«Άνευ νηστείας, αρετή δεν κατορθώνεται. Το πρώτον θεμέλιον που θα βάλεις διά να ασκήσεις αρετήν είναι η νηστεία. Πρώτα θα στενώσει η κοιλία και έπειτα θα επιχειρήσεις να κάμεις αρετήν»
Άγιος Άνθιμος ο εν Χίω
Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή ως μυστήριο μεταμορφώσεως και θεώσεως: Η πορεία της ανθρώπινης ύπαρξης από τη μετάνοια στη μετοχή της θείας ζωής (π. Ηλίας Γ. Διακουμάκος, Πρεσβύτερος)
Δημοσιεύθηκε στις 2 Μαρτίου, 2026
(Ένα μικρό οδοιπορικό)
Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή αποτελεί ένα από τα βαθύτερα και ιερότερα μυστήρια της εκκλησιαστικής ζωής. Δεν είναι απλώς μία λειτουργική περίοδος, αλλά μία υπαρξιακή πρόσκληση, μία κλήση του Θεού προς τον άνθρωπο να εξέλθει από την κατάσταση της πτώσεως και να εισέλθει στη ζωή της χάριτος. Είναι η πορεία της επιστροφής, η πορεία της θεραπείας, η πορεία της θεώσεως.
Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε για να ζει μέσα στην κοινωνία με τον Θεό. Η ύπαρξή του φέρει μέσα της τη σφραγίδα του θείου και την κλήση προς την αιωνιότητα. Όμως, η πτώση εισήγαγε τη διάσπαση, τη φθορά και τον θάνατο. Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή αποκαλύπτει την οδό της επιστροφής. Η Εκκλησία, ως Σώμα Χριστού, οδηγεί τον άνθρωπο σε αυτή την πορεία μέσα από τη μετάνοια, την προσευχή, τη νηστεία και τη μυστηριακή ζωή.
Η περίοδος αυτή αποτελεί πνευματικό εργαστήριο μεταμορφώσεως. Ο άνθρωπος καλείται να εξέλθει από τη διασπορά του κόσμου και να επιστρέψει στην ενότητα της καρδιάς. Η προσευχή καθαρίζει τον νου, η νηστεία ελευθερώνει την ύπαρξη, η μετάνοια θεραπεύει την ψυχή, και η θεία Κοινωνία ενώνει τον άνθρωπο με τον ίδιο τον Θεό.
Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή δεν αποτελεί απλώς προετοιμασία για την εορτή της Αναστάσεως, αλλά συμμετοχή στο ίδιο το μυστήριο της Αναστάσεως. Ο άνθρωπος καλείται να αναστηθεί πνευματικά, να μεταμορφωθεί και να εισέλθει στη ζωή της χάριτος.
Το παρόν έργο αποτελεί μία θεολογική και πνευματική προσέγγιση αυτού του μεγάλου μυστηρίου. Σκοπός του είναι να αναδείξει το βάθος της εκκλησιαστικής εμπειρίας και να καλέσει τον άνθρωπο να βιώσει συνειδητά αυτή την ιερή περίοδο ως πορεία προς τη θέωση.
Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή αποκαλύπτεται έτσι ως η οδός της επιστροφής, ως το μυστήριο της μεταμορφώσεως και ως η αρχή της αιώνιας ζωής.
Για την υπερνίκηση των ψυχολογικών προβλημάτων (Σεβ. Μητροπολίτης Μάνης Χρυσόστομος Γ’)
Δημοσιεύθηκε στις 2 Μαρτίου, 2026
Συχνά στήν ἐποχή μας παρουσιάζεται ἕνα θλιβερό φαινόμενο καί αὐτό εἶναι τά ποικίλα ψυχολογικά προβλήματα. Συνάνθρωποί μας ὑποφέρουν ἀπό ἄγχος, ἀγωνία, πλήξη, ἀνία, κατάθλιψη, ἀπογοήτευση καί ἀπελπισία. Ἡ ταραχή κυριαρχεῖ, ἡ νευρικότητα ἁπλώνεται σ’ ὅλες τίς πράξεις, ἡ ἐσωτερική πικρία δημιουργεῖ δυσφορία καί κόπωση, τό ψυχικό κενό πολλές φορές αὐξάνεται. Ἔτσι, μία ταραγμένη συνείδηση ἐπικρατεῖ καί ἀποδιώκει τήν γαλήνη καί τήν ἠρεμία. Ἐμφανίζονται ἡ γκρίνια, ἡ ἀπιστία, τά πικρόχολα λόγια, οἱ ἰδιοτροπίες, οἱ καχυποψίες, οἱ ἐντάσεις στήν οἰκογένεια, στήν ἐργασία, στήν κοινωνία.
