«Η τρυφή, μέσα από ανέλπιστες τιμές, έχει τη δύναμη πάντοτε κατά κάποιο τρόπο να σπρώχνει στη λησμοσύνη του Θεού, να κλονίζει τον νου του ανθρώπου και να τον κατευθύνει σε όσα δεν επιτρέπονται»
Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας
«Η τρυφή, μέσα από ανέλπιστες τιμές, έχει τη δύναμη πάντοτε κατά κάποιο τρόπο να σπρώχνει στη λησμοσύνη του Θεού, να κλονίζει τον νου του ανθρώπου και να τον κατευθύνει σε όσα δεν επιτρέπονται»
Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας
Τη ΚΒ’ του αυτού μηνός (Νοεμβρίου), μνήμη του οσίου και θεοφόρου πατρός ημών Ιακώβου, Ηγουμένου της Μονής του Οσίου Δαυΐδ του εν Ευβοία.
Η παραβολή του άφρονα πλουσίου (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)
Η παραβολή του άφρονος πλουσίου (Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας)
Ο Αδης της πλεονεξίας (Μέγας Βασίλειος)
Το πάθος της πλεονεξίας (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)
Για την πλεονεξία (Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ)
Η παραβολή του Άφρονος Πλουσίου († Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom)
Πρόλογος
Υπάρχουν λόγοι που περιγράφουν τον κόσμο και λόγοι που αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο στεκόμαστε μέσα στον κόσμο. Η ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν» ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν επιδιώκει να πληροφορήσει τον Θεό για μια ανάγκη που αγνοεί· εκφράζει τη στροφή ολόκληρου του ανθρώπου προς Εκείνον που γνωρίζει τα βάθη της καρδιάς. Το ελάχιστο λεκτικό της περίβλημα δεν αποτελεί ένδεια, αλλά πνευματική πυκνότητα.
Η προσευχή δεν είναι τεχνική που υποχρεώνει τον Θεό να ενεργήσει, ούτε μαγική επανάληψη με προκαθορισμένο αποτέλεσμα. Είναι ελεύθερη συνάντηση, στην οποία ο άνθρωπος παύει να κρύβεται πίσω από τη φλυαρία του και τολμά να ομολογήσει ποιον αναζητά και ποιος ο ίδιος είναι.
Στην Ορθόδοξη Παράδοση η νήψη, η ησυχία και η προσευχή συνδέονται με την εκκλησιαστική ζωή, τα μυστήρια, την άσκηση της αγάπης και τη διάκριση. Η επίκληση του ονόματος δεν ακυρώνει τη θεία Ευχαριστία, την εξομολόγηση, τη μελέτη του Ευαγγελίου ή την έμπρακτη διακονία.
Αντίθετα, μπορεί να διαποτίζει αυτές τις πράξεις με εσωτερική προσοχή και ευγνωμοσύνη. Το πρόσωπο που προσεύχεται δεν αποσύρεται από την ευθύνη για τον πλησίον· μαθαίνει να τον βλέπει χωρίς την τυραννία