«Μην απελπίζεσαι. Ο Χριστός δεν ήρθε για τους τέλειους, αλλά για τους πληγωμένους, τους κουρασμένους, τους απογοητευμένους. Εκεί όπου εσύ βλέπεις σκοτάδι, ο Χριστός ανάβει φως. Μείνε στην προσευχή και η ελπίδα θα ανθίσει πάλι στην καρδιά σου»
Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης
Διδαχή εις την παραβολήν του Σπορέως (Αγ. Κοσμάς ο Αιτωλός)
Κυριακή Δ’ Λουκά (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)
Λόγος στο ευαγγέλιο που λέγει «βγήκε ο σπορέας να σπείρει τον σπόρο του» (Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς)
Η παραβολή του σπορέως (Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας)
Περί του Καλού Σπορέως († Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους)
Παραβολή του σπορέως († Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom)
Χρήση και αξία της παραβολής (π. Αθανάσιος Μυτιληναίος)
Ο Σπορέας και οι Σπορείς (π. Αθανάσιος Μυτιληναίος)
Αποστολικό ανάγνωσμα Κυριακής των Πατέρων της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου:
(Λουκ. η΄ 5-15)
Μυστικὴ μάνδρα εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ· λογικὰ πρόβατα εἶναι οἱ χριστιανοί. Ποιμένες τῶν προβάτων εἶναι οἱ ἀρχιερεῖς· λύκος, μάλιστα λέοντας, καθὼς λέγει ὁ Πέτρος, εἶναι ὁ διάβολος, ὁποῦ περιτριγυρίζει τὴν μάνδρα τοῦ Χριστοῦ καὶ πασχίζει νὰ καταφάγῃ τοῦ Χριστοῦ τὰ πρόβατα· «ὁ ἀντίδικος ἡμῶν διάβολος, ὡς λέων ὠρυόμενος, περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίει». Φύλακες τῆς ἱερᾶς μάνδρας εἶναι οἱ διδάσκαλοι καὶ κήρυκες τοῦ Εὐαγγελίου, ὅπου κηρύττουσιν, ὅπου φωνάζουσι καὶ ἐξυπνοῦσι τοὺς ποιμένας καὶ διώκουσι τὸν λύκον, καὶ φυλάττουσι τὰ πρόβατα. Λέγει ὁ Μ. Βασίλειος πὼς ὁ λαγωὸς δὲν φοβεῖται τόσον τὴν βροντήν, ὅσον φοβεῖται ὁ διάβολος τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου· ὅταν ἀκούσῃ νὰ κηρύττεται ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, τρέμει καὶ φεύγει μακρὰν καὶ ἀφανίζεται.
Είσαι σε μια παρέα, αρχίζεις να λες κάτι και πριν φτάσεις στο ρήμα έρχεται το «Εγώ…» να σε διακόψει. Καλώς ήρθες στη σύγχρονη ελληνική συζήτηση.
Getty Images/Ideal Image
Κάτι έχει αλλάξει στο ελληνικό κουβεντολόι της παρέας. Και δεν είναι ότι μιλάμε περισσότερο, είναι ότι σχεδόν κανείς δεν περιμένει πια να ακούσει τον άλλον μέχρι τέλους. Το παρατηρώ όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια και, από τη στιγμή που άρχισα να του δίνω σημασία, το ακούω παντού. Κάποιος αρχίζει να λέει ότι πέρασε δύσκολα με τη δουλειά του. Δεν έχει φτάσει καν στο ρήμα και ο απέναντι έχει ήδη οπλίσει: «Εγώ να δεις τι πέρασα». Άλλος αναφέρει έναν πόνο στο γόνατο. «Εγώ έχω μέση». Ταξίδεψες στην Ιταλία; Εγώ πήγα Ιαπωνία. Έμεινες δύο ώρες στην κίνηση; Εγώ τρεις, και μάλιστα με βροχή. Σου πέθανε η γάτα; Εγώ είχα σκύλο. Δεν είναι συζήτηση. Είναι ένα ιδιότυπο πρωτάθλημα προσωπικής εμπειρίας, όπου κανείς δεν ξέρει ακριβώς το έπαθλο, αλλά όλοι θέλουν να βγουν πρώτοι. Το ονόμασα «εγωτίτιδα», γιατί ακούγεται σαν πάθηση και, κυρίως όσο πάει προχωρά σε μόνιμη βλάβη.