Ἐνώπιόν μας, λοιπόν, παρουσιάζονται νοσηρές ἐκδηλώσεις, ψυχονευρωτικές διαταραχές, τραυματισμένες ψυχές. Τά πολλαπλά ψυχολογικά προβλήματα, πράγματι, συνθέτουν μία νόσο στήν τεχνοκρατούμενη ἐποχή μας. Ποτέ ἄλλοτε εἰδικοί ἐπιστήμονες, ἰατροί, ψυχολόγοι, ψυχίατροι, ἐκπαιδευτικοί καί κοινωνιολόγοι δέν ἔχουν ὁμιλήσει καί γράψει τόσον πολύ καί τόσον πολλά γιά τό πρόβλημα αὐτό, ὅσον σήμερα. Ὄπισθεν μάλιστα ἀπό τήν θορυβώδη καί ὑλόφρονα ζωή τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου διακρίνουν ἔντονα τήν θλίψη, τόν παραπικρασμό, τόν ψυχικό πόνο, τήν μελαγχολία.
Ἔτσι, μέ τήν ἀγχώδη αὐτή ζωή χάνεται ὁ προσανατολισμός τοῦ ἀνθρώπου. Χάνεται ἡ ἔννοια τοῦ μέτρου, ἡ ἔννοια τῆς στοιχειώδους ἀξιοπρέπειας καί ὀρθοφροσύνης. Ὁ νοῦς σκοτίζεται. Ἡ ἠθική παραμερίζεται. Ἡ λογική διαστρέφεται. Ὁ συναισθηματικός κόσμος ἀλλοιώνεται. Ἡ χαρά ἐξαφανίζεται. Οἱ οὐρανοί εἶναι πλέον κλειστοί. Καί ἀρχίζει ἕνας πρόωρος μαρασμός, καθώς ἐγκαθίσταται ἡ λύπη στήν ψυχή.
Α’ Νηστειών: Ο θρίαμβος της Ορθοδοξίας (Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος)
Δημοσιεύθηκε στις 1 Μαρτίου, 2026
Εκπομπή Καρδιακός Λόγος – Πεμπτουσία TV #12
Συζητώντας με τον Πανιερώτατο Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιο, με βάση την Ευαγγελική Περικοπή της Κυριακής της Ορθοδοξίας. Εξερευνούμε δρόμους προς την πνευματική “βαθιά” καρδιά, τον εσωτερικό άνθρωπο, το κέντρο της προσωπικότητός του, τα ίχνη της παρουσίας του Κυρίου μέσα μας. Συντονίζει ο Νικόλαος Γκουράρος.
Η στημένη έρευνα που υποστήριξε την γονεϊκότητα των ομοφυλόφιλων ζευγαριών
Δημοσιεύθηκε στις 1 Μαρτίου, 2026
Η προσεκτική της αξιολόγηση αποδεικνύει την μεροληψία και τις ελλείψεις της
Η ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας, βάσει του νόμου 5089/2024 περί ισότητας στον πολιτικό γάμο (γάμος ομοφυλοφίλων), αποφάσισε στις 30 Μαΐου 2025 ότι «η αναγνώριση της δυνατότητας τέλεσης γάμου μεταξύ ομοφύλων και η συνακόλουθη δυνατότητα των ομόφυλων έγγαμων ζευγαριών να υιοθετούν παιδί (είτε από κοινού, είτε ο ένας σύζυγος το νόμιμο παιδί, θετό ή βιολογικό του άλλου) είναι σύμφωνες με στις διατάξεις του άρθρου 21 παρ.1 (περί προστασίας της οικογένειας, του γάμου, της μητρότητας και της παιδικής ηλικίας) και του άρθρου 4 παρ. 1 (περί ισότητας) του Συντάγματος». Έκρινε δηλαδή ότι ο νόμος που προβλέπει ανατροφή των παιδιών από ομόφυλα ζεύγη δεν προσβάλλει την προστασία της οικογένειας, του γάμου, της μητρότητας και της παιδικής ηλικίας όπως εννοούνται από το Σύνταγμα.
