«Άνευ νηστείας, αρετή δεν κατορθώνεται. Το πρώτον θεμέλιον που θα βάλεις διά να ασκήσεις αρετήν είναι η νηστεία. Πρώτα θα στενώσει η κοιλία και έπειτα θα επιχειρήσεις να κάμεις αρετήν»
Άγιος Άνθιμος ο εν Χίω
Μετά το διαζύγιο…
Δημοσιεύθηκε στις 9 Μαρτίου, 2026
«Ανέχονταν ο ένας τον άλλον αρκετά ώστε να παραμένουν φίλοι, αλλά δεν μπόρεσαν να καταβάλουν την σκληρή προσπάθεια για να λειτουργήσει ο γάμος τους. Είναι στιγμές που τους συγχωρώ… αλλά μετά έρχονται στιγμές που τους μισώ και νιώθω τόση αηδία για την εγωιστική και ανεύθυνη συμπεριφορά τους…»
Μια προσωπική μαρτυρία από την ιστοσελίδα «Them Before Us»
Με συγκίνησε τόσο πολύ όταν άκουσα σε μια εκπομπή ότι ένα παιδί νιώθει ότι το αγαπούν οι γονείς του όταν τους βλέπει να δείχνουν στοργή και αγάπη ο ένας για τον άλλον. Εγώ ένιωσα ακριβώς το αντίθετο όταν είδα τον βιολογικό μου γονέα να δείχνει οικειότητα σε έναν θετό γονέα, στον νέο του σύντροφο. Ένιωθα ένα άρρωστο αίσθημα στο στομάχι μου κάθε φορά που έβλεπα την μαμά ή τον μπαμπά μου να έχει μια προσωπική στιγμή με τον θετό μπαμπά ή την μητριά μου. Αληθινά, ένιωθα συνεχώς άρρωστη μέσα μου για ένα μεγάλο μέρος της παιδικής μου ηλικίας. Αυτό για μένα ήταν το νήμα που τα συνέδεε όλα, – τις τραγωδίες του διαζυγίου και του νέου γάμου-, ένα άρρωστο συναίσθημα, κάπου… και για πάντα.
π. Βασίλειος Ιβηρίτης: Αφιερωματική εκδήλωση στον μακαριστό γέροντα
Δημοσιεύθηκε στις 8 Μαρτίου, 2026
Ομιλητές:
- Γέροντας Χριστοφόρος Ιβηρίτης
- Σωτήρης Γουνελάς, στοχαστής – συγγραφέας
- Δημήτρης Μαυρόπουλος, εκδότης, συγγραφέας, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΟΜΟΣ
Περσικά Drones και «Προφητείες»… (Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος)
Δημοσιεύθηκε στις 8 Μαρτίου, 2026
Οι λεγόμενες «προφητείες» που κυκλοφορούν κατά καιρούς σε Ορθόδοξους κύκλους —για μεγάλους πολέμους, για ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης, για «μοιρασιά» κρατών και για θεαματικές ανατροπές— έχουν μια παράξενη αντοχή στον χρόνο. Επανεμφανίζονται σχεδόν νομοτελειακά όταν ο κόσμος φοβάται: σε πολέμους, σε εθνικές εντάσεις, σε οικονομικές κρίσεις, ακόμη και κάθε φορά που τα κοινωνικά δίκτυα βρίσκουν ένα νέο «δημοσίευμα» με βαρύ τίτλο και μια δραματική υπόσχεση. Το ερώτημα, όμως, δεν είναι μόνο αν κάποια από αυτά «θα επαληθευτούν». Το ουσιαστικό είναι αν αυτό το είδος λόγου ανήκει στο φρόνημα της Εκκλησίας ή αν, αντίθετα, παραμορφώνει την πίστη και την κάνει εργαλείο φόβου και πολιτικής φαντασίωσης.
Πώς Θα Σωθούμε: “Η θεία Κοινωνία” (Ιερά Μονή Παρακλήτου)
Δημοσιεύθηκε στις 7 Μαρτίου, 2026
Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός
Η θεία Κοινωνία
Όταν ο θεόπτης Μωυσής, που ελευθέρωσε τους Ισραηλίτες από τον αιγυπτιακό ζυγό, κατέβηκε με τις πλάκες του Νόμου από το όρος Σινά, τόσο αστραποβολούσε η όψη του από θεϊκή δόξα, που κανένας δεν μπορούσε να τον ατενίσει, γι΄αυτό έκρυψε το πρόσωπό του μ΄ένα κάλυμμα, ώστε να μπορεί ο λαός να έρχεται σ΄επαφή μαζί του (Έξ. 34:29-35). Κάτι τέτοιο έκανε, θα λέγαμε, και ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, ο οποίος, αφού μας ελευθέρωσε από την αμαρτία, έκρυψε τη θεία ουσία Του στο ψωμί και το κρασί που μεταβάλλονται σε Σώμα και Αίμα Του. Είναι αδύνατο να κοινωνήσουμε αλλιώς μαζί Του, “γιατί κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να τον αντικρύσει σ΄όλη του τη δόξα και να ζήσει” (Έξ. 33:20).
Διαβάστε περισσότερα »
Κυριακή Β’ Νηστειών: Γρηγόριος Παλαμάς Θείας φύσεως κοινωνός (ΙΙ) († Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom)
Δημοσιεύθηκε στις 6 Μαρτίου, 2026
Σε κάθε Θεία λειτουργία, ιδιαίτερα όμως στις περιόδους της άσκησης και της περισυλλογής (όπως η Σαρακοστή), πολλοί από μας προσερχόμαστε στη Θεία Κοινωνία.[1] Κι όμως, πολλές φορές ούτε καταλαβαίνουμε βαθιά τι έχει συμβεί -δεν εννοώ διανοητικά, αλλά με όλη την καρδιά και το είναι μας- ούτε (ακόμα χειρότερα) φέρουμε τους καρπούς που θα ’πρεπε να φέρουμε.
Δεν καταλαβαίνουμε πάντα ότι στη Θεία Κοινωνία γινόμαστε ένα με τον Χριστό. Σύμφωνα με την εικόνα που μας δίνει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, η θεότητα του Χριστού και η καθαρή, τέλεια, αναμάρτητη ανθρωπότητά Του διεισδύουν μέσα μας κατά τον ίδιο τρόπο που η φωτιά εισχωρεί και διαπερνά ένα ξίφος που πυρακτώθηκε μέσα σ’ ένα καμίνι. Από κρύο μέταλλο που ήταν, όταν το βγάλουμε έξω είναι όλο φωτιά, σε τέτοιο βαθμό που μπορούμε τώρα να κάψουμε το σίδερο και να κόψουμε με τη φωτιά. Αυτό συμβαίνει και σ’ εμάς (έστω σπερματικά), όταν δεχόμαστε τη Θεία Κοινωνία. Γινόμαστε κοινωνοί της αναμάρτητης, τέλειας και καθαρής ανθρωπότητας του Χριστού· και αυτή είναι ξέχειλη από τη θεία Του φύση και ουσία.
