«Εκείνος που μετανοεί στις αρχές της αμαρτίας, δεν θα φτάσει στο τέλος της. Ενώ εκείνος που αντιμετωπίζει με αδιαφορία τα μικρά πταίσματα, από αυτά θα πέσει και στα μεγάλα»
Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς
Κυριακή Δ΄ Ματθαίου: Πίστις και Θεολογία (π. Αθανάσιος Μυτιληναίος)
Δημοσιεύθηκε στις 26 Ιουνίου, 2026
[Ματθ. 8, 5-13]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία που εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 1-7-2001
Μας αφήνει καταπλήκτους, αγαπητοί μου, στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, η θαυμασία στάσις του εκατοντάρχου προς τον Κύριον. Και βέβαια και το ενδιαφέρον του δια τον παράλυτον δούλον του, αλλά κυρίως δια την στάσιν του έναντι του Κυρίου, ως προς την θεραπείαν του δούλου του. Τι είπε; Στην πρόταση του Κυρίου -δεν ήτανε παιδί του, ήτανε δούλος του, κι αυτός ήταν, παρακαλώ, και Ρωμαίος πολίτης και στρατιωτικός, υποτίθεται σκληρός άνθρωπος- στην πρόταση του Κυρίου που του είπε: «Ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν», «Εγώ αφού έλθω στο σπίτι σου, θα τον θεραπεύσω», τι απαντά; «Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς· ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου». «Δεν είμαι ικανός, Κύριε, να έρθεις στο σπίτι μου, δεν είμαι ικανός. Πες μόνο έναν λόγο και ο δούλος μου θα θεραπευθεί». Και στη συνέχεια αναφέρει σαν παράδειγμα ότι και αυτός υπό εξουσίαν είναι, αλλά και εξουσιάζει τους στρατιώτες του και τους δούλους του και δίνει προφορικές εντολές και πραγματοποιούνται.
Ο Κύριος εθαύμασε την πίστη του εκατοντάρχου. Και είπε: «Πω, πω, πω! Τέτοια πίστη δεν ηύρα ούτε στον Ισραήλ!». Και αυτή του η πίστις εστάθη ικανή να προσεγγίζει τα κράσπεδα της θεολογίας, όπως θα δούμε. Αυτό δε, θα είναι και το θέμα μας. Ότι η πίστις εγγίζει τα κράσπεδα της θεολογίας. Και εισέρχεται εις την θεολογίαν.
Η ταπεινότητα κατά τους επιστήμονες (Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος)
Δημοσιεύθηκε στις 25 Ιουνίου, 2026
Ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνουμε, καλοί μου φίλοι, ἡ ταπείνωση εἶναι μία πολὺ μεγάλη ἀρετή, ἡ μεγίστη τῶν ἀρετῶν. Ἡ Ὀρθόδοξη πνευματική μας παράδοση τὴν θεωρεῖ φάρμακο γιὰ ὅλες τὶς ἀσθένειες καὶ ὡς ζωοποιὸ δύναμη. Σὲ ἀντίθεση μὲ αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν σήμερα, ὅπου παρατηρεῖται μεγάλη αὔξηση τοῦ ναρκισσισμοῦ καὶ ἰδιαίτερα στοὺς νέους. Σ’ αὐτὸ καταλυτικὸ ρόλο παίζουν καὶ οἱ σύγχρονες τεχνολογίες, ὅπως ἔχουμε ἀναφέρει*. Μάλιστα ἡ κουλτούρα τῆς ἐποχῆς μας δὲν εἶναι ἄλλη ἐπ’ αὐτοῦ ἀπ’ τὴν αὐτοπροβολή, τὴν αὐτοεξύμνηση καὶ τὴν αὐτοδικαίωση! Ἔτσι ἡ ταπεινότητα παρουσιάζεται ὡς κάτι παρακατιανὸ καὶ μάλιστα ὡς … ἀδυναμία!
