«Μακάριοι όσοι δεν κηρύττουν με λόγια το Ευαγγέλιο, αλλά το ζούνε και κηρύττουν με τη σιωπή τους, με τη Χάρη του Θεού, η οποία τους προδίδει»
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
† Κυριακή Α’ Λουκά (Η θαυμαστή αλιεία και οι πρώτοι μαθηταί)
Δημοσιεύθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου, 2026
Υπερανθρωπισμός, longevity και το αιώνιο πρόβλημα του θανάτου (Σωτηρία Ορφανίδου)
Δημοσιεύθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου, 2026
Αναγεννητικές θεραπείες, longevity (μακροζωία), συμπληρώματα, εξατομικευμένοι οροί, πλασμαφαίρεση, βρέθηκαν ξαφνικά στις οθόνες μας εξαιτίας μιας θλιβερής κατάληξης στο περιβάλλον ενός ιατρείου που προσέφερε υπηρεσίες ευεξίας και μακροζωίας. Ωστόσο, η τάση αυτή δεν είναι κάτι καινούργιο ούτε απευθύνεται μονάχα σε VIP πελάτες, αλλά διαθέτει επίσης εναλλακτικές ευρείας, λαϊκής κατανάλωσης καθώς και μορφές biohacking μέσω σκευασμάτων και προσιτών ψηφιακών συσκευών. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια ολόκληρη νέα βιομηχανία κι έναν αναδυόμενο σύγχρονο τρόπος ζωής.
Στο παρόν κείμενο γίνεται μια προσπάθεια σύνδεσης αυτής της αναδυόμενης κουλτούρας με την τεχνολογία και την ιδιαίτερα στιβαρή σήμερα πεποίθηση σχετικά με την παντοδυναμία της μηχανής, η οποία φέρεται να έχει την ισχύ να μας σώσει από κάθε είδους ανεπιθύμητη εξέλιξη και να πραγματοποιήσει κάθε μας επιθυμία. Επίσης, παρουσιάζεται η άμεση γενεαλογική σύνδεση της κουλτούρας αυτής με ένα σύγχρονο ιδεολογικό και φιλοσοφικό ρεύμα, αυτό του Υπερανθρωπισμού.
Ποιος είναι ο αληθινός πλούτος; (Γέροντας Ευστράτιος Γκολοβάνσκι)
Δημοσιεύθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου, 2026
ΑΠ.: Αληθινός πλούτος είναι μόνο ο πνευματικός, ο πλούτος των αρετών. Έχοντας αυτόν τον πλούτο, ακόμα κι αν στερούμαστε όλα τα υλικά αγαθά, κατέχουμε τα πάντα (πρβλ. Β΄ Κορ. 6:10). Τα πλούτη της γης, τα υλικά αγαθά, όπως είπε ο Κύριος, τα αφανίζουν ο σκόρος και η σκουριά και τα κλέβουν οι κλέφτες (Ματθ. 6:19). Απεναντίας, τα πλούτη του ουρανού, οι αρετές και τα καλά έργα, είναι μόνιμα, ούτε κλέφτης τα αγγίζει ούτε σκόρος τα καταστρέφει (Λουκ. 12:33). Μ’ άλλα λόγια, τα γήινα ανήκουν στη γη και παραμένουν στη γη, όπου αργά ή γρήγορα χάνονται, ενώ τα ουράνια ανήκουν στον ουρανό και παραμένουν άφθαρτα στην αιωνιότητα.
Κυριακή Α’ Λουκά: Το αγαθόν ξεκίνημα (π. Αθανάσιος Μυτιληναίος)
Δημοσιεύθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου, 2026
[Λουκά 5, 1-11]
[Απομαγνητοφωνημένη ομιλία που εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 25-9-1994]
Ήδη εισερχόμεθα, αγαπητοί μου, εις την ευαγγελικήν περίοδο του Λουκά. Τελείωσε του Ματθαίου και εισερχόμεθα, όπως σας είπα, στην ευαγγελικήν περίοδο του Λουκά. Εφεξής τα ευαγγελικά αναγνώσματα θα λαμβάνονται από τον Ευαγγελιστήν Λουκάν. Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας θέτει στην πρώτη Κυριακή του Λουκά, σήμερα, περικοπή που αναφέρεται εις την αρχή του κηρύγματος του Ιησού.
Ο διασκορπισμός στην προσευχή († Γέροντας Γρηγόριος Παπασωτηρίου)
Δημοσιεύθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου, 2026
Το πρόβλημα στην προσευχή είναι να μην ξεφεύγει η σκέψη σου, να μην απομακρύνεται από τα λόγια της. Όταν μπορείς στην αρχή και σκέπτεσαι μόνο τα λόγια και σου γίνει αυτό κατάσταση, τότε αρχίζεις και νιώθεις μέσα σου γλύκα, χαρά, ευχαρίστηση. Και έπειτα πια σιγά-σιγά εξοικειώνεσαι, συνηθίζεις, μαθαίνεις να βαδίζεις και το λες άνετα. Δεν φεύγει τόσο εύκολα η σκέψη σου. Και όσο προχωρείς, τόσο δυσκολώτερα φεύγει η σκέψη σου. Και έτσι περιορίζεσαι σε αυτές τις προσευχές. Δεν θέλεις να λες τίποτα άλλο. Όλα τα προβλήματά σου τακτοποιούνται λέγοντας δύο λέξεις, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» ή «Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» ή «Δόξα Σοι, ο Θεός». Ή κάποιοι άλλοι έλεγαν έναν στίχο από τον ψαλμό «Μη ημίν, Κύριε, μη ημίν, αλλ’ η τω ονόματί σου δος δόξαν» (Ψαλμ. 113:9). Να, με μερικές λέξεις μόνο έκαναν μια συνεχή προσευχή.
Η εικόνα τής κοινωνίας μας και η Εκκλησία (Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος)
Δημοσιεύθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου, 2026
Καθημερινά δημοσιεύονται διάφορες ἀντικοινωνικές συμπεριφορές πού προκαλοῦν ὅλους μας, καί τό κοινωνικό περί δικαίου αἴσθημα. Δέν μποροῦν νά δικαιολογηθοῦν οἱ βίαιες συμπεριφορές ἀπό ἄνθρωπο σέ ἄνθρωπο, ἀλλά δέν μπορεῖ νά ἀμνηστευθῆ καί ἡ εἰκόνα τῆς κοινωνίας μας, τήν ὁποία ἔχουμε διαμορφώσει μέ τόν τρόπο μας.
Νομίζω, τό θέμα πού πρέπει νά ἀντιμετωπίση ἡ Ἐκκλησία καί ὅσο τό δυνατόν γρηγορότερα εἶναι ἡ ἐκκοσμίκευση ὄχι μόνον τῆς κοινωνίας, ἀλλά καί τῆς ἰδίας τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Τό λέγω αὐτό γιατί ἡ κοινωνία πού δέχεται διάφορες ἐπιδράσεις, λόγῳ τῆς παγκοσμιοποίησης, ἀλλάζει συνεχῶς καί ἀποεκκλησιοποιεῖται ἤ ἀποθρησκειοποιεῖται ἀπό τά διάφορα παραδοσιακά πρότυπα πού ἔχει. Αὐτό δέν μπορεῖ νά ἀναχαιτισθῆ μέ κοσμικούς τρόπους, καί αὐτό ἐπηρεάζει καί τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας.
