«Μην απελπίζεσαι. Ο Χριστός δεν ήρθε για τους τέλειους, αλλά για τους πληγωμένους, τους κουρασμένους, τους απογοητευμένους. Εκεί όπου εσύ βλέπεις σκοτάδι, ο Χριστός ανάβει φως. Μείνε στην προσευχή και η ελπίδα θα ανθίσει πάλι στην καρδιά σου»
Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης
Ομιλία περί της θεραπείας του δαιμονιζομένου των Γαδαρινών (Αγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς)
Περί του Λεγεώνος (Θεοφύλακτος Αρχιεπίσκοπος Βουλγαρίας)
Σχετικά με τη θεραπεία των δαιμονιζομένων των Γεργεσηνών (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)
Για τη θεραπεία του δαιμονιζομένου των Γαδαρηνών (Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας)
Ερμηνεία του Ευαγγελίου (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)
Ομιλία περί αχαριστίας (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)
Η αρνητική στάση μιας πόλεως (π. Αθανάσιος Μυτιληναίος)
Το φαινόμενο του δαιμονισμού (π. Αθανάσιος Μυτιληναίος)
Το θαύμα αυτό το περιγράφει και ο Ματθαίος:
«Ποτέ άλλοτε οι άνθρωποι δεν είχαν τόση ανάγκη την ιδιωτικότητα·
ποτέ άλλοτε δεν άνοιγαν τόσο πρόθυμα τα παράθυρα της προσωπικής τους ζωής»
Ζούμε σε μια εποχή, που μοιάζει να αγαπά την ιδιωτικότητα όσο ποτέ άλλοτε, και ταυτόχρονα να την εγκαταλείπει με πρωτοφανή ευκολία. Από τη μία πλευρά, οι άνθρωποι ανησυχούν για την παρακολούθηση, για τη συλλογή προσωπικών δεδομένων, για τις ψηφιακές πλατφόρμες που γνωρίζουν τις συνήθειες, τις προτιμήσεις και τις κινήσεις τους. Από την άλλη, εκατομμύρια άνθρωποι εκθέτουν καθημερινά και εθελοντικά πάμπολλες στιγμές της ζωής τους:τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις σχέσεις τους, ακόμη και τις πιο προσωπικές τους εμπειρίες, σε ένα άγνωστο και απροσδιόριστο κοινό.
Πρόκειται λοιπόν για ένα από τα μεγάλα παράδοξα της εποχής μας: φοβόμαστε την απώλεια της ιδιωτικότητας και, ταυτόχρονα, συμβάλλουμε οι ίδιοι στην άνευ όρων καταστρατήγησή της.
Ιδιαίτερα οι νεότερες γενιές έχουν μεγαλώσει μέσα σε έναν κόσμο,όπου η δημόσια έκθεση δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά σχεδόν μια φυσική κατάσταση. Το ερώτημα όμως είναι βαθύτερο από μια απλή κριτική των κρυμμένων συμφερόντων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Τι είναι αυτό που ωθεί έναν νέο άνθρωπο, να δημοσιοποιεί διαρκώς την ζωή του;
Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, ἀπό τήν ἱστοσελίδα floga.gr, ἐπάνω στό χωρίο τοῦ κατά Λουκᾶν Εὐαγγελίου, κεφάλαιο 8ο, στίχοι 27 ἕως 39, στά πλαίσια τῆς ἑρμηνείας πού ἔγινε στό κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 22-10-2006.
Γνωστή καί πάλι ἡ διήγηση καί ἀπό ἄλλες περιπτώσεις παράλληλης θεραπείας δαιμονισμένων ἀπό τόν Χριστό, ἡ ὁποία ὅμως διήγηση δέν μπορεῖ νά κοιταχτεῖ μονοτόνως, δηλαδή μόνο μέ μιά ματιά, ὅτι ὁ Χριστός βρίσκει ἕνα δαιμονισμένο καί τόν γιατρεύει. Αὐτό εἶναι δεδομένο. Ἡ περικοπή ἀνοίγει ἄλλες πολύ βαθιές προοπτικές καί μάλιστα κεντρικό σημεῖο ἀφετηρίας, γιά νά μποῦμε στίς βαθύτερες προοπτικές τῆς περικοπῆς, εἶναι αὐτό τό ὁποῖο εἶπε ὁ δαιμονισμένος ὅταν ὁ Χριστός τόν ρώτησε «ποιό εἶναι τό ὄνομά σου;», πού εἶπε «λεγεών», γιατί, λέει τό κείμενο, ἦταν πολλά τά δαιμόνια πού εἶχε μέσα.
Από την αγέννητη ζωή έως την εντατική φροντίδα: η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα όρια της νομικής προστασίας.
Πού ξεκινά και πού τελειώνει η ανθρώπινη ζωή; Για την βιολογία, η απάντηση είναι απλή: η ζωή είναι ένα ενιαίο, αδιάσπαστο διάνυσμα που ξεκινά από την στιγμή που το γονιμοποιημένο κύτταρο αποκτά την δική του κυτταρική ενέργεια και ολοκληρώνεται όταν αυτή η ενέργεια εγκαταλείψει οριστικά τον οργανισμό. Ωστόσο, για το σύγχρονο νομικό και κοινωνικό σύστημα, η ανθρώπινη ταυτότητα μοιάζει να ορίζεται «κατά το δοκούν», δημιουργώντας κραυγαλέες αντιφάσεις που αγγίζουν τα όρια της ηθικής και βιολογικής υποκρισίας.
Ανάμεσα στις πλέον αινιγματικές εικόνες της βιβλικής και πατερικής παράδοσης συγκαταλέγεται το «δαιμόνιο μεσημβρινό», μια έκφραση που διασώζεται στον 90o Ψαλμό και η οποία, διαμέσου των αιώνων, απέκτησε βαθύ φιλοσοφικό, ψυχολογικό και πνευματικό περιεχόμενο. Η δύναμη της εικόνας αυτής έγκειται ακριβώς στο παράδοξό της. Ενώ ο άνθρωπος θα ανέμενε ότι το κακό δρα μέσα στη νύχτα, το σκοτάδι και την αβεβαιότητα, η βιβλική σοφία τοποθετεί τη δοκιμασία στην καρδιά της ημέρας, τη στιγμή κατά την οποία ο ήλιος βρίσκεται στο απόγειό του και τίποτε δεν φαίνεται να κρύβεται. Το μεσημβρινό δαιμόνιο δεν είναι η σκιά που προκαλεί ο φόβος της άγνοιας· είναι η σκιά που γεννά η υπερβολική οικειότητα με το φως.
Στην Καθημερινή της 23ης Αυγούστου 2026 δημοσιεύτηκαν μεταξύ άλλων δύο εξαιρετικά άρθρα: το ένα της Τ. Καραϊσκάκη («Όλο και λιγοστεύουν οι “ίδιοι με μένα”» και το άλλο της Τ. Επτακοίλη («Ώρα για ψηφιακή αποτοξίνωση»). Και τα δύο εστιάζουν σε ζητήματα που αφορούν τη ζωή των ανθρώπων όπως διαμορφώνεται σήμερα μέσω των ηλεκτρονικών συστημάτων. Σκέφτηκα να αναδείξω τη σημασία τους γιατί τα τελευταία χρόνια επέρχεται ένας Αρμαγεδδών τεχνοκρατικής «πανδημίας» που, ενώ κατακλύζει τον πλανήτη, φαίνεται να περνάει απαρατήρητος ως τέτοιος. Και μάλιστα στα μάτια δισεκατομμυρίων ανθρώπων που μοιάζουν εγκλωβισμένοι σε μια τεχνολογία που τις αληθινές όψεις της αγνοούν.
Στο παρόν ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο
φιλοδοξούμε να καταχωρήσουμε
και να διαθέσουμε χιλιάδες τίτλους
της Ορθόδοξης βιβλιογραφίας
όπως αυτή καταγράφεται καθημερινά
από τους Ελληνικούς εκδοτικούς οίκους.
Κάθε τίτλος βιβλίου
που θα βρείτε στο βιβλιοπωλείο μας
έχει επιλεγεί προσεκτικά
για την ορθότητα και την ακρίβειά του
σε θέματα της Ορθόδοξης πίστεως.
Τα έσοδα των πωλήσεων των βιβλίων,
θα διατίθενται για Ιεραποστολικούς και
Φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα
Ὅταν κάποτε φύγω ἀπὸ τοῦτο τὸ φῶς
θὰ ἑλιχθῶ πρὸς τὰ πάνω ὅπως ἕνα
ρυακάκι ποὺ μουρμουρίζει.
Κι ἂν τυχὸν κάπου ἀνάμεσα
στοὺς γαλάζιους διαδρόμους
συναντήσω ἀγγέλους, θὰ τοὺς
μιλήσω ἑλληνικά, ἐπειδὴ
δὲν ξέρουνε γλῶσσες. Μιλᾶνε
μεταξύ τους μὲ μουσική.
(Νικηφόρος Βρεττάκος)
