«Χαῖρε, φιλοσόφους ἀσόφους δεικνύουσα· χαῖρε, τεχνολόγους ἀλόγους ἐλέγχουσα». (Χαιρετισμοί)
Λόγια Αγίων
«Άνευ νηστείας, αρετή δεν κατορθώνεται. Το πρώτον θεμέλιον που θα βάλεις διά να ασκήσεις αρετήν είναι η νηστεία. Πρώτα θα στενώσει η κοιλία και έπειτα θα επιχειρήσεις να κάμεις αρετήν»
Άγιος Άνθιμος ο εν Χίω
† Αγία Τεσσαρακοστή
“Τὸ στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέωκται, οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε…”
Λόγος παραινετικός εις την είσοδον της Αγίας Τεσσαρακοστής (Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος)
Εισαγωγή στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή (Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom (†))
Μια διδακτική ιστορία για τη Σαρακοστή από τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς
Λόγος ΙΓ΄: Περί της Αγίας Τεσσαρακοστής (Αββάς Δωρόθεος)
Για την Τεσσαρακοστή (Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης)
Μεγάλη Τεσσαρακοστή και καταναλωτική κοινωνία (Κάλλιστος Ware, Μητροπολίτης Διοκλείας)
Κυριακή Α΄ Νηστειών: Η Κυριακή της Ορθοδοξίας (Lev Gillet, μοναχός της Ανατολικής Εκκλησίας)
Αρχικά, η λέξη «Ορθοδοξία» είχε, σε σχέση με την Κυριακή αυτή, μια αρκετά περιορισμένη έννοια. Από την καθιέρωση της εορτής, το 842 μ.Χ., και μετά, σήμαινε την ήττα των εικονοκλαστών και τη διακήρυξη ότι η προσκύνηση των εικόνων ήταν καθόλα νόμιμη. Αργότερα, η έννοια διευρύνθηκε, περιλαμβάνοντας το σύνολο όλων των δογμάτων που ομολογούν οι Εκκλησίες που βρίσκονται σε κοινωνία με την Κωνσταντινούπολη. Αυτή την Κυριακή σε όλες τις εκκλησίες διαβαζόταν ένα επίσημο έγγραφο, το λεγόμενο Συνοδικόν, το οποίο αναθεμάτιζε ονομαστικά όλους τους αιρεσιάρχες. Φαίνεται ότι στην αρχή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής η Βυζαντινή Εκκλησία ένιωθε ως ανάγκη και καθήκον να ομολογήσει την πίστη της. Στις ημέρες μας ίσως θα έπρεπε να εκδηλώνουμε μεγαλύτερη μέριμνα στο να εκφραζόμαστε με φιλανθρωπία για όλους εκείνους που σφάλλουν και να φωτίζουμε τη σκέψη τους ως προς το τι ανήκει στην αλήθεια και τι είναι εσφαλμένο. Ήταν πάντως καλό και χρήσιμο το γεγονός ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία επιβεβαίωσε με κάθε διαφάνεια τη δική της θέση. Οι «οικουμενικές» ανησυχίες, τις οποίες μοιράζεται σήμερα με άλλες Εκκλησίες, δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να σημαίνουν εγκατάλειψη ή αποδυνάμωση των βασικών της πιστευμάτων. Εξάλλου, είναι ανάγκη να καθαριστεί ο αγρός της Ορθοδοξίας από τα παράσιτα και να μη μολύνεται το επίθετο «ορθόδοξος» αποδιδόμενο εκεί όπου δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά πρόληψη και υπερβολή.
Οι διωγμοί των Χριστιανών (π. Δημήτριος Μπαθρέλλος, Εφημ. Ι. Ν. Αναλήψεως Ντράφι – Αναπλ. Καθ. Θεολ. Σχολής Τιμίου Σταυρού Βοστόνης)
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΙΑΛΕΓΕΤΑΙ
Ο Πρόεδρος τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν προέβη πρόσφατα σέ αἰχμηρές δηλώσεις ὅσον ἀφορᾶ τούς διωγμούς τῶν Χριστιανῶν στή Νιγηρία. Θά περιμέναμε ἀπό πολλούς ἄλλους ἡγέτες δημοκρατικῶν κρατῶν, πού ἐπαίρονται γιά τίς εὐαισθησίες τους ἀπέναντι στά ἀνθρώπινα δικαιώματα καί τίς ἐλευθερίες, νά εἶχαν κάνει κάτι ἀντίστοιχο, εἴτε πρίν εἴτε μετά τίς ἀνωτέρω δηλώσεις – ἀλλά δέν τό ἔκαναν. Ἴσως εἶναι ἀπασχολημένοι μέ ἄλλα σοβαρά θέματα (ὅπως ἡ νομιμοποίηση τῆς εὐθανασίας ἤ
τό δικαίωμα τῶν ἀνδρῶν πού δηλώνουν γυναῖκες νά χρησιμοποιοῦν τίς γυναικεῖες τουαλέτες) ἤ ἴσως οἱ εὐαισθησίες τους νά εἶναι ἐπιλεκτικές. Τήν ἴδια στιγμή, ὡστόσο, ἄνθρωποι ἀπάγονται ἤ δολοφονοῦνται, μόνο καί μόνο ἐπειδή εἶναι Χριστιανοί.
Η ανεύρεση της βαθειάς καρδιάς κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή (Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας Ζάχαρου, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας)
Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ μᾶς σύναξε σήμερα, στὴν ἀρχὴ τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, γιὰ νὰ ἐκφράσουμε στὸν Κύριο τὸν πόθο μας γιὰ τὴν ἀπόκτηση τοῦ πνεύματος τῆς σοφίας καὶ τῆς συνέσεως τῶν ἐντολῶν Του.
Ἡ Γραφή, ὅμως, μᾶς προειδοποιεῖ: «Κτήσασθαι σοφίαν ἀκάρδιος οὐ δυνήσεται»[1]. Τί εἶναι ἡ καρδιὰ γιὰ ἐμᾶς τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ποιός ἄνθρωπος ὀνομάζεται «ἀκάρδιος»;
Για την μετάνοια († Αρχ. Βασίλειος Γοντικάκης, Προηγούμενος Ιεράς Μονής Ιβήρων Αγίου Όρους)
Εκτενές απόσπασμα από ομιλία του μακαριστού γέροντα, που πραγματοποιήθηκε στη Λάρισα στις 26/3/2000
Τὸ μεγάλο γεγονὸς εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Τὸ μεγάλο γεγονὸς εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Μεγάλο γεγονὸς εἶναι ἡ Μεγάλη Σαρακοστή, ποὺ εἶναι περίοδος τῆς μετανοίας. Καὶ μεγάλο γεγονὸς εἶναι ἡ κοινωνία τῶν Ἁγίων. Καὶ ὅπως ἀκούσαμε στὸ Συνοδικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας, πολλὲς φορὲς ἀναφέρεται ἡ φράσις ὅτι ζοῦμε καὶ ρυθμίζουμε τὰ πάντα “κατὰ τὰς θεοπνεύστους θεολογίας τῶν Ἁγίων καὶ τῆς Ἐκκλησίας τὸ εὐσεβὲς φρόνημα“.
Σήμερα θὰ ἤθελα νὰ διαβάζαμε μιὰ ὁμιλία περὶ μετανοίας τοῦ ἁγίου Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου[1]. Ἐπειδὴ εἶναι μεγάλη, θὰ σᾶς τὴν πῶ ἐγὼ προφορικὰ δι’ ὀλίγων.