Στο ΣτΕ είχαν προσφύγει τρία Σωματεία τα οποία ενεργοποιούνται στην προστασία της παιδικής ηλικίας και στην στήριξη του θεσμού της παραδοσιακής οικογένειας και του γάμου. Αυτά τα σωματεία προσέφυγαν, λόγω της βαθιάς τους ανησυχίας για το μέλλον της οικογένειας και από αγάπη για τα παιδιά, όταν είδαν να επιβάλλεται νομικά μια άνευ προηγουμένου, πειραματική αντίληψη σύμφωνα με την οποία η στέρηση του παιδιού από την μάνα ή τον πατέρα του ή και τους δύο, όπως συμβαίνει στην ομοφυλόφιλη γονεϊκότητα, είναι καλό και ισότιμο με το να τους έχει το παιδί και να το ανατρέφουν από κοινού. Κατά την ακροαματική διαδικασία, παρέμβαση υπέρ του κύρους της προσβαλλόμενης πράξης έκανε η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ)(1). Τα σωματεία δεν δικαιώθηκαν. Όπως αποφάνθηκε το ΣτΕ, η παραδοσιακή οικογένεια δεν υπερτερεί από την ομοφυλόφιλη.
Πού βασίστηκαν οι πολιτικοί και οι νομικοί που πήραν αυτή την απόφαση; Είχαν ιδία εμπειρία; Κινήθηκαν με βάση την κοινή λογική, την παιδαγωγική επιστήμη, την ανθρώπινη φύση και την συνολική πορεία της ανθρωπότητας; Ή προς εξυπηρέτηση ιδεολογικά υποκινούμενων ομάδων, εις βάρος των παιδιών και της οικογένειας, με βάση επιλεγμένες και μειονεκτικές μελέτες;
Παρουσιάζουμε κριτική(2) στις εργασίες που χρησιμοποιήθηκαν για να νομιμοποιηθεί ο ομοφυλόφιλος «γάμος» στις Η.Π.Α. το 2015. Αυτή η απόφαση άνοιξε τον δρόμο για την νομιμοποίηση του ομόφυλου γάμου σε πολλές άλλες χώρες και σε εμάς. Μέσα από αυτή την κριτική θα φανεί πόσο μεροληπτική και ψευδής μπορεί να γίνει η επιστημονική έρευνα όταν έχει αποφασίσει να εξυπηρετήσει μια ιδεολογία.
Πώς Θα Σωθούμε: Παρήγοροι λόγοι σ΄ αυτούς που πενθούν για το θάνατο αγαπημένων τους προσώπων (Ιερά Μονή Παρακλήτου)
Δημοσιεύθηκε στις 28 Φεβρουαρίου, 2026
Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός
Παρήγοροι λόγοι σ΄αυτούς που πενθούν για το θάνατο αγαπημένων τους προσώπων
Όταν επιστρέφει κανείς από την ξενητιά στην πατρίδα του, είναι όλος ευφροσύνη και αγαλλίαση, επειδή έρχεται να δει τους συγγενείς και τους αγαπημένους του. Όταν βρίσκεται κανείς κλεισμένος σε σκοτεινή φυλακή και τον αφήσουν ελεύθερο, χοροπηδάει απ΄τη χαρά του, επειδή, από τον ζοφερό εκείνο τόπο της καταδίκης, βγήκε στο φως και βρήκε τη λευτεριά του. Και όταν ο ταλαιπωρημένος και θαλασσοπνιγμένος ναυτικός φτάνει στο λιμάνι, λυτρωμένος από τ΄άγρια κύματα και τους κινδύνους, νιώθει μεγάλη ανακούφιση, επειδή έφτασε στον προορισμό του και δεν φοβάται πια τίποτα.
Πικρή ξενητιά, σκοτεινή φυλακή και άγρια θάλασσα είναι τούτη η ζωή, αδελφέ. Όσο βρισκόμαστε πάνω στη γη, έχουμε θλίψεις και βάσανα και στενοχώριες. Μόνο όταν, με του Θεού το θέλημα, πεθαίνουμε, τότε τελειώνει η ξενητιά και η εξορία μας, τότε βγαίνει από τη φυλακή του σώματος η αθάνατη ψυχή μας, τότε πηγαίνουμε στο ποθητό λιμάνι της αναπαύσεως, “ένθα ούκ έστι πόνος, ού λύπη, ού στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος”.