Γνωρίζοντας ο άνθρωπος τον εαυτό του αντιλαμβάνεται πριν απ’ όλα ότι δεν είναι αίτιος της υπάρξεώς του. Έτσι οδηγείται στην αναζήτηση της αιτίας της υπάρξεώς του, που είναι ταυτόσημη με την αναζήτηση του Θεού. Η εξεικόνιση του Θεού αποτελεί την ουσία της προσωπικής του υπάρξεως. Γι’ αυτό η αυτογνωσία οδηγεί αυτομάτως στη θεογνωσία: «Ο γαρ δυνηθείς επιγνώναι το αξίωμα της εαυτού ψυχής, ούτος δύναται επιγνώναι την δύναμιν και τα μυστήρια της θεότητος και μάλλον εντεύθεν ταπεινωθήναι» (3). Στον ίδιο λοιπόν τον άνθρωπο βρίσκονται οι πρώτες αφορμές και δυνατότητες για την προσέγγιση του Θεού. Έτσι με την αυτογνωσία καλλιεργείται η θεογνωσία. Αλλά και η θεογνωσία ενισχύει την αυτογνωσία.
Για την έκτρωση, τη συνείδηση του γιατρού, την ελευθερία της γυναίκας και την ευθύνη μιας κοινωνίας που οφείλει να προστατεύει χωρίς να λιθοβολεί
Πρόλογος
Μια στιγμή μπροστά στην οθόνη του υπερήχου
Υπάρχουν στιγμές που δεν χωρούν εύκολα σε θεωρίες. Ένας γυναικολόγος-μαιευτήρας αφηγείται στα κοινωνικά δίκτυα ότι, όταν ήταν ακόμη στην ειδικότητα, κλήθηκε να συμμετάσχει σε έκτρωση ή διακοπή κύησης, περίπου τριών έως τρεισήμισι μηνών
Καθώς παρακολουθούσε την επέμβαση με υπερηχογραφική καθοδήγηση, είδε το έμβρυο να μετακινείται καθώς το εκτρωτικό εργαλείο εισερχόταν στη μήτρα.
Η εικόνα αυτή, όπως ο ίδιος την ερμήνευσε, έγινε σημείο καμπής της συνείδησής του. Σταμάτησε. Και αποφάσισε ότι δεν θα αναλάμβανε ξανά να κάνει έκτρωση.
Αυτή η μαρτυρία δεν χρειάζεται να μετατραπεί σε όπλο εναντίον καμιάς γυναίκας. Δεν χρειάζεται να γίνει κραυγή καταδίκης, ούτε αφορμή για ηθικό λιθοβολισμό.
Μπορεί, όμως, να γίνει αφορμή για ένα δύσκολο ερώτημα:
* Τι ακριβώς βλέπουμε, όταν βλέπουμε ένα έμβρυο να κινείται μέσα στη μήτρα;
* Τι είναι βιολογικά αυτή η ζωή;
* Τι σημαίνει η διακοπή της ανάπτυξής της;
* Πώς στέκεται ο γιατρός ανάμεσα στην αυτονομία της γυναίκας, στη δική του συνείδηση και στην ύπαρξη ενός αναπτυσσόμενου ανθρώπινου οργανισμού;
* Και πού είναι η κοινωνία, όταν μια γυναίκα αισθάνεται ότι δεν έχει άλλη έξοδο;
Το κείμενο που ακολουθεί παίρνει σαφή ηθική θέση υπέρ της προστασίας της προγεννητικής ανθρώπινης ζωής. Ταυτόχρονα αρνείται τη δαιμονοποίηση της γυναίκας. Η βιοηθική γίνεται φτωχή, όταν διαλέγει μόνον ένα πρόσωπο και εξαφανίζει τα υπόλοιπα.
