Το Θεομητορικό Θαύμα και τα Θαύματα της Θεοτόκου (π. Αθανάσιος Μυτιληναίος)
Λόγια Αγίων
Δημοσιεύθηκε στις 4 Αυγούστου, 2026
«Μην έχετε υπερβολική εμπιστοσύνη στην ανώτερη μόρφωση που αποκτήσατε στον κόσμο. Ο πολιτισμός στον οποίον ζούμε είναι κουλτούρα της πτώσεως. Η ζωή του κόσμου οργανώνεται γύρω από μερικά ανθρώπινα πάθη και η πνευματική ζωή βρίσκεται στο περιθώριο. Οφείλουμε να αντιστρέψουμε την κατάσταση αυτή των πραγμάτων, να τοποθετήσουμε την πνευματική ζωή στην καρδιά της ζωής μας. Η σοφία του κόσμου αυτού δεν μπορεί να σώσει τον κόσμο»
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ
† Κυριακὴ ΙΒ’ Ματθαίου (Ο πλούσιος νέος)
Δημοσιεύθηκε στις 21 Αυγούστου, 2026
Ομιλία προς τους πλουτούντας (Μέγας Βασίλειος)
Για τον πλούσιο νεανίσκο που επιθυμούσε να κληρονομήσει την αιώνια ζωή (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)
Περί πλούτου και πλουσίων (Αγ. Λουκάς Κριμαίας)
Διδαχή τη IB’ Κυριακή του Ματθαίου για τη σωτηρία (Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ)
Ερμηνεία του Ευαγγελίου (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)
Όταν ο πόνος γίνεται θέαμα στα ΜΜΕ από εμάς! (Μάνος Λαμπράκης)
Δημοσιεύθηκε στις 23 Αυγούστου, 2026
Σήμερα το πρωί στον σταθμό του Μετρό «Άγιος Αντώνιος», ένας άνδρας έπεσε στις γραμμές την ώρα που προσέγγιζε ο συρμός. Η κυκλοφορία στη Γραμμή 2 διακόπηκε προσωρινά, τρεις σταθμοί τέθηκαν εκτός λειτουργίας και στο σημείο έσπευσαν Πυροσβεστική, Αστυνομία και ΕΚΑΒ.
Ο άνδρας ανασύρθηκε χωρίς τις αισθήσεις του και λίγο αργότερα επιβεβαιώθηκε ο θάνατός του.
Μέχρι εδώ η είδηση.
Ύστερα αρχίζει μια δεύτερη, λιγότερο έκτακτη επειδή επαναλαμβάνεται πλέον σχεδόν παντού και ακριβώς γι’ αυτό πολύ πιο ανησυχητική.
Ενώ ένας άνθρωπος βρισκόταν κάτω από έναν ακινητοποιημένο συρμό, ένα κινητό τηλέφωνο σηκώθηκε για να καταγράψει την εικόνα.
Μια ασήμαντη, θα έλεγε κανείς, χειρονομία μπροστά στο μέγεθος του θανάτου.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη χειρονομία συμπυκνώνεται σχεδόν ολόκληρη η πολιτισμική μετάλλαξη της εποχής μας.
Πατέρας· η ήρεμη δύναμη (Μερόπη Ν. Σπυροπούλου, Ομότιμη Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών)
Δημοσιεύθηκε στις 23 Αυγούστου, 2026
«Να διδάσκεις χωρίς να το δείχνεις,
να πείθεις χωρίς να πιέζεις,
και να οδηγείς
χωρίς να σπρώχνεις».
Μ. ΠΑΛΛΑΝΤΙΟΣ
Γίνεται, επομένως, αντιληπτό το πόσο σημαντικός, πολύτιμος και αναντικατάστατος είναι ο ρόλος που παίζει ο πατέρας στη ζωή της οικογένειας και στην προσωπικότητα των παιδιών. Και δεν είναι καθόλου ανεξήγητο το ότι, παρά τις όποιες αλλαγές επέφερε η βιομηχανική και μεταβιομηχανική εποχή στη ζωή της γυναίκας, τα συναισθήματα των παιδιών για τους γονείς τους δεν έχουν αλλάξει. Η μητέρα εξακολουθεί να είναι για το παιδί η ζεστή και γλυκιά αγκαλιά, για φροντίδα και παρηγοριά, ενώ ο πατέρας αντιπροσωπεύει – θέλουν να αντιπροσωπεύει – την ήρεμη δύναμη, τη σιγουριά, την ασφάλεια και την προστασία.
Λιτανεία ή παρέλαση; (π. Βασίλειος Θερμός)
Δημοσιεύθηκε στις 22 Αυγούστου, 2026
[…] Το ήθος της λιτανείας προοριζόταν να είναι δοξολογικό-ικετευτικό και αντ’ αυτού έγινε επιδεικτικό, όπως (εν μέρει) αναμένεται να είναι το ήθος της παρέλασης! Ο καθένας μας εδώ ας μαρτυρήση την εμπειρία του. Κληρικοί «φορεμένοι» και ψάλτες πορευόμαστε κοιτώντας δεξιά και αριστερά, ενίοτε χαιρετώντας γνωστούς μας με νεύματα (καμιά φορά και με φωνές!), ή συζητούμε μεταξύ μας περί ανέμων και υδάτων. Μαρτυρούν γι’ αυτό παρευρισκόμενοι πιστοί που συμβαίνει άθελά τους να ακούν κληρικούς κατά τη λιτάνευση να συζητούν για ιδιωτικές τους υποθέσεις ή να σχολιάζουν άλλους ή να αστεΐζωνται ή…
Κάηκαν τα δάση, χάθηκαν περιουσίες, πόνεσαν άνθρωποι… και κάποιοι βρήκαν την ευκαιρία να ειρωνευτούν ακόμη και την ελπίδα (Στυλιανός Καβάζης)
Δημοσιεύθηκε στις 22 Αυγούστου, 2026
«Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον, ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον…» (Μαρκ. 8,36).
«Απάνω σ’ αυτό το χαμοβούνι, στην κορφή του, είναι χτισμένο ένα εκκλησάκι, ο άγιος Γιάννης ο Πέλικας. Απ’ όλα τούτα τα εξωκκλήσια ο άγιος Γιάννης είναι για μένα το πιο αγαπημένο. Στη χαμηλή την πόρτα από πάνω βρίσκεται μια μικρή θυρίδα, και μέσα είναι ζωγραφισμένος ο άγιος Γιάννης ο Πρόδρομος. Τον κυττάζεις μονάχα και ησυχάζουνε τα φυλοκάρδια σου, φεύγουνε από μέσα σου οι στενοχώριες, καθαρίζει κι’ αλαφρώνει η καρδιά σου, γίνεσαι αξέγνοιαστος σαν το παιδί από τη χαρά.». (Κυρ Φώτης Κόντογλου)
Το τελευταίο διάστημα βλέπω ξανά μια εικόνα που επαναλαμβάνεται σχεδόν ευλαβικά σε κάθε μεγάλη πυρκαγιά. Ένας τόπος που μέχρι χθες έσφυζε από ζωή, μέσα σε λίγες ώρες γίνεται στάχτη. Δέντρα μαυρισμένα, σπίτια καμένα, άνθρωποι συγκλονισμένοι να κοιτούν σιωπηλοί την καταστροφή και μέσα σε αυτό το τοπίο του πόνου, ένα μικρό εκκλησάκι μένει όρθιο.
Βλέπω ανθρώπους ανάμεσα στα αποκαΐδια να κάνουν τον σταυρό τους, να δακρύζουν και να δοξάζουν τον Θεό και να παίρνουν δύναμη γι’ αυτό το μικρό σημάδι που οι ίδιοι αισθάνονται ως ελπίδα.
Προφανώς δεν πανηγυρίζουν για την καταστροφή. Δεν χαίρονται επειδή χάθηκε ένα δάσος. Δεν ξεχνούν τον πόνο των ανθρώπων. Απλώς, μέσα στο σκοτάδι, κρατούν ένα μικρό φως και τότε εμφανίζεται η άλλη φωτιά. Η φωτιά των απαξιωτικών και ειρωνικών σχολίων. «Θαύμα! Κάηκε ολόκληρο το δάσος, μα σώθηκε το εκκλησάκι!».
Λόγος εις την απόδοση της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου († π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος)
Δημοσιεύθηκε στις 21 Αυγούστου, 2026
Σήμερα αποδίδεται η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Και όπως συμβαίνει, αν έχουμε παρατηρήσει καλά τον λειτουργικό τρόπο των αναγνωσμάτων, σε κάθε Θεομητορική εορτή αναγιγνώσκονται τα αναγνώσματα, αποστολικό τε και ευαγγελικό, που πριν από λίγο ακούσατε. Θαρρείς και η γιορτή δεν εναλλάσσεται, θαρρείς και τα γεγονότα δεν είναι ποικίλα, αλλά τα αναγνώσματα είναι ολόιδια.
Αποδίδοντας λοιπόν τη γιορτή της Παναγίας, να προσεγγίσουμε λίγο την θεολογική υφή των αναγνωσμάτων, για να καταλάβουμε καλύτερα το προβαλλόμενο, που είναι το πρόσωπο της Παναγίας. Και μέσα από Αυτή – μιας και Εκείνη είναι η Παναγία, καλύπτει δηλαδή όλες τις δυνατότητες εκφράσεως όλων των αγίων – μέσα μέσα εκεί θα βρεθούν όλοι οι άγιοι, όλοι οι ζώντες εν τη Εκκλησία, ζώντες και νεκροί, και όλοι εμείς που αγωνιζόμαστε για να πιάσουμε τα μέτρα της αγιότητας, κάτω από αυτή τη μεγάλη κάλυψη της Παν-αγίας, που αποκαλύπτει τη δυνατότητα της ποικιλίας όλων των χαρισμάτων.
Τα αναγνώσματα λοιπόν τα πολύ γνωστά των Θεομητορικών Εορτών, είναι, στην μεν περίπτωση του Αποστόλου, το ανάγνωσμα από την Επιστολή προς Φιλιππησίους το οποίο ομιλεί για την κένωση του Χριστού – το ακούσαμε πριν από λίγο, «ἑαυτὸν ἐκένωσεν μορφὴν δούλου λαβών». Το δε ευαγγελικό ανάγνωσμα είναι το πολύ γνωστό, από τις παρακλήσεις μάλιστα, της Μάρθας και της Μαρίας, που η μία διακονεί και η άλλη, απ’ ό,τι φαίνεται, κάθεται «παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ». Τι θέλουν λοιπόν να φωνάξουν αυτά τα κείμενα σε εμάς και τι θέλουν να προσδιορίσουν στη ζωή μας μέσα από το πρόσωπο της Παναγίας;
