Μέσα στους αιώνες, η Εκκλησία πορεύεται ως ένα μυστήριο που ενώνει δύο διαστάσεις: τη θεία που αγιάζει και ζωοποιεί και την ανθρώπινη που κοπιάζει, αγωνίζεται, πολλές φορές σφάλει, πέφτει και σηκώνεται. Αυτή η διπλή υπόσταση της Εκκλησίας αποτελεί μια από τις πιο μεγάλες αλήθειες της Ορθοδοξίας, αλλά ταυτόχρονα και μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για τον σύγχρονο άνθρωπο, ο οποίος συχνά βλέπει τα ανθρώπινα και λησμονεί τα θεία, βλέπει τα λάθη και χάνει την ουσία, βλέπει την αδυναμία και παραβλέπει τη χάρη.

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου η πληροφορία τρέχει γρήγορα, όπου τα σκάνδαλα διογκώνονται, όπου η ανθρώπινη αδυναμία προβάλλεται περισσότερο από την αγιότητα. Σε αυτό το περιβάλλον, δεν είναι σπάνιο ο πιστός να συγχέει την Αγία Εκκλησία με τις ανθρώπινες ατέλειες, να πληγώνεται βαθιά, να απογοητεύεται και να σκανδαλίζεται. Φτάνει έτσι πολλές φορές να ταυτίζει τη Διοίκηση της Εκκλησίας με την ουσία της Εκκλησίας, ξεχνώντας ότι η Κεφαλή της δεν είναι άνθρωπος, αλλά ο ίδιος ο Χριστός.

Όμως η Ορθόδοξη Παράδοση, σοφή και φωτισμένη, μας καλεί να δούμε την Εκκλησία όχι μόνο με τα μάτια της καθημερινότητας, αλλά με τα μάτια της πίστης. Να διακρίνουμε και να βλέπουμε πίσω από κάθε ανθρώπινη αδυναμία την άφθαρτη αλήθεια του Θεού. Να καταλαβαίνουμε ότι η Εκκλησία ως σώμα Χριστού είναι άγια, αληθινή, άφθαρτη, ενώ οι άνθρωποι που την υπηρετούν μετέχουν στην αγιότητα αυτή με τις δικές τους πτώσεις και αναστάσεις.

Αυτή η διάκριση δεν είναι απλώς μια θεολογική γνώση. Είναι ένα βαθύ πνευματικό εργαλείο, μια ασπίδα προστασίας για τον πιστό, ιδιαίτερα σε εποχές σύγχυσης, πειρασμών και πνευματικής αστάθειας. Είναι αυτή η διάκριση που επιτρέπει στον Χριστιανό να μένει στερεός, να μην κλονίζεται από τα εξωτερικά, να μην παρασύρεται από φωνές ξένες προς την Παράδοση, να μην υποχωρεί στον προσηλυτισμό και να μην χάνει τη σχέση του με την αλήθεια.

Στα κείμενα που ακολουθούν, αναλύεται με στοχασμό, σεβασμό και εκκλησιαστική υπευθυνότητα αυτή η μεγάλη αλήθεια: ότι η Εκκλησία δεν είναι πρωτίστως οι άνθρωποί της, αλλά ο ίδιος ο Χριστός. Και ότι ο πιστός που γνωρίζει αυτή την αλήθεια, που μένει συνδεδεμένος με τη ζωή της Εκκλησίας, με τη θεία Λειτουργία, με τη βοήθεια και πνευματική υποστήριξη έμπειρου πνευματικού πατέρα, με το μυστήριο της εξομολόγησης, με τη συνειδητή συμμετοχή στη θεία Ευχαριστία, με τη μελέτη της Αγίας Γραφής και την καθοδήγηση των Αγίων Πατέρων, μπορεί να πορεύεται με ασφάλεια, χωρίς φόβο, χωρίς σύγχυση, χωρίς τον κίνδυνο της πλάνης.

Ο σκοπός του παρόντος έργου δεν είναι να κατηγορήσει, να καταγγείλει ή να κρίνει την ανθρώπινη πλευρά της Εκκλησίας, αλλά να φωτίσει. Να βοηθήσει τον πιστό να σταθεί με διάκριση, να αναπνεύσει πνευματικά, να δει με καθαρό μάτι και καθαρή καρδιά την αλήθεια της Εκκλησίας και να μην αφήσει ποτέ κανένα ανθρώπινο λάθος να σκεπάσει το φως του Χριστού.

Γιατί, στο τέλος, η Εκκλησία είναι και θα παραμένει το Σώμα του Χριστού. Και όποιος μένει ενωμένος με τον Χριστό, μένει ενωμένος με την Αλήθεια που δεν καταρρέει ποτέ. Διαβάστε περισσότερα »