«Μακάριοι όσοι δεν κηρύττουν με λόγια το Ευαγγέλιο, αλλά το ζούνε και κηρύττουν με τη σιωπή τους, με τη Χάρη του Θεού, η οποία τους προδίδει»
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
«Μακάριοι όσοι δεν κηρύττουν με λόγια το Ευαγγέλιο, αλλά το ζούνε και κηρύττουν με τη σιωπή τους, με τη Χάρη του Θεού, η οποία τους προδίδει»
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
Κυριακή μετά την Ύψωσιν του Τιμίου Σταυρού:
Ομιλία περί της αληθούς ελευθερίας (Αγ. Νεκτάριος Επίσκοπος Πενταπόλεως)
Κυριακή μετά την Ύψωσιν (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)
Για την αυταπάρνηση που οδηγεί στη Σωτηρία (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)
Ομιλία περί φιλαυτίας (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)
Εις την Κυριακήν μετά την Ύψωσιν του Τιμίου Σταυρού († Αρχ. Γεώργιος Καψάνης)
Κυριακή μετά την Ύψωση του Σταυρού (Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom (†))
Απόστολος Κυριακής Μετά την Ύψωσιν:
Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)
– Ἀπὸ ποῦ ὁ θεάνθρωπος ἔλαβε ἀφορμὴ γιὰ νὰ διδάξει τὸ “ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἐαυτόν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοί”; Ποιὸς μπορεῖ νὰ κατορθώσει κάτι τέτοιο;
– Πῶς ὁ ἀπόστολος Πέτρος (κατ’ οὐσίαν) προέτρεψε τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν νὰ πέσει στὸ ἁμάρτημα τῆς φιλαυτίας;
– Τὶ ὀνόμασε ὡς ἄρνηση τοῦ ἐαυτοῦ μας ὁ Κύριος;
– Ἀπὸ ποὺ γεννᾶται καὶ τί εἶναι ἡ φιλαυτία;
– Μὰ ὁ Θεὸς δὲν ἐφύτευσε τὴν ἀγάπη στὸν ἄνθρωπο ὡς ἀναγκαία πρὸς διατήρησή του; Πότε λοιπὸν ἡ ἀγάπη στὸν ἑαυτό μας εἶναι ὠφέλιμη καὶ σωτήρια καὶ πότε βλαβερὴ καὶ ὀλέθρια;
– Μπορεῖ κάποιος φίλαυτος νὰ γίνει ἀληθινὸς μαθητὴς τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ;
– Ἡ φιλαυτία γίνεται αἴτιον πάσης ἁμαρτίας καὶ ἐμπόδιο πάσης ἀρετῆς.
– Γιατί οἱ ἄνθρωποι προκρίνουν τὴν ἡδονὴ τῆς σαρκὸς ἔναντι τῶν ἐντολῶν καὶ προσταγμάτων τοῦ Θεοῦ;
– Γιατί οἱ ἄνθρωποι δὲν μποροῦν νὰ ἀναγνωρίσουν μεγάλα σφάλματά τους, ὅταν τὴν ἴδια στιγμὴ διακρίνουν μὲ εὐκολία μικρὰ σφάλματα τῶν ἄλλων;
– Γιατί ὅλοι νομίζουμε ὅτι εἴμαστε ἀνώτεροι τῶν ἄλλων;
– Μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ σωθεῖ, ἐὰν δὲν ἐκβάλει ἀπὸ τὴν καρδιά του τὴν φιλαυτία;
– Πὼς ἄραγε εἶναι δυνατὸν νὰ ἐλευθερωθεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ ἕνα τέτοιο πάθος ἐσωτερικὸ καὶ ἰσχυρό;
– Κανένας νόμος δὲν προστάζει νὰ μὴν ἀγαπᾶμε τὸν ἑαυτό μας, ὑπὸ δυὸ ὅμως ὄρους. Ποιοὶ εἶναι αὐτοί;
Ο Θεός κυβερνάει τον κόσμο που δημιούργησε, και φροντίζει για όλα τα όντα που έπλασε, κατευθύνοντάς τα στην επίτευξη του σκοπού της υπάρξεώς τους. Τα άλογα όντα τα κυβερνάει ο Θεός με τους φυσικούς νόμους που όρισε ως δημιουργός, ενώ τα λογικά όντα, τους ανθρώπους, σε συνεργασία πάντα με την ελεύθερη βούλησή τους, την οποία ποτέ δεν παραβιάζει. Την πρόνοια του Θεού για τον κόσμο Του φανερώνουν τα λόγια του Χριστού: «Ο Πατέρας μου αδιάκοπα μέχρι τώρα εργάζεται· έτσι κι εγώ εργάζομαι (Ιω. 5:17). Ο απόστολος Παύλος παραδέχεται ότι «Αυτός συγκρατεί τα πάντα, για να μπορούν να υπάρχουν (Κολ. 1:17). «Αυτός δίνει σε όλα ζωή και πνοή και τα πάντα» (Πραξ. 17:25).
