«Εκείνος που μετανοεί στις αρχές της αμαρτίας, δεν θα φτάσει στο τέλος της. Ενώ εκείνος που αντιμετωπίζει με αδιαφορία τα μικρά πταίσματα, από αυτά θα πέσει και στα μεγάλα»
Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς
† Κυριακή Δ’ Ματθαίου
Δημοσιεύθηκε στις 26 Ιουνίου, 2026
Λόγος εις τον εκατόνταρχον (Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος)
Η μεγάλη πίστη του εκατόνταρχου (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)
Ομιλία ΜΔ’ – Για τον εκατόνταρχο (Αρχιεπίσκοπος Ταυρομενίου Θεοφάνης ο Κεραμεύς)
Ομιλία περί της θείας μεταλήψεως (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)
Το παράδειγμα του εκατοντάρχου (π. Γεώργιος Μεταλληνός, Ομότ. Καθηγ. Παν. Αθηνών)
Αναζήτησις και εύρεσις της πίστεως (π. Αθανάσιος Μυτιληναίος)
Ποιος είναι ο Υιός τής Βασιλείας
Ας μην βρεθούμε προ εκπλήξεων! (Σοφία Μπεκρή, φιλόλογος-θεολόγος)
Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)
Πώς Θα Σωθούμε: Συντριβή και κατάνυξη (Ιερά Μονή Παρακλήτου)
Δημοσιεύθηκε στις 27 Ιουνίου, 2026
Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός
Συντριβή και κατάνυξη
Αυτός που ποθεί μ΄όλη του την καρδιά να επιστρέψει από την αμαρτία στον Κύριο, όπως ο άσωτος γιος στο πατρικό σπίτι, ας ξέρει πως η πρώτη θύρα που θα περάσει, είναι η συντριβή. Αυτή είναι η πιο ευπρόσδεκτη θυσία που μπορούμε να προσφέρουμε στο Θεό. “Ευάρεστη θυσία στο Θεό είναι η ψυχή που έχει συντριβεί από τη μετάνοια, ο Θεός δεν θ΄απορρίψει ποτέ μια καρδιά που έχει συντριβεί και ταπεινωθεί” (Ψαλμ. 50:19).
Η συντριβή έχει δύο όψεις, από το ένα μέρος τη μετάνοια για τα περασμένα αμαρτήματα, κι από το άλλο τη στέρεη απόφαση για τη μη επανάληψή τους. Αν, λοιπόν, μετανόησες αληθινά, πρώτα-πρώτα θα μισήσεις ολόψυχα τον προηγούμενο τρόπο της ζωής σου, όχι τόσο γιατί σε κρατούσε έξω από τη βασιλεία του Θεού ή γιατί φοβάσαι την κόλαση, αλλά γιατί πίκρανες τον πανάγαθο και αναμάρτητο Κύριο, που ενανθρώπησε και σταυρώθηκε για να σε λυτρώσει ακριβώς από την αμαρτία και τις ολέθριες συνέπειές της.
Η συντριβή, βέβαια, που από το θάνατο ξαναφέρνει στη ζωή τον μετανοημένο αμαρτωλό, είναι θείο δώρο. Είναι χάρισμα του Αγίου Πνεύματος, που προσφέρεται μόνο στις καλοπροαίρετες και ταπεινές ψυχές. Για να το καταλάβεις, πρέπει να κάνεις κι εσύ κάτι, να φανερώσεις δηλαδή τη γνησιότητα και την ειλικρίνεια της μετάνοιάς σου. Μάζεψε το νου σου και συλλογίσου όλα όσα μπορούν να σου εμπνεύσουν μίσος για την αμαρτία και να φέρουν στην καρδιά σου κατάνυξη. Ποια είν΄αυτά; Εκείνα που αναφέρονται συνοπτικά στη συνέχεια. Διαβάστε περισσότερα »
Κυριακή Δ΄ Ματθαίου: Πίστις και Θεολογία (π. Αθανάσιος Μυτιληναίος)
Δημοσιεύθηκε στις 26 Ιουνίου, 2026
[Ματθ. 8, 5-13]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία που εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 1-7-2001
Μας αφήνει καταπλήκτους, αγαπητοί μου, στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, η θαυμασία στάσις του εκατοντάρχου προς τον Κύριον. Και βέβαια και το ενδιαφέρον του δια τον παράλυτον δούλον του, αλλά κυρίως δια την στάσιν του έναντι του Κυρίου, ως προς την θεραπείαν του δούλου του. Τι είπε; Στην πρόταση του Κυρίου -δεν ήτανε παιδί του, ήτανε δούλος του, κι αυτός ήταν, παρακαλώ, και Ρωμαίος πολίτης και στρατιωτικός, υποτίθεται σκληρός άνθρωπος- στην πρόταση του Κυρίου που του είπε: «Ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν», «Εγώ αφού έλθω στο σπίτι σου, θα τον θεραπεύσω», τι απαντά; «Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς· ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου». «Δεν είμαι ικανός, Κύριε, να έρθεις στο σπίτι μου, δεν είμαι ικανός. Πες μόνο έναν λόγο και ο δούλος μου θα θεραπευθεί». Και στη συνέχεια αναφέρει σαν παράδειγμα ότι και αυτός υπό εξουσίαν είναι, αλλά και εξουσιάζει τους στρατιώτες του και τους δούλους του και δίνει προφορικές εντολές και πραγματοποιούνται.
Ο Κύριος εθαύμασε την πίστη του εκατοντάρχου. Και είπε: «Πω, πω, πω! Τέτοια πίστη δεν ηύρα ούτε στον Ισραήλ!». Και αυτή του η πίστις εστάθη ικανή να προσεγγίζει τα κράσπεδα της θεολογίας, όπως θα δούμε. Αυτό δε, θα είναι και το θέμα μας. Ότι η πίστις εγγίζει τα κράσπεδα της θεολογίας. Και εισέρχεται εις την θεολογίαν.
