Λόγια Αγίων

«Όπως τα αρώματα που ευωδιάζουν και σκορπίζουν την ευωδία τους σε όλο τον αέρα γύρω τους, έτσι και η παρουσία του ενάρετου ανθρώπου αναπαύει αυτούς που είναι κοντά του»

Άγιος Γρηγόριος Νύσσης

Να προσευχόμαστε πάντα, ακούραστα (Άγιος Λουκάς, Αρχιεπίσκοπος Κριμαίας)

Σκέψεις Άλλης Όψεως

Δεν ακούει ο Θεός εκείνες τις προσευχές που δεν Του είναι ευάρεστες. Δεν δέχεται τις παρακλήσεις που στρέφονται κατά των ανθρώπων. Όταν, παραδείγματος χάριν, του ζητούμε να τιμωρήσει τους δικούς μας εχθρούς. Πολλές φορές ασυνείδητα ζητούμε στις προσευχές μας κάτι βλαβερό για τον πλησίον· τέτοιες ευχές ο Θεός δεν εισακούει. Και όταν ο θείος απόστολος Παύλος προσευχόταν να απαλλαχθεί από τις διώξεις και προσβολές του χαλκευτή Αλέξανδρου, δεν τον άκουσε ο Θεός. Αρνήθηκε την παράκλησή του αυτή. «Αρκεί σοι η χάρις μου· η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται», του είπε ο Κύριος (Β’ Κορ. 12:9)

Όταν δεν έχουμε δύναμη, τότε είμαστε δυνατοί και έχουμε παρρησία στον Κύριο. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ, μόνο πνευματικά αγαθά να ζητούμε από τον Θεό, και όχι αυτά που στην αφροσύνη μας εμείς τα θεωρούμε καλά. Ο Θεός καλύτερα από μας γνωρίζει τι χρειαζόμαστε και τι μας είναι ωφέλιμο. Μας δίνει πάντα αυτά που μας χρειάζονται. Υπάρχουν περιπτώσεις, και το είδαμε σήμερα, όταν τιμωρούνται όχι ένας ή περισσότεροι άνθρωποι, αλλά ολόκληρος ο λαός.

Προσευχόμαστε κάθε μέρα και με ζήλο παρακαλούμε τον Κύριο να σταματήσουν οι βροχές που καταστρέφουν τους αγρούς μας. Και όμως δεν σταματούν. Τι σημαίνει αυτό; Δεν ακούει τις παρακλήσεις μας ο Θεός και δεν υπάρχει πλέον ανάγκη να τον ικετεύουμε; Όχι. Πρέπει να ξέρουμε ότι όταν ο Θεός στέλνει συμφορά που πλήττει ολόκληρο τον λαό, τότε όλος ο λαός πρέπει να Τον ικετεύει για σωτηρία. Πρέπει όλοι να κάνουν αυτό που έκαναν κάποτε οι κάτοικοι της Νινευή, όταν έμαθαν από τον προφήτη ότι αποφάσισε ο Θεός να καταστρέψει την πόλη. Τι έκαναν τότε λοιπόν; Όλος ο λαός τρεις μέρες και τρεις νύχτες προσευχόταν ολόψυχα. Και επειδή προσεύχονταν όλοι, ο Θεός τους λυπήθηκε. Και τώρα που μας απειλούν οι βροχές, είναι πολλοί αυτοί που προσεύχονται και ικετεύουν τον Κύριο;

Είστε πολύ λίγοι εδώ. Και αν υπολογίσουμε πόσους κατοίκους έχει η πόλη και η περιοχή που υποφέρει από τις νεροποντές, θα καταλάβουμε ότι λίγοι προσεύχονται, στην πλειοψηφία του ο λαός δεν προσεύχεται.

Διαβάστε περισσότερα »

Η ευχή του Ιησού «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με»: Από την επίκληση του θείου ονόματος στη μεταμόρφωση της ανθρώπινης καρδιάς (π. Ηλίας Γ. Διακουμάκος, Πρεσβύτερος)

ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Πρόλογος

Υπάρχουν λόγοι που περιγράφουν τον κόσμο και λόγοι που αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο στεκόμαστε μέσα στον κόσμο. Η ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν» ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν επιδιώκει να πληροφορήσει τον Θεό για μια ανάγκη που αγνοεί· εκφράζει τη στροφή ολόκληρου του ανθρώπου προς Εκείνον που γνωρίζει τα βάθη της καρδιάς. Το ελάχιστο λεκτικό της περίβλημα δεν αποτελεί ένδεια, αλλά πνευματική πυκνότητα.

Η προσευχή δεν είναι τεχνική που υποχρεώνει τον Θεό να ενεργήσει, ούτε μαγική επανάληψη με προκαθορισμένο αποτέλεσμα. Είναι ελεύθερη συνάντηση, στην οποία ο άνθρωπος παύει να κρύβεται πίσω από τη φλυαρία του και τολμά να ομολογήσει ποιον αναζητά και ποιος ο ίδιος είναι.

Στην Ορθόδοξη Παράδοση η νήψη, η ησυχία και η προσευχή συνδέονται με την εκκλησιαστική ζωή, τα μυστήρια, την άσκηση της αγάπης και τη διάκριση. Η επίκληση του ονόματος δεν ακυρώνει τη θεία Ευχαριστία, την εξομολόγηση, τη μελέτη του Ευαγγελίου ή την έμπρακτη διακονία.

Αντίθετα, μπορεί να διαποτίζει αυτές τις πράξεις με εσωτερική προσοχή και ευγνωμοσύνη. Το πρόσωπο που προσεύχεται δεν αποσύρεται από την ευθύνη για τον πλησίον· μαθαίνει να τον βλέπει χωρίς την τυραννία του εγωισμού.

Η προσευχή αυτή είναι συγχρόνως χριστολογική ομολογία, αίτηση ελέους και άσκηση αλήθειας. Η κάθε λέξη προσθέτει ένα θεμέλιο: ο Κύριος είναι ο αποδέκτης της ζωής μας· ο Ιησούς είναι ο ιστορικός και σαρκωμένος Σωτήρας· ο Χριστός είναι ο Μεσαίας· ο Υιός φανερώνει τη σχέση Του με τον Πατέρα· το έλεος είναι η θεραπευτική παρουσία του Θεού· το «με» είναι η προσωπική ευθύνη· ο «αμαρτωλός» είναι ο άνθρωπος που αναγνωρίζει την ανάγκη του χωρίς να απελπίζεται.

Διαβάστε περισσότερα »

Τα Εισόδια της Θεοτόκου († Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης)

ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Κατόπιν της γεννήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, οι άγιοι προπάτορες, Ιωακείμ και Άννα, οι γονείς της Θεοτόκου, κατά την υπόσχεσή τους, πρόσφεραν στον ναό την Παναγία σε ηλικία μόλις τριών χρόνων.

Την παρέδωσαν πρόθυμα στον αρχιερέα. Από μικρή καταλάβαινε όλα όσα της συνέβαιναν. Φανέρωσε ότι δεν οδηγήθηκε στον ναό από άλλους, αλλά πήγε η ίδια, μόνη και ελεύθερη. Αγάπησε από μικρή τον Θεό. Εισήλθε στα άγια των αγίων από θείο έρωτα. Εκεί έμπαινε μόνο ο αρχιερέας μόνο μία φορά το έτος. Ο φωτισμένος αρχιερέας με θεϊκή προσταγή επέτρεψε στην Παναγία να μείνει στα άγια των αγίων. Έμεινε εκεί με προσευχή και αφιέρωση δώδεκα έτη.

Διαβάστε περισσότερα »

Κυριακή Θ’ Λουκά: Η αφροσύνη τού πλούτου († Πρωτοπρ. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός)

ΘΕΟΛΟΓΙΑ

«Εἶπε δέ αὐτῷ ὁ Θεός· ἄφρον…».

Ἀποσπάσματα ἀπό σκέψεις τοῦ π. Γεωργίου πάνω στήν παραβολή τοῦ ἄφρονος πλουσίου.

Διαβάστε περισσότερα »

Κυριακή Θ’ Λουκά: Η τραγωδία της αλλοτρίωσης των δωρεών του Θεού († π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος)

ΘΕΟΛΟΓΙΑ

ΚΥΡΙΑΚῌ ΕΝΑΤῌ
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
ιβ΄ 16 – 21

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στα πλαίσια της ερμηνείας που έγινε στο κήρυγμα της Κυριακής Νοεμβρίου του 1998

 

Περιγραφή του πολύ γνωστού κειμένου της παραβολής του άφρονος πλουσίου. Μέσα στις πολύ μικρές και αδρές γραμμές που διαγράφει ο Ευαγγελιστής στο κείμενό του και λέει τα λόγια του Χριστού μας, περιγράφεται τόσο συμπυκνωμένα αλλά και τόσο απλά η δυνατότητα που έχει ο άνθρωπος, αν αλλοτριώσει τα δώρα του Θεού που του ’δωσε ο Θεός, να ζήσει με έναν τρόπο τερατώδη και λανθασμένο, δηλαδή αρρωστημένο.

Να δούμε πολύ απλά το κείμενο, υπενθυμίζοντας το αυτονόητο: Διαβάστε περισσότερα »

Powered by WordPress and ShopThemes