Εδώ χρειάζεται να δούμε τουλάχιστον τρεις:
* τη γυναίκα,
* το αναπτυσσόμενο έμβρυο και
* τον γιατρό.
Και γύρω τους ένα τέταρτο, συλλογικό πρόσωπο: την κοινωνία, που άλλοτε στηρίζει και άλλοτε εγκαταλείπει.
Παρίσι, στην συνοικία Tolbiac, 2005
Και το χαρτί λευκό κι εσύ κάτασπρος. Όχι λευκασμένος, ούτε πανιασμένος, αλλά σαν να πέρασε πάνω σου μια θύελλα, κάτι να σε πείραξε απρόσμενα και έμεινες αποσβολωμένος. Εδώ σ’ αυτή την απροσδιόριστη κάμαρη – σαλόνι – κρεβατοκάμαρη – τραπεζαρία – γραφείο – καθιστικό, νύχτα, μεταμεσονύχτιος ν’ ακούς αραιά και που τον ήχο του αέρα καθώς περνάει αυτοκίνητο από το μεγάλο δρόμο, ένας σιδερένιος όγκος που μετακινείται με ταχύτητα, ένας όγκος που χωρίς ρόδες δεν πάει πουθενά.
Μια χαραμάδα της μπαλκονόπορτας ανοιχτή και χάρη σ’ αυτή φτάνει σ’ εσένα η αίσθηση της μεγαλούπολης. Η πόλη αυτή είναι απέραντη κι αναρωτιέσαι πώς ζουν όλοι αυτοί οι κάτοικοί της. Πώς περπατούν, πώς αναπνέουν, πώς δουλεύουν, πώς πηγαινοέρχονται συνέχεια υπογείως, με λεωφορεία, τραίνα, ιδιωτικά και άλλα τροχοφόρα, πώς μπορούν τόσοι πολλοί να διασταυρώνονται, να συγχρωτίζονται, να μιλούν, να ακούγονται αναμεταξύ τους. Κι ωστόσο ούτε μιλούν, ούτε βλέπονται, ούτε ακούγονται. Τίποτε δεν γίνεται αναμεταξύ τους. Μονάχα ατομικές σχέσεις, κάπως ενδοοικογενειακές, επαγγελματικές. Κι αυτές πόσο είναι προσωπικές; Το γεγονός ότι συναντιέται το ζευγάρι, ο άντρας και η γυναίκα, παντρεμένοι χρόνια, την ή τις ορισμένες στιγμές της ημέρας για να φάνε ή να πλαγιάσουν συνιστά προσωπική συνάντηση; Τι συμβαίνει με αυτό το ζήτημα; Ποιος συναντά ποιόν; Γιατί τον συναντά και τι γυρεύει από αυτόν, αν γυρεύει τίποτα.
Στο παρόν ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο
φιλοδοξούμε να καταχωρήσουμε
και να διαθέσουμε χιλιάδες τίτλους
της Ορθόδοξης βιβλιογραφίας
όπως αυτή καταγράφεται καθημερινά
από τους Ελληνικούς εκδοτικούς οίκους.
Κάθε τίτλος βιβλίου
που θα βρείτε στο βιβλιοπωλείο μας
έχει επιλεγεί προσεκτικά
για την ορθότητα και την ακρίβειά του
σε θέματα της Ορθόδοξης πίστεως.
Τα έσοδα των πωλήσεων των βιβλίων,
θα διατίθενται για Ιεραποστολικούς και
Φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα
Ὅταν κάποτε φύγω ἀπὸ τοῦτο τὸ φῶς
θὰ ἑλιχθῶ πρὸς τὰ πάνω ὅπως ἕνα
ρυακάκι ποὺ μουρμουρίζει.
Κι ἂν τυχὸν κάπου ἀνάμεσα
στοὺς γαλάζιους διαδρόμους
συναντήσω ἀγγέλους, θὰ τοὺς
μιλήσω ἑλληνικά, ἐπειδὴ
δὲν ξέρουνε γλῶσσες. Μιλᾶνε
μεταξύ τους μὲ μουσική.
(Νικηφόρος Βρεττάκος)