«Άνευ νηστείας, αρετή δεν κατορθώνεται. Το πρώτον θεμέλιον που θα βάλεις διά να ασκήσεις αρετήν είναι η νηστεία. Πρώτα θα στενώσει η κοιλία και έπειτα θα επιχειρήσεις να κάμεις αρετήν»
Άγιος Άνθιμος ο εν Χίω
«Άνευ νηστείας, αρετή δεν κατορθώνεται. Το πρώτον θεμέλιον που θα βάλεις διά να ασκήσεις αρετήν είναι η νηστεία. Πρώτα θα στενώσει η κοιλία και έπειτα θα επιχειρήσεις να κάμεις αρετήν»
Άγιος Άνθιμος ο εν Χίω
Κυριακή της Ορθοδοξίας (Α’ Κυριακή των Νηστειών)
Διδαχή περί Πίστεως (Επίσκοπος Κερνίκης και Καλαβρύτων Ηλίας Μηνιάτης)
Λόγος εις την Α’ Κυριακή των Νηστειών (Αγ. Λουκάς, Αρχιεπίσκοπος Κριμαίας)
Ομιλία εις την Κυριακήν της Ορθοδοξίας – Α’ Νηστειών (Αγ. Ιουστίνος Πόποβιτς)
Λόγος εις την Αʼ Κυριακή των Νηστειών (της Ορθοδοξίας) (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)
Περί πίστεως (Νικηφόρος Θεοτόκης)
Κυριακή Α’ Νηστειών (της Ορθοδοξίας) (Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γερμανός)
Η Κυριακή της Ορθοδοξίας († Μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης)
Τι είναι ένα Ανάθεμα; (Αγ. Θεοφάνης ο Έγκλειστος)
Για την Κυριακή της Ορθοδοξίας († Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους)
Μια ματιά στο Συνοδικό της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου (π. Αθανάσιος Μυτιληναίος)
Η Εικόνα στην Ορθόδοξη Εκκλησία (Δημήτριος Παναγόπουλος)
Αποστολικό Ανάγνωσμα:
Ομιλία περί νηστείας, ήτοι πόσον αμαρτάνει, όστις καταφρονεί της νηστείας τους νόμους, και πόσον καρποφορεί της νηστείας η αρετή, και πόση η υπό Θεού υπέρ αυτής ανταπόδοσις (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)
“Τὸ στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέωκται, οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε…”
Λόγος παραινετικός εις την είσοδον της Αγίας Τεσσαρακοστής (Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος)
Εισαγωγή στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή (Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom (†))
Μια διδακτική ιστορία για τη Σαρακοστή από τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς
Λόγος ΙΓ΄: Περί της Αγίας Τεσσαρακοστής (Αββάς Δωρόθεος)
Για την Τεσσαρακοστή (Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης)
Μεγάλη Τεσσαρακοστή και καταναλωτική κοινωνία (Κάλλιστος Ware, Μητροπολίτης Διοκλείας)
Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός
Παρήγοροι λόγοι σ΄αυτούς που πενθούν για το θάνατο αγαπημένων τους προσώπων
Όταν επιστρέφει κανείς από την ξενητιά στην πατρίδα του, είναι όλος ευφροσύνη και αγαλλίαση, επειδή έρχεται να δει τους συγγενείς και τους αγαπημένους του. Όταν βρίσκεται κανείς κλεισμένος σε σκοτεινή φυλακή και τον αφήσουν ελεύθερο, χοροπηδάει απ΄τη χαρά του, επειδή, από τον ζοφερό εκείνο τόπο της καταδίκης, βγήκε στο φως και βρήκε τη λευτεριά του. Και όταν ο ταλαιπωρημένος και θαλασσοπνιγμένος ναυτικός φτάνει στο λιμάνι, λυτρωμένος από τ΄άγρια κύματα και τους κινδύνους, νιώθει μεγάλη ανακούφιση, επειδή έφτασε στον προορισμό του και δεν φοβάται πια τίποτα.
Πικρή ξενητιά, σκοτεινή φυλακή και άγρια θάλασσα είναι τούτη η ζωή, αδελφέ. Όσο βρισκόμαστε πάνω στη γη, έχουμε θλίψεις και βάσανα και στενοχώριες. Μόνο όταν, με του Θεού το θέλημα, πεθαίνουμε, τότε τελειώνει η ξενητιά και η εξορία μας, τότε βγαίνει από τη φυλακή του σώματος η αθάνατη ψυχή μας, τότε πηγαίνουμε στο ποθητό λιμάνι της αναπαύσεως, “ένθα ούκ έστι πόνος, ού λύπη, ού στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος”.
Αρχικά, η λέξη «Ορθοδοξία» είχε, σε σχέση με την Κυριακή αυτή, μια αρκετά περιορισμένη έννοια. Από την καθιέρωση της εορτής, το 842 μ.Χ., και μετά, σήμαινε την ήττα των εικονοκλαστών και τη διακήρυξη ότι η προσκύνηση των εικόνων ήταν καθόλα νόμιμη. Αργότερα, η έννοια διευρύνθηκε, περιλαμβάνοντας το σύνολο όλων των δογμάτων που ομολογούν οι Εκκλησίες που βρίσκονται σε κοινωνία με την Κωνσταντινούπολη. Αυτή την Κυριακή σε όλες τις εκκλησίες διαβαζόταν ένα επίσημο έγγραφο, το λεγόμενο Συνοδικόν, το οποίο αναθεμάτιζε ονομαστικά όλους τους αιρεσιάρχες. Φαίνεται ότι στην αρχή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής η Βυζαντινή Εκκλησία ένιωθε ως ανάγκη και καθήκον να ομολογήσει την πίστη της. Στις ημέρες μας ίσως θα έπρεπε να εκδηλώνουμε μεγαλύτερη μέριμνα στο να εκφραζόμαστε με φιλανθρωπία για όλους εκείνους που σφάλλουν και να φωτίζουμε τη σκέψη τους ως προς το τι ανήκει στην αλήθεια και τι είναι εσφαλμένο. Ήταν πάντως καλό και χρήσιμο το γεγονός ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία επιβεβαίωσε με κάθε διαφάνεια τη δική της θέση. Οι «οικουμενικές» ανησυχίες, τις οποίες μοιράζεται σήμερα με άλλες Εκκλησίες, δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να σημαίνουν εγκατάλειψη ή αποδυνάμωση των βασικών της πιστευμάτων. Εξάλλου, είναι ανάγκη να καθαριστεί ο αγρός της Ορθοδοξίας από τα παράσιτα και να μη μολύνεται το επίθετο «ορθόδοξος» αποδιδόμενο εκεί όπου δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά πρόληψη και υπερβολή.
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΙΑΛΕΓΕΤΑΙ
Ο Πρόεδρος τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν προέβη πρόσφατα σέ αἰχμηρές δηλώσεις ὅσον ἀφορᾶ τούς διωγμούς τῶν Χριστιανῶν στή Νιγηρία. Θά περιμέναμε ἀπό πολλούς ἄλλους ἡγέτες δημοκρατικῶν κρατῶν, πού ἐπαίρονται γιά τίς εὐαισθησίες τους ἀπέναντι στά ἀνθρώπινα δικαιώματα καί τίς ἐλευθερίες, νά εἶχαν κάνει κάτι ἀντίστοιχο, εἴτε πρίν εἴτε μετά τίς ἀνωτέρω δηλώσεις – ἀλλά δέν τό ἔκαναν. Ἴσως εἶναι ἀπασχολημένοι μέ ἄλλα σοβαρά θέματα (ὅπως ἡ νομιμοποίηση τῆς εὐθανασίας ἤ
τό δικαίωμα τῶν ἀνδρῶν πού δηλώνουν γυναῖκες νά χρησιμοποιοῦν τίς γυναικεῖες τουαλέτες) ἤ ἴσως οἱ εὐαισθησίες τους νά εἶναι ἐπιλεκτικές. Τήν ἴδια στιγμή, ὡστόσο, ἄνθρωποι ἀπάγονται ἤ δολοφονοῦνται, μόνο καί μόνο ἐπειδή εἶναι Χριστιανοί.
Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ μᾶς σύναξε σήμερα, στὴν ἀρχὴ τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, γιὰ νὰ ἐκφράσουμε στὸν Κύριο τὸν πόθο μας γιὰ τὴν ἀπόκτηση τοῦ πνεύματος τῆς σοφίας καὶ τῆς συνέσεως τῶν ἐντολῶν Του.
Ἡ Γραφή, ὅμως, μᾶς προειδοποιεῖ: «Κτήσασθαι σοφίαν ἀκάρδιος οὐ δυνήσεται»[1]. Τί εἶναι ἡ καρδιὰ γιὰ ἐμᾶς τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ποιός ἄνθρωπος ὀνομάζεται «ἀκάρδιος»;
Εκτενές απόσπασμα από ομιλία του μακαριστού γέροντα, που πραγματοποιήθηκε στη Λάρισα στις 26/3/2000
Τὸ μεγάλο γεγονὸς εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Τὸ μεγάλο γεγονὸς εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Μεγάλο γεγονὸς εἶναι ἡ Μεγάλη Σαρακοστή, ποὺ εἶναι περίοδος τῆς μετανοίας. Καὶ μεγάλο γεγονὸς εἶναι ἡ κοινωνία τῶν Ἁγίων. Καὶ ὅπως ἀκούσαμε στὸ Συνοδικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας, πολλὲς φορὲς ἀναφέρεται ἡ φράσις ὅτι ζοῦμε καὶ ρυθμίζουμε τὰ πάντα “κατὰ τὰς θεοπνεύστους θεολογίας τῶν Ἁγίων καὶ τῆς Ἐκκλησίας τὸ εὐσεβὲς φρόνημα“.
Σήμερα θὰ ἤθελα νὰ διαβάζαμε μιὰ ὁμιλία περὶ μετανοίας τοῦ ἁγίου Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου[1]. Ἐπειδὴ εἶναι μεγάλη, θὰ σᾶς τὴν πῶ ἐγὼ προφορικὰ δι’ ὀλίγων.