Δημοσιεύθηκε στις 1 Αυγούστου, 2026
Άγιος Νικόλαος Καβουρόπετρα, Αίγινα
“Σκορπισμένες στοὺς γύρω λόφους καὶ σὲ ὁλάκερο τὸ ἀγροτικὸ ἀμφιθέατρο ἀπίστευτα πολλὲς ἐκκλησιές.
Τὸ ἀπροσμέτρητο βάθος τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τοὺς οἴκους Θεοῦ ποὺ ἀνταμώνεις παντοῦ στὴν Ἑλλάδα, εἴτε στὰ λαγκάδια καὶ στὰ βουνὰ προσδιαβαίνεις εἴτε στὰ 3/4 τῆς ναυτικῆς χώρας τὰ θαλασσόβρεχτα, ὅπου στήριξε πάντα ὁ λαὸς τὴν πνευματικὴ ἀλήθειά του: ἵνα ειδῃς πῶς δεῖ ἐν οἴκῳ Θεοῦ ἀναστρέφεσθαι, ἥτις ἐστὶν ἐκκλησία Θεοῦ ζῶντος, στύλος καὶ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας.
Πίστη καὶ γλῶσσα, ξωμάχος καὶ ψαρὰς ἢ ναυτικός, τὰ δυὸ ἀρχικὰ κύτταρα τὰ ἀκατάλυτα, δεμένα σταυρωτὰ ὅπως τὸ λιοντάρι, ὁ ἄγγελος, τὸ μοσχάρι καὶ ὁ ἀετὸς ἀπάνω στὸ τετραβάγγελο ἢ ἀκόμα τὰ τέσσερα στοιχεῖα τὰ πρῶτα, τά πολυθρύλητα τέτταρα, πηγὲς ἀστέρευτες, στὴ ζωὴ καὶ στὸ θάνατο, πολύτρεχες νερομάνες ἑνὸς λαοῦ θεματοφύλακα μιάς ἀπὸ τὶς θαυμαστότερες θρησκεῖες καὶ γλῶσσες τοῦ κόσμου. […]
Βλέποντας τὰ ἀσβεστωμένα ξωκλήσια μας καὶ ξέροντας πώς, εἴτε μπαίνεις στὴν Ἁγιά-Σοφιὰ εἴτε στὸν αι-Γιώργη στὸ Ἀντικέρι, πνευματικὰ στὸ ἴδιο μέρος μπαίνεις, ἀναλογίζομαι τώρα ἀπὸ ἐδῶ μιὰ ἄλλη ὀρθόδοξη χώρα, ὄχι μικρὴ καὶ φτωχιά, ἀλλὰ μεγάλη καὶ πλούσια”.
Ζήσιμος Λορεντζάτος
Ἀπὸ τὸ βιβλίο Στου τιμονού το αυλάκι, εκδ. Δόμος
(Πηγή: Περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία, Ιούνιος 2025)
Δημοσιεύθηκε στις 1 Αυγούστου, 2026
Δημοσιεύθηκε στις 17 Ιουλίου, 2026
«Εκείνος που κολακεύει είναι υπηρέτης των δαιμόνων, οδηγός προς την υπερηφάνεια, εξολοθρευτής της κατανύξεως, αφανιστής των καλών έργων, αποπλανητής από το σωστό δρόμο»
Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος
Δημοσιεύθηκε στις 2 Αυγούστου, 2026
Ο γνωστός Γάλλος λόγιος Εμμανουέλ Τοντ, συγγραφέας και του βιβλίου «Η ήττα της Δύσης» που κυκλοφορεί και στα ελληνικά (Έκδοση «Πεδίο») σε συνέντευξή που είχε δώσει στην γαλλική εφημερίδα «Λε Φιγκαρό» (13-14/1/2024, σελ. 18) μίλησε για την επερχόμενη τελική πτώση της Δύσης. Ως αιτία αυτής της εξέλιξης θεωρεί την κατάρρευση του προτεσταντισμού γενικώς και ειδικότερα, στις χώρες οι οποίες λόγω του κοσμικού πνεύματος και της «ηθικής» του αναπτύχθηκαν βιομηχανικά και οικονομικά, κάτι που περιγράφει ο Μαξ Βέμπερ στο βιβλίο του «Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού». Υπενθυμίζεται ότι μεταξύ αυτών των χωρών είναι η Αγγλία, οι ΗΠΑ, η Γερμανία, και αυτές της Σκανδιναβίας.