Ὁ Θεός εἶναι διατεθειμένος νά μείνη τελείως ἔξω ἀπό τήν ζωή μας, εἶναι ἕτοιμος νά τό σηκώση αὐτό σάν ἕναν σταυρό, ἀλλά δέν εἶναι καθόλου διατεθειμένος νά γίνη ἁπλῶς ἕνα μέρος τῆς ζωῆς μας.
Ἔτσι, ὅταν σκεπτόμαστε τήν ἀπουσία τοῦ Θεοῦ, δέν ἀξίζει νά ἐρωτήσουμε τόν ἑαυτό μας: ποιός φταίει γι’ αὐτό;
(Ἐκ τοῦ κατὰ Μᾶρκον η΄ 34 – θ΄ 1)
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στα πλαίσια της ερμηνείας που έγινε στο κήρυγμα της Κυριακής 18 Σεπτεμβρίου του 1994
Η Εκκλησία μας σήμερα χαρακτήρισε την Κυριακή ως Κυριακή μετά την Ύψωση, μιας και είχαμε γιορτάσει τη μεγάλη γιορτή της Υψώσεως του Σταυρού, και το Ευαγγέλιο που διαβάσαμε πριν από λίγο, από το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, αναφερόταν ακριβώς σε αυτό το γεγονός. Βέβαια, όσο δύσκολο είναι να καταλάβεις το γεγονός του Σταυρού του Χριστού –είναι κάτι παραπάνω από το δύσκολο, μόνο μέσα από το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος μπορείς να το καταλάβεις – άλλο τόσο δύσκολο είναι να ερμηνεύσεις και τον ίδιο τον άνθρωπο, όπως τον περιγράφει σήμερα σε μια πρόταση του μικρή ο Χριστός, που είναι το κέντρο της ευαγγελικής περικοπής. Και αυτή η φράση, η πολύ γνώστη σε εμάς, παραμένει εν πολλοίς ακατανόητη και λίγο δυσπρόσιτη. Είναι εκείνο που λέει ότι όποιος θέλει να σώσει την ψυχήν αυτού, αυτός θα τη χάσει για μένα και το Ευαγγέλιο.
Βρε παιδιά μου, σήμερα οι άνθρωποι μιλούν πολύ για την αγάπη, αλλά φοβούνται εκείνο ακριβώς που κάνει την αγάπη αληθινή. Θέλουμε έναν άνθρωπο κοντά μας, αλλά μόλις η παρουσία του γίνει σημαντική, φοβόμαστε μήπως χάσουμε κάτι από την ελευθερία μας. Θέλουμε να αγαπήσουμε χωρίς να κινδυνεύσουμε, να δεθούμε χωρίς να εξαρτηθούμε, να επιθυμήσουμε χωρίς να περιμένουμε και να δοθούμε χωρίς να πληγωθούμε. Θέλουμε δηλαδή την αγάπη, αλλά όχι πάντοτε το κόστος της. Και το κόστος της δεν είναι ο πόνος, όπως συχνά νομίζουμε. Είναι ότι πρέπει να δεχθούμε πως ο άλλος παραμένει ελεύθερος και επομένως δεν μπορούμε ποτέ να τον εξασφαλίσουμε. Η αγάπη είναι συνάντηση δύο ελευθεριών που καλούνται κάθε ημέρα να πουν πάλι το «ναι». Γι’ αυτό έχει χαρά, αλλά έχει και εκείνη τη λεπτή ανασφάλεια που γεννά κάθε αληθινή σχέση. Ό,τι αγαπάς μπορεί και να σου λείψει.