«Μακάριοι όσοι δεν κηρύττουν με λόγια το Ευαγγέλιο, αλλά το ζούνε και κηρύττουν με τη σιωπή τους, με τη Χάρη του Θεού, η οποία τους προδίδει»
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
«Μακάριοι όσοι δεν κηρύττουν με λόγια το Ευαγγέλιο, αλλά το ζούνε και κηρύττουν με τη σιωπή τους, με τη Χάρη του Θεού, η οποία τους προδίδει»
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
Όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο, αυτό που προ καιρού νομοθετήθηκε σχετικά με το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και που σηματοδοτούσε έμμεσα την δυνατότητα υιοθεσίας και θεσμικής κατοχύρωσης οικογένειας και στην Ελλάδα, άρχισε να υλοποιείται με πρώτο και συνάμα καθοριστικό εργαλείο, την εκπαίδευση των μικρών παιδιών.
Τα πρώτα βήματα γίνονται με την ένταξη σε δύο σχολικά εγχειρίδια της Δημοτικής Εκπαίδευσης σχετικών αναφορών άλλοτε με εικόνες και έντεχνα «παιδαγωγικά» ερωτήματα, και άλλοτε με πληροφόρηση, συζήτηση, ομαδική εργασία και παροχή πληροφοριών για την μορφή οικογένειας του καθενός από τα παιδιά.
ΕΡΩΤΗΣΙΣ 22η: Ποιὰ ἁμαρτήματα συγχωροῦνται μετὰ τὸν θάνατο μὲ τὶς λειτουργίες, προσευχὲς καὶ ἐλεημοσύνες ποὺ γίνονται γιὰ τοὺς πεθαμένους;
Η ανθρωπιά, δεν μετριέται στα στεφάνια, στις αναρτήσεις και στα μεγάλα λόγια μετά το τέλος. Μετριέται στο τηλεφώνημα που έγινε εγκαίρως, στην επίσκεψη χωρίς σκοπιμότητα, στο χέρι που κρατήθηκε την ώρα που κανείς δεν κοιτούσε.
Ο θάνατος ενός γνωστού καλλιτέχνη δεν είναι ποτέ μόνο μια είδηση από τον χώρο του θεάματος. Γίνεται καθρέφτης μιας κοινωνίας που καταναλώνει πρόσωπα, συγκινείται για λίγες ώρες και ύστερα επιστρέφει βιαστικά στην καθημερινότητά της. Πίσω από τα τραγούδια, τις φωτογραφίες και τα πρωτοσέλιδα μένει ένα ερώτημα πολύ πιο δύσκολο από κάθε τηλεοπτικό αφιέρωμα. Πόσοι άνθρωποι ζουν ανάμεσά μας νιώθοντας βαθιά μόνοι;
Ο Γέροντας Βασίλειος Γοντικάκης παρουσιάζεται ως μια μορφή αυθεντική, απαιτητική και βαθιά εκκλησιαστική. Ο Σεβ. Μητροπολίτης Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς κ.κ. Ιουστίνος μιλά για έναν άνθρωπο που έμοιαζε με ακατέργαστο αδάμαντα: είχε γωνίες. Η μορφή του ζητούσε υπομονή, αντοχή και εσωτερική μαθητεία, όπως η ανάβαση σε ένα άγριο αλλά φωτεινό βουνό. Στο κέντρο της ζωής του βρισκόταν η Παναγία, η Θεία Λειτουργία και η αγάπη για τους πληγωμένους ανθρώπους. Δεν αναζητούσε τους εμφανώς ισχυρούς, αλλά συχνά στεκόταν κοντά στα «ναυάγια», σε εκείνους που είχαν ανάγκη να ανακαλύψουν ξανά τον κρυμμένο θησαυρό του Χριστού μέσα τους. Η μαρτυρία για το τέλος του φανερώνει αναστάσιμο φρόνημα, ειρήνη και χαρά μπροστά στη διάβαση προς τον Θεό.
Δείτε το βίντεο: