«Η πιο μεγάλη τιμωρία για τον άνθρωπο είναι να τον “παραδώσει” ο Θεός στο ίδιο θέλημά του. Στην εποχή μας, που απέρριψε τον Χριστό, κανείς δεν κατανοεί την ολοφάνερη αυτή δουλεία»
Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ
† Αναλήψεως
Δημοσιεύθηκε στις 17 Μαΐου, 2026
Το θαύμα της Αναλήψεως του Χριστού
Ερμηνεία της εικόνας της Αναλήψεως (Χρήστος Γκότσης)
Ομιλία εις την Ανάληψιν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού (Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος)
Λόγος περί της Αναλήψεως του Χριστού (Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς)
Η Ανάληψη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού (Αγ. Γρηγόριος Νύσσης)
Λόγος στην Ανάληψη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού (Άγιος Διάδοχος Φωτικής)
Η Ανάληψη του Κυρίου (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)
Η Ανάληψη του Κυρίου μας και η μελλοντική Του έλευση (Άγιος Φιλάρετος Μόσχας)
Τα άνω φρονείτε (Άγιος Φιλάρετος Μόσχας)
Η Ανάληψη († Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom)
Η Ανάληψη του Κυρίου (Lev Gillet, μοναχός της Ανατολικής Εκκλησίας)
Ανάληψη, η δοκιμασία του λογικού (Φώτης Κόντογλου)
† Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι (21/5)
Δημοσιεύθηκε στις 19 Μαΐου, 2026
Βιβλική, Πατερική και ποιμαντική προσέγγιση στο ζήτημα της ομοφυλοφιλίας (π. Ηλίας Γ. Διακουμάκος, Πρεσβύτερος)
Δημοσιεύθηκε στις 19 Μαΐου, 2026
Το θέμα της ανθρώπινης ύπαρξης, των παθών και της πνευματικής θεραπείας αποτελεί κεντρικό άξονα της Ορθόδοξης Θεολογίας και πνευματικότητας. Μέσα στην ιστορία, η Ορθόδοξη Εκκλησία κλήθηκε πολλές φορές να συναντήσει τον άνθρωπο εκεί όπου αυτός πονά, αγωνίζεται, αμφιβάλλει και πληγώνεται. Σ᾽ αυτές τις στιγμές, η Εκκλησία δεν προσέρχεται με διάθεση ηθικής καταγγελίας, ούτε με τη σκληρότητα ενός δικαστή, αλλά με την τρυφερή φιλανθρωπία του Χριστού, ο Οποίος έγινε άνθρωπος «ἵνα τόν ἄνθρωπον θεώσῃ».
Στο παρόν δοκίμιο επιχειρείται μία συστηματική και θεολογικά ισορροπημένη προσέγγιση του ζητήματος της ομοφυλοφιλίας μέσα από το φως της Αγίας Γραφής, την εμπειρική σοφία των Πατέρων και τη ζωντανή ποιμαντική πράξη της Εκκλησίας. Το θέμα αυτό απαιτεί όχι μόνο ακρίβεια και αγάπη προς την αλήθεια, αλλά και βαθιά ποιμαντική διάκριση· διότι δεν αφορά ιδεολογίες, αλλά πρόσωπα· ανθρώπους ζωντανούς, με άγχη, πληγές, ελπίδες, αγώνες, αναζητήσεις και υπαρξιακά ερωτήματα.
Η Ορθόδοξη Παράδοση δεν χωρίζει ποτέ την αλήθεια από την αγάπη, ούτε την αγάπη από την αλήθεια. Η Εκκλησία καλείται να φανερώνει την ενότητα αυτών των δύο στο πρόσωπο κάθε ανθρώπου: να μιλά με την αλήθεια του Ευαγγελίου και να αγκαλιάζει με τη συμπόνια του Χριστού.
Ο αναγνώστης καλείται να προσεγγίσει το κείμενο αυτό όχι ως ψυχρή ανάλυση, αλλά ως πορεία κατανόησης, διάκρισης, συμπόνιας και ελπίδας. Διότι στο τέλος, η Ορθόδοξη χριστιανική πίστη έχει μόνο ένα αληθινό μήνυμα να προσφέρει:
«Δεν είσαι μόνος. Ο Θεός σε αγαπά όσο μεγάλη κι αν είναι η αμαρτία σου. Κανείς δεν αποκλείεται από τη Βασιλεία Του».
Το κενό και η πλήρωσή του (Θεόδωρος Παντούλας)
Δημοσιεύθηκε στις 18 Μαΐου, 2026
Δεν ξέρουμε ούτε τα ονόματά τους! Την προηγούμενη εβδομάδα δύο δεκαεπτάχρονα κορίτσια πήδησαν στο κενό, μη αντέχοντας την προοπτική μιας μελλοντικής απασχόλησης που δεν θα τους απέφερε πολλά «λεφτά», όπως εξηγεί το σπαραχτικά λιτό σημείωμα που άφησε στους γονείς της η μια εκ των δύο. Τα δύο κορίτσια έφυγαν διακριτικά, σχεδόν αθόρυβα – μόνο δυο γδούποι προστέθηκαν στη φασαρία της πόλης. Τα δύο κορίτσια έφυγαν χωρίς κατηγόριες, χωρίς αιτήματα, χωρίς παράπονα, χωρίς υστερόγραφα. Έφυγαν με μια μόνο διαπίστωση: αυτός ο κόσμος δεν είναι, πλέον, γι’ αυτές.
Προχωρούμε ανάποδα (Σωτήρης Γουνελάς)
Δημοσιεύθηκε στις 18 Μαΐου, 2026
«Κάναμε ό, τι μπορούσαμε στην μετά τον Διαφωτισμό εποχή, για να καταστρέψουμε το μυθικό, να παραχωρήσουμε το μη λογικό στις «καλές τέχνες», τις οποίες διαφοροποιήσαμε από την σοβαρή φιλοσοφική σκέψη. Έτσι καταστρέψαμε την κοσμοθεωρία (η έμφαση στην λέξη κόσμος), την κατανόηση του κόσμου, στον οποίο ζούμε, ως μυστηρίου, ως ιερής πραγματικότητας πολύ πιο ευρύτερης από ό, τι το ανθρώπινο μυαλό μπορεί να συλλάβει ή να περιλάβει, ως μιας κοσμικής λειτουργίας, όπως περιγράφει τον κόσμο ο Έλληνας Πατέρας της Εκκλησίας Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής τον έβδομο αιώνα.»
Μητροπολίτου Περγάμου Ιωάννη, Η Κτίση ως Ευχαριστία, Ακρίτας, σ. 43.
«[…] υψώθηκε ένας ουμανισμός, ο οποίος ήθελε να είναι η συνέχεια του ελληνικού ουμανισμού, αλλά που υπήρξε ακριβώς το αντίθετό του. Για τους Έλληνες η φύση ήταν το μέτρο των πάντων και η επιστήμη προσέφερε την αρετή. Στο εξής η φύση θα είναι αντικείμενο και η επιστήμη θα προσφέρει την εξουσία […] για να γίνει δύναμη και αναγγελία της βασιλείας του ανθρώπου, βίαιη ανάκριση της φύσης και κατάφαση της απόλυτης εξουσίας του υποκειμένου που την κατανοεί για να την κυριαρχήσει».
Κώστα Παπαϊωάννου, Η αποθέωση της ιστορίας, Εναλλακτικές Εκδόσεις, σ. 110-111.
«Οι δύο τελευταίοι πόλεμοι δεν ήσαν παγκόσμιοι∙ ήσαν ευρωπαϊκοί. Όχι μόνον επειδή είχαν γενέθλιο τόπο και επίκεντρο την Ευρώπη, αλλά και διότι συνέβαλαν στην αυτοκτονία της Ευρώπης. Αυτό το έβλεπε με καθαρό μάτι ο Μαλαπάρτε, όταν παρακολουθούσε τα πεδία των μαχών στις στέπες της Ρωσίας. Την αυτοκτονία δεν την είδε στον φόνο των τέκνων της Ευρώπης. Καθώς υποχωρούσαν τα σοβιετικά στρατεύματα, οι χωρικοί έσπευδαν να μετατρέψουν σε εκκλησίες τις αποθήκες των κολχόζ, που ήσαν πρώην εκκλησίες. Ύστερα έρχονταν οι Γερμανοί και εστάβλιζαν εκεί τα άλογά τους. Εδώ είναι που είδε την αυτοκτονία της ψυχής της Ευρώπης: ότι ο πολιτισμός αυτός πλέον εξήντλησε τα περιθώρια του πνεύματός του».
Χρήστου Μαλεβίτση, «Πολιτεία και ερημιά», Άπαντα, τόμ. 3, Αρμός, σ. 227.
Από χρόνια μου κάνει εντύπωση ένα πράγμα: αφού υπάρχουν δεκάδες αν όχι εκατοντάδες κείμενα σπουδαία, κείμενα που αποκαλύπτουν όχι μονάχα τις όψεις της ζωής αλλά και τις παραμορφώσεις της, γιατί δεν ασχολούμαστε με αυτά, γιατί ψάχνουμε ολοένα κάτι άλλο και γιατί στο τέλος παραμερίζουμε όλα αυτά –αυτό κάνει ο σύγχρονος άνθρωπος– για να βάλουμε στη θέση τους ποιο πράγμα; Τις έξυπνες μηχανές;
Το ψέμα των δύο μπαμπάδων καταστρέφει τα παιδιά
Δημοσιεύθηκε στις 17 Μαΐου, 2026
Γιατί προσβάλλουμε την Μητρότητα;
Τι χρειάζονται τα παιδιά; Σταθερότητα. Ασφάλεια. Αγάπη. Να μεγαλώνουν μαζί με τους δύο ανθρώπους στους οποίους οφείλουν την ύπαρξή τους. Ο πολιτισμός μας, όμως, ψάχνει να ικανοποιήσει τις επιθυμίες των ενηλίκων και όχι τις αληθινές ανάγκες ενός παιδιού.
Πώς Θα Σωθούμε: Η ματαιότητα του κόσμου (Ιερά Μονή Παρακλήτου)
Δημοσιεύθηκε στις 16 Μαΐου, 2026
Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός
Η ματαιότητα του κόσμου
Όλα του κόσμου τα πράγματα και όλες της γης οι ασχολίες, έξω από τη διακονία του Κυρίου, είναι ψεύτικα και μάταια. “Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης”, λέει ο σοφός συγγραφέας του Εκκλησιαστή (1:2). Μάταιη και άστατη είναι η κοσμική δόξα. Πλανεμένοι και μικρόμυαλοι όσοι κυνηγούν τα υλικά πλούτη, τις τρυφές και τις απολαύσεις της σύντομης αυτής ζωής, γιατί δεν ξέρουν ότι πίσω τους ακολουθεί θλίψη αιώνια.
Η φοβερά ημέρα της δευτέρας παρουσίας του Χριστού θα φανερώσει περίτρανα το κέρδος του φτωχού και τη ζημιά του πλούσιου, την αξία του άσημου και την κενότητα του δοξασμένου. Την ώρα εκείνη δεν θα χρησιμεύουν τα χρήματα και τα κτήματα, οι επιστημονικές γνώσεις και τα διπλώματα, η αναγνώριση και η φήμη, η ευφυΐα και η πανουργία, η ρητορεία και η επιχειρηματολογία, αλλά η καθαρή συνείδηση, η ενάρετη πολιτεία και τα καλά έργα.
