«Η πιο μεγάλη τιμωρία για τον άνθρωπο είναι να τον “παραδώσει” ο Θεός στο ίδιο θέλημά του. Στην εποχή μας, που απέρριψε τον Χριστό, κανείς δεν κατανοεί την ολοφάνερη αυτή δουλεία»
Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ
Η παράδοση του Ευαγγελίου († Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους)
Δημοσιεύθηκε στις 26 Μαΐου, 2026
Ο Απόστολος Παύλος είδε τον Χριστό, συνομίλησε με τον Χριστό. Δι’ αποκαλύψεως Ιησού Χριστού παρέλαβε το Ευαγγέλιο (βλ. Γαλ. 1:11-12)· από Αυτόν άκουσε, και είχε την χάρη και το κύρος να είναι όντως Απόστολος του Χριστού και να μπορέσει κι αυτός να κοπιάσει υπέρ του Ευαγγελίου και να κηρύξει το Ευαγγέλιο.
Το Ευαγγέλιο λοιπόν το παρέλαβε ο Απόστολος Παύλος κι αυτό παρέδωσε. Δεν μπορεί κανείς να παραδώσει κάτι αν δεν το παραλάβει. Πρέπει να παραλάβει για να παραδώσει.
Δεύτερον, αυτό το Ευαγγέλιο που παρέλαβε και παρέδωσε ο Απόστολος Παύλος, όπως και οι άλλοι άγιοι Απόστολοι, είναι Ευαγγέλιο το οποίο στηρίζει τους ανθρώπους στην ζωή τους. Δεν είναι μόνον για την μέλλουσα ζωή, αλλά είναι και για την παρούσα ζωή. Διότι ακολουθώντας κανείς το Ευαγγέλιο του Χριστού γνωρίζει ποιος είναι ο προορισμός του, γνωρίζει γιατί ζει και γνωρίζει πως πρέπει να ζει, ώστε η ζωή του να είναι αξιοποιημένη.
Αλλά είναι και το Ευαγγέλιο το οποίο σώζει και τον άνθρωπο διότι του χαρίζει την αιώνια ζωή. Αυτές λοιπόν οι τρεις ιδιότητες του Ιερού Ευαγγελίου που μας παραδίδει ο Απόστολος Παύλος ισχύουν μέχρι σήμερα. Αυτό το Ευαγγέλιο, το ίδιο Ευαγγέλιο κι εμείς παραλάβαμε στην αγία Εκκλησία από τους αγίους Αποστόλους και τους διαδόχους τους, τους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας, την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας μας και γι’ αυτό είμαστε και σίγουροι ότι αυτό το Ευαγγέλιο, είναι το αληθινό Ευαγγέλιο του Χριστού. Διότι δεν το παραλάβαμε από ανθρώπους, οι οποίοι δίδασκαν διδασκαλίες και εντάλματα ανθρώπων, αλλά το παραλάβαμε από την αγία Εκκλησία, η οποία είναι και ο φύλαξ του Ευαγγελίου του Χριστού.
Η καριέρα ως προσωπείο (Μαργαρίτα Γ. Γεωργιάδου)
Δημοσιεύθηκε στις 25 Μαΐου, 2026
Η εικόνα ως φυλακή και ο άνθρωπος δέσμιος του μυαλού του.
istock
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ζουν απλώς μια ζωή. Υποδύονται μια ζωή. Χτίζουν γύρω τους μια προσεκτικά επιμελημένη εικόνα, ένα κοινωνικά αποδεκτό πρόσωπο, ένα βιογραφικό ύφος ύπαρξης, όπου κάθε επιλογή, κάθε σχέση, κάθε δημόσια κίνηση και κάθε σιωπή υπηρετεί έναν μεγαλύτερο στόχο, να μη ραγίσει η εικόνα. Στην αρχή αυτό μπορεί να μοιάζει με πειθαρχία, φιλοδοξία ή κοινωνική ωριμότητα. Με τον καιρό, όμως, γίνεται κάτι βαθύτερο και πιο ασφυκτικό. Γίνεται ένας μηχανισμός αυτοεγκλωβισμού, όπου ο άνθρωπος παύει να αναρωτιέται τι πραγματικά θέλει και αρχίζει να σκέφτεται μόνο τι επιτρέπεται να θέλει, τι φαίνεται σωστό, τι ταιριάζει στο προφίλ του, τι υπηρετεί την καριέρα του, τι δεν διαταράσσει το αφήγημα που έχει κατασκευάσει για τον εαυτό του.
Η κοινωνική ζωή συχνά λειτουργεί σαν σκηνή. Ο άνθρωπος μαθαίνει από νωρίς να παρουσιάζει μια εκδοχή του εαυτού του ανάλογα με το περιβάλλον, το κοινό, τις προσδοκίες και τον ρόλο που θεωρεί ότι πρέπει να διατηρήσει. Αυτό από μόνο του δεν είναι αφύσικο. Όλοι, σε κάποιον βαθμό, προσαρμόζουμε τη συμπεριφορά μας. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η προσαρμογή γίνεται φυλακή. Όταν η εικόνα παύει να είναι ένα κοινωνικό εργαλείο και μετατρέπεται σε ταυτότητα. Όταν ο άνθρωπος δεν χρησιμοποιεί πια τη μάσκα για να κινηθεί μέσα στην κοινωνία, αλλά πιστεύει ότι χωρίς τη μάσκα δεν υπάρχει.
Τελικά, μοιάσαμε στο τέρας που δημιουργήσαμε (Δημήτρης Καπράνος)
Δημοσιεύθηκε στις 24 Μαΐου, 2026
«Μαμά καί μπαμπά, τρία χρόνια τώρα εἶμαι σέ μιά κατάσταση κατάθλιψης. Καί μπορεῖ αὐτός ὁ κόσμος νά ἔχει τά ὡραῖα του, ἀλλά ἴσως ἕνας ἄλλος κόσμος νά εἶναι καλύτερος. Φέτος εἶναι ἡ χρονιά πού θά δώσω Πανελλήνιες ἐξετάσεις, ἀλλά φοβᾶμαι ὅτι δέν θά πάω καλά. Τό ξέρω ὅτι δέν θά πάω καλά καί ἔτσι θά καταλήξω μέ μιά δουλειά πού δέν θά μοῦ δίνει λεφτά. Πλέον δέν μέ εὐχαριστεῖ τίποτα ἀπό τή ζωή. Δέν μπορῶ νά δῶ τίποτα θετικό. Μαμά καί μπαμπά, δέν θέλω πιά νά ζῶ. Αὐτός ὁ κόσμος δέν εἶναι πιά γιά μένα»…
Τί κόσμο ἔχουμε ἑτοιμάσει γι’ αὐτά τά παιδιά; Πῶς δυό κορίτσια δεκαεπτά ἐτῶν φοροῦν τά ἀκουστικά τους καί πηδοῦν στό κενό ἀπό τήν ταράτσα τῆς πολυκατοικίας τους, ἔχοντας προσχεδιάσει τό ἀπονενοημένο διάβημα; Πῶς ἔχουμε καταφέρει νά κάνουμε ἐφιάλτη ἀκόμη καί τίς Πανελλήνιες;
Θρίαμβος του κυνισμού – Ο ευλογημένος πόλεμος (Πρωτοπρ. Θωμάς Βαμβίνης)
Δημοσιεύθηκε στις 24 Μαΐου, 2026
Θρίαμβος τοῦ κυνισμοῦ
Κάποτε, στό μεσουράνημα τοῦ γουοκισμοῦ, εἶχαν διαβληθῆ κάποιες λέξεις ὡς ἀκατάλληλες πρός χρήση ἀπό τούς ἀνθρώπους, πού εἶχαν εὐαισθησία στά δικαιώματα ὅλων τῶν συνανθρώπων τους, δικαίων καί ἀδίκων. Γι’ αὐτό γινόταν προσπάθεια, μέσα μάλιστα καί ἀπό πανεπιστημιακά μαθήματα σέ ἐκπαιδευτικούς, νά ἀντικατασταθοῦν οἱ λέξεις αὐτές μέ ἄλλες λέξεις ἤ καί μέ περιφραστικές διατυπώσεις. Γίνονταν διάφορες προτάσεις. Γιά παράδειγμα: ἀντί κλέφτης, νά λέμε αὐτός πού νομίζει ὅτι ὅλα ἀνήκουν σέ ὅλους, ἀντί γιά ζητιάνος, νά λέμε αὐτός πού ζητᾶ ἰδιωτική χρηματοδότηση, ἐπίσης τόν πρωτόγονο νά τόν λέμε ἄνθρωπο μέ διαφορετική κουλτούρα καί τό πιό φρικτό: τόν κανιβαλισμό νά τόν ὀνομάζουμε ἐνδοφυλετική βρώση.
Στίς μέρες μας ὅλα αὐτά ἔχουν γίνει παρελθόν καί τά διαβάζουμε ὡς κάποια ἀστεῖα ἀνέκδοτα. Δέν ἦταν ἀνέκδοτα. Ἦταν ἡ ὑπερβολή πού μᾶς ἔφερε στό ἄλλο ἄκρο. Τώρα πιά δέν φοβόμαστε τίς λέξεις, ὅσο ἄγριες καί ἀπάνθρωπες καί ἄν εἶναι. Ἡ ἀφοβία μάλιστα ἔφθασε νά γίνη κυνισμός.
Πώς Θα Σωθούμε: Οι αρετές (Ιερά Μονή Παρακλήτου)
Δημοσιεύθηκε στις 23 Μαΐου, 2026
Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός
Οι αρετές
Με πολλή σοφία και γνώση ο προφήτης Δαβίδ ορίζει το διπλό περιεχόμενο της ενάρετης πολιτείας, όταν συμβουλεύει: “Φύγε μακριά από το κακό και κάνε το αγαθό” (Ψαλμ. 33:15). Για την αποφυγή του κακού γράψαμε αρκετά στο πρώτο μέρος. Στο δεύτερο θα γράψουμε για την τέλεση του αγαθού, την άσκηση των αρετών, καθώς και για την τελική Κρίση, τον παράδεισο και την κόλαση.
Θα ξεκινήσουμε, κάνοντας μια στοιχειώδη ιεράρχηση των αρετών, για να ξέρεις ποιες είναι οι ανώτερες και σπουδαιότερες.