Ο προτεσταντισμός, στους τύπους, λέγεται χριστιανικός. Στην ουσία του είναι ένα σύνολο διαφόρων κοσμικών «συλλόγων», του τύπου ροταριανών, σοροπτιμιστριών κ.α., και είναι πλήρως αφομοιωμένος στη μετανεωτερικότητα και στην εγωιστική αντίληψη του κόσμου. Σημειώνεται ότι στο αναφερθέν βιβλίο του ο αγνωστικιστής Βέμπερ προέβλεψε ότι οι επιστήμονες στη Δύση θα εξελιχθούν σε «επαγγελματίες δίχως συνείδηση, σε ηδονιστές χωρίς καρδιά και αυτά τα μηδενικά θα νομίζουν ότι είναι η πεμπτουσία της επιστήμης…».
Διαβάστε περισσότερα »
Δημοσιεύθηκε στις 1 Αυγούστου, 2026
Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα (Α΄ Κορ. γ΄ 9-17)
«ἕκαστος δέ βλεπέτω πῶς ἐποικοδομεῖ…»
Ὁ Ἀπ. Παῦλος, μιλῶντας σήμερα γιά «ἐποικοδομή» καί γιά τό «θεμἐλιο» τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, μᾶς βοηθεῖ νά συλλάβουμε Ὀρθόδοξα – ἐκκλησιαστικά τήν ἔννοια τῆς ἀνανεώσεως.
Διαβάστε περισσότερα »
Δημοσιεύθηκε στις 1 Αυγούστου, 2026
Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός
Νηστεία, ελεημοσύνη και προσευχή
Τρεις καλές αδελφές, που βοηθούν στη μετάνοια, είναι η νηστεία, η ελεημοσύνη και η προσευχή. Πρώτα-πρώτα, γιατί ορίζονται πολύ συχνά σαν επιτίμια. Έπειτα, γιατί είναι σπουδαίες αρετές και βασικά στοιχεία της νέας εν Χριστώ ζωής, που αρχίζει ο πιστός μετά την εξομολόγηση, καθώς ο ίδιος ο Κύριος τις ορίζει ως το τρίπτυχο “υποστύλωμα” του ευσεβούς βίου (βλ. Ματθ. 6:1-18 ). Και τέλος, γιατί αποτελούν τα πιο αποτελεσματικά όπλα στον πόλεμο εναντίον των τριών μεγάλων παθών: της υπερηφάνειας, της φιλαργυρίας και της φιληδονίας. Με τη νηστεία πολεμάει ο χριστιανός τη φιληδονία, με την ελεημοσύνη τη φιλαργυρία και με την προσευχή την υπερηφάνεια.
Θα μπορούσαμε όμως να πούμε, ότι μ΄αυτές τις τρεις αρετές προσφέρεται συνάμα και μια τριπλή θυσία από τον μετανοημένο χριστιανό στον πανάγαθο Θεό, θυσία τέλεια, μια και περιλαμβάνει όλα όσα έχει: Με τη νηστεία θυσιάζει τη σάρκα του, με την προσευχή δίνει την ψυχή του και με την ελεημοσύνη προσφέρει τα υλικά αγαθά του. Έτσι αναγνωρίζει έμπρακτα, πως όλα προέρχονται από το Θεό και ανήκουν σ΄Αυτόν. Διαβάστε περισσότερα »
Δημοσιεύθηκε στις 31 Ιουλίου, 2026
[Α΄Κορ. 3, 9-17]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία που εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 1-8-1999
Ο Παύλος, αγαπητοί μου, παρομοιάζει τους πιστούς της Εκκλησίας της Κορίνθου με δύο εικόνες. Τους αποκαλεί -η πρώτη εικόνα- «Θεοῦ γεώργιον». Δηλαδή Θεού χωράφι. Και ακόμη: «Θεοῦ οἰκοδομή». Γεωργοί, λοιπόν, και οικοδόμοι είναι οι εργάτες του Ευαγγελίου, όπως εν προκειμένω ο Παύλος και ο Απολλώς. Αυτοί επιμελούνται τον αγρόν του Θεού ή την οικοδομήν του Θεού. Αυτοί κτίζουν δηλαδή την πνευματική ζωή των πιστών. Στην συνέχεια, και ο κάθε πιστός φροντίζει τον αγρό της ψυχής του και τον καλλιεργεί· αλλά και ακόμη φροντίζει να οικοδομεί την πνευματική του ύπαρξη.
