια άνθρωποι εκθέτουν καθημερινά και εθελοντικά πάμπολλες στιγμές της ζωής τους:τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις σχέσεις τους, ακόμη και τις πιο προσωπικές τους εμπειρίες, σε ένα άγνωστο και απροσδιόριστο κοινό.
Πρόκειται λοιπόν για ένα από τα μεγάλα παράδοξα της εποχής μας: φοβόμαστε την απώλεια της ιδιωτικότητας και, ταυτόχρονα, συμβάλλουμε οι ίδιοι στην άνευ όρων καταστρατήγησή της.
Ιδιαίτερα οι νεότερες γενιές έχουν μεγαλώσει μέσα σε έναν κόσμο,όπου η δημόσια έκθεση δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά σχεδόν μια φυσική κατάσταση. Το ερώτημα όμως είναι βαθύτερο από μια απλή κριτική των κρυμμένων συμφερόντων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Τι είναι αυτό που ωθεί έναν νέο άνθρωπο, να δημοσιοποιεί διαρκώς την ζωή του;
Στο παρόν ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο
φιλοδοξούμε να καταχωρήσουμε
και να διαθέσουμε χιλιάδες τίτλους
της Ορθόδοξης βιβλιογραφίας
όπως αυτή καταγράφεται καθημερινά
από τους Ελληνικούς εκδοτικούς οίκους.
Κάθε τίτλος βιβλίου
που θα βρείτε στο βιβλιοπωλείο μας
έχει επιλεγεί προσεκτικά
για την ορθότητα και την ακρίβειά του
σε θέματα της Ορθόδοξης πίστεως.
Τα έσοδα των πωλήσεων των βιβλίων,
θα διατίθενται για Ιεραποστολικούς και
Φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα
Ὅταν κάποτε φύγω ἀπὸ τοῦτο τὸ φῶς
θὰ ἑλιχθῶ πρὸς τὰ πάνω ὅπως ἕνα
ρυακάκι ποὺ μουρμουρίζει.
Κι ἂν τυχὸν κάπου ἀνάμεσα
στοὺς γαλάζιους διαδρόμους
συναντήσω ἀγγέλους, θὰ τοὺς
μιλήσω ἑλληνικά, ἐπειδὴ
δὲν ξέρουνε γλῶσσες. Μιλᾶνε
μεταξύ τους μὲ μουσική.
(Νικηφόρος Βρεττάκος)