Νὰ ὅμως ποὺ οἱ ἐπιστήμονες ἔχουν πλέον ἀντίθετη ἄποψη! Τὴν θεωροῦν ὡς καταλύτη γιὰ τὴν σωματικὴ καὶ τὴν ψυχική μας ὑγεία, τὴν εὐεξία, τὶς διαπροσωπικές μας σχέσεις, ὡς καὶ γι’ αὐτὴν ἀκόμη τὴν ἐπαγγελματική μας ἐπιτυχία! Μιλοῦν ξεκάθαρα γιὰ τὴν θεραπευτική της δύναμη, ἐπειδὴ μᾶς ἀπαλλάσσει ἀπ’ τὸν ἐγωϊσμὸ ποὺ μᾶς κάνει νὰ ὑποφέρουμε! Καὶ προτείνουν διάφορους τρόπους ἀπόκτησης αὐτῆς τῆς ἀρετῆς! Ἀπίστευτο, ἔτσι δὲν εἶναι; Ἀξίζει νὰ τὸ δοῦμε…
Λόγος εις το γενέθλιον του Προδρόμου (Άγιος Λουκάς, Αρχιεπίσκοπος Κριμαίας)
Δημοσιεύθηκε στις 24 Ιουνίου, 2026
Στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους υπάρχουν μόνο δύο σημαντικά γεγονότα, τα οποία ο Θεός τα αναγγέλλει μέσω του Αρχαγγέλου Γαβριήλ. Και αυτά είναι: η Γέννηση του Προαιώνιου Υιού του Θεού κατά σάρκα και η γέννηση του Προδρόμου και Βαπτιστού του Ιωάννου, του μείζονος «εν γεννητοίς γυναικών» (Ματθ. 11, 11), σύμφωνα με το λόγο του Κυρίου Ιησού Χριστού. Την γέννηση του Προδρόμου ακολουθεί και το θαύμα της λύσεως της γλώσσας του πατέρα του Ζαχαρία, την οποία έδεσε ο Αρχάγγελος γιατί δεν πίστεψε στα λόγια του. Η γέννησή του δοξάστηκε με τον προφητικό λόγο του Ζαχαρία, ο οποίος είπε: «Και συ, παιδίον, προφήτης υψίστου κληθήση• προπορεύση γαρ προ προσώπου Κυρίου ετοιμάσαι οδούς αυτού, του δούναι γνώσιν σωτηρίας τω λαώ αυτού, εν αφέσει αμαρτιών αυτών δια σπλάγχνα ελέους Θεού ημών, εν οις επεσκέψατο ημάς ανατολή εξ ύψους επιφάναι τοις εν σκότει και σκιά θανάτου καθημένοις, του κατευθύναι τους πόδας ημών εις οδόν ειρήνης» (Λκ. 1, 76-79).
Κάθε νέο δεν είναι κατ’ ανάγκην πρόοδος
Δημοσιεύθηκε στις 23 Ιουνίου, 2026
Στοχασμοί για την γοητεία του καινούργιου και το μέτρο της ανθρώπινης κρίσης
Η πρόοδος δεν κρίνεται απαραίτητα από κάτι το νέο, αλλά από την προσφορά της σε μια ανθρωπινώτερη ζωή
Ζούμε σε μια εποχή που μοιάζει να μεθά από την ταχύτητα της αλλαγής. Το νέο προβάλλεται και επιβάλλεται σχεδόν αυτονόητα ως κάτι το καλύτερο, ως απόδειξη μιας εξέλιξης, ως υπόσχεση μιας λύτρωσης από τα αδιέξοδα του παρελθόντος. Μέσα σε αυτό το πνεύμα, η πρόοδος ταυτίζεται με την καινοτομία, και η καινοτομία με την αξία. Όμως, αν στοχασθούμε λίγο βαθύτερα, αν συγκρατήσουμε τον ενθουσιασμό μας και σκεφθούμε ωριμότερα, τότε αναδύεται ένα ερώτημα τόσο απλό όσο και ουσιαστικό: Είναι πράγματι κάθε τι νέο και ωφέλιμο;
Πρώτος Όροφος: «Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)
Δημοσιεύθηκε στις 22 Ιουνίου, 2026
Σ’ ένα ύψωμα πάνω από τα γαλάζια νερά της λίμνης Γενησαρέτ κάθεται ο Θείος Δημιουργός στο πράσινο χορτάρι και αρχίζει να αποκαλύπτει το σχέδιο ενός οικοδομήματος. Δεν έδειξε το σχέδιο σε χαρτί ούτε το έγραψε με πένα, αλλά το σφράγισε με δυνατούς λόγους στις ψυχές των μαθητών Του και στο λαό σαν διαμάντι πάνω στο βουλοκέρι. Οι πρώτοι λόγοι Του αποκαλύπτουν πώς ξεκινά η οικοδόμηση των πυραμίδων του παραδείσου, και πώς δομείτε ο πρώτος όροφος.