Πριν, όμως, προχωρήσουμε, παρατηρούμε ότι ο Παύλος στην εικόνα της οικοδομής καθορίζει το θεμέλιον της οικοδομής. Αυτό, όπως θα δούμε λίγο πιο κάτω, είναι θεμελιώδους σημασίας. Γράφει ο Παύλος στην αποστολική περικοπή που ακούσαμε σήμερα: «Κατὰ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ τὴν δοθεῖσάν μοι ὡς σοφὸς ἀρχιτέκτων θεμέλιον τέθεικα». «Έβαλα», λέγει, «θεμέλιον». Αλλά το θεμέλιον είναι δεδομένο. Δεν το φτιάχνει ο Παύλος το θεμέλιον αυτό. Απλώς το παίρνει και το τοποθετεί. Δηλαδή; Τι σημαίνει αυτό; Λέγει εδώ: «Θεμέλιον ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός». «Κανείς άλλος δεν μπορεί να θέσει θεμέλιον παρά από Εκείνον τον οποίον ήδη έχει τεθεί. Κι αυτός ο θεμέλιος είναι ο Ιησούς Χριστός».
Διαβάστε περισσότερα »
Δημοσιεύθηκε στις 30 Ιουλίου, 2026
Κυκλοφορεί συχνά μια φράση σχεδόν σαν σύνθημα: «Δεν μπορείς να τους έχεις όλους ευχαριστημένους». Τέτοιου τύπου προτάσεις ακούγονται αυτονόητα σωστές και η πρόθεση όταν λέγονται είναι συνήθως καλή, μιας και θέλουν να υπενθυμίσουν στον άνθρωπο ότι δεν είναι δυνατόν να ζει αιχμάλωτος των απαιτήσεων, των προσδοκιών και της επιδοκιμασίας των άλλων. Και πράγματι, υπάρχει αλήθεια σε αυτό.
Όταν η αξία μας εξαρτάται από το αν όλοι είναι ικανοποιημένοι μαζί μας, τότε η ζωή γίνεται μια αδιάκοπη διαπραγμάτευση. Μαθαίνουμε να λέμε «ναι» εκεί που θα έπρεπε να πούμε «όχι», να σιωπούμε εκεί που θα έπρεπε να μιλήσουμε και να προδίδουμε τη συνείδησή μας για να μη δυσαρεστήσουμε κανέναν.
Μέχρι εδώ, η διαπίστωση είναι εύλογη.
Υπάρχει όμως ένας λεπτός κίνδυνος.
Πολύ εύκολα η φράση αυτή μετατρέπεται από πρόσκληση σε ελευθερία σε μια μορφή αυτοδικαίωσης. Από το «δεν μπορώ να τους ευχαριστήσω όλους» περνάμε σχεδόν ανεπαίσθητα στο «οι άλλοι έχουν παράλογες απαιτήσεις», «οι άλλοι προβάλλουν πάνω μου τις ανασφάλειές τους», «οι άλλοι φταίνε που δεν είναι ευχαριστημένοι».
Έτσι, ενώ αυτή η πρόταση, σωστά, μας καλεί να μην κατηγορούμε τον εαυτό μας, τελικά υπάρχει κίνδυνος να μας οδηγήσει να κατηγορούμε τους άλλους.
Έτσι όμως, η ενοχή αλλάζει απλώς παραλήπτη.
Διαβάστε περισσότερα »