Η ταπεινότητα κατά τους επιστήμονες (Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος)
Δημοσιεύθηκε στις 25 Ιουνίου, 2026
Ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνουμε, καλοί μου φίλοι, ἡ ταπείνωση εἶναι μία πολὺ μεγάλη ἀρετή, ἡ μεγίστη τῶν ἀρετῶν. Ἡ Ὀρθόδοξη πνευματική μας παράδοση τὴν θεωρεῖ φάρμακο γιὰ ὅλες τὶς ἀσθένειες καὶ ὡς ζωοποιὸ δύναμη. Σὲ ἀντίθεση μὲ αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν σήμερα, ὅπου παρατηρεῖται μεγάλη αὔξηση τοῦ ναρκισσισμοῦ καὶ ἰδιαίτερα στοὺς νέους. Σ’ αὐτὸ καταλυτικὸ ρόλο παίζουν καὶ οἱ σύγχρονες τεχνολογίες, ὅπως ἔχουμε ἀναφέρει*. Μάλιστα ἡ κουλτούρα τῆς ἐποχῆς μας δὲν εἶναι ἄλλη ἐπ’ αὐτοῦ ἀπ’ τὴν αὐτοπροβολή, τὴν αὐτοεξύμνηση καὶ τὴν αὐτοδικαίωση! Ἔτσι ἡ ταπεινότητα παρουσιάζεται ὡς κάτι παρακατιανὸ καὶ μάλιστα ὡς … ἀδυναμία!
Νὰ ὅμως ποὺ οἱ ἐπιστήμονες ἔχουν πλέον ἀντίθετη ἄποψη! Τὴν θεωροῦν ὡς καταλύτη γιὰ τὴν σωματικὴ καὶ τὴν ψυχική μας ὑγεία, τὴν εὐεξία, τὶς διαπροσωπικές μας σχέσεις, ὡς καὶ γι’ αὐτὴν ἀκόμη τὴν ἐπαγγελματική μας ἐπιτυχία! Μιλοῦν ξεκάθαρα γιὰ τὴν θεραπευτική της δύναμη, ἐπειδὴ μᾶς ἀπαλλάσσει ἀπ’ τὸν ἐγωϊσμὸ ποὺ μᾶς κάνει νὰ ὑποφέρουμε! Καὶ προτείνουν διάφορους τρόπους ἀπόκτησης αὐτῆς τῆς ἀρετῆς! Ἀπίστευτο, ἔτσι δὲν εἶναι; Ἀξίζει νὰ τὸ δοῦμε…
Λόγος εις το γενέθλιον του Προδρόμου (Άγιος Λουκάς, Αρχιεπίσκοπος Κριμαίας)
Δημοσιεύθηκε στις 24 Ιουνίου, 2026
Στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους υπάρχουν μόνο δύο σημαντικά γεγονότα, τα οποία ο Θεός τα αναγγέλλει μέσω του Αρχαγγέλου Γαβριήλ. Και αυτά είναι: η Γέννηση του Προαιώνιου Υιού του Θεού κατά σάρκα και η γέννηση του Προδρόμου και Βαπτιστού του Ιωάννου, του μείζονος «εν γεννητοίς γυναικών» (Ματθ. 11, 11), σύμφωνα με το λόγο του Κυρίου Ιησού Χριστού. Την γέννηση του Προδρόμου ακολουθεί και το θαύμα της λύσεως της γλώσσας του πατέρα του Ζαχαρία, την οποία έδεσε ο Αρχάγγελος γιατί δεν πίστεψε στα λόγια του. Η γέννησή του δοξάστηκε με τον προφητικό λόγο του Ζαχαρία, ο οποίος είπε: «Και συ, παιδίον, προφήτης υψίστου κληθήση• προπορεύση γαρ προ προσώπου Κυρίου ετοιμάσαι οδούς αυτού, του δούναι γνώσιν σωτηρίας τω λαώ αυτού, εν αφέσει αμαρτιών αυτών δια σπλάγχνα ελέους Θεού ημών, εν οις επεσκέψατο ημάς ανατολή εξ ύψους επιφάναι τοις εν σκότει και σκιά θανάτου καθημένοις, του κατευθύναι τους πόδας ημών εις οδόν ειρήνης» (Λκ. 1, 76-79).
Κάθε νέο δεν είναι κατ’ ανάγκην πρόοδος
Δημοσιεύθηκε στις 23 Ιουνίου, 2026
Στοχασμοί για την γοητεία του καινούργιου και το μέτρο της ανθρώπινης κρίσης
Η πρόοδος δεν κρίνεται απαραίτητα από κάτι το νέο, αλλά από την προσφορά της σε μια ανθρωπινώτερη ζωή
Ζούμε σε μια εποχή που μοιάζει να μεθά από την ταχύτητα της αλλαγής. Το νέο προβάλλεται και επιβάλλεται σχεδόν αυτονόητα ως κάτι το καλύτερο, ως απόδειξη μιας εξέλιξης, ως υπόσχεση μιας λύτρωσης από τα αδιέξοδα του παρελθόντος. Μέσα σε αυτό το πνεύμα, η πρόοδος ταυτίζεται με την καινοτομία, και η καινοτομία με την αξία. Όμως, αν στοχασθούμε λίγο βαθύτερα, αν συγκρατήσουμε τον ενθουσιασμό μας και σκεφθούμε ωριμότερα, τότε αναδύεται ένα ερώτημα τόσο απλό όσο και ουσιαστικό: Είναι πράγματι κάθε τι νέο και ωφέλιμο;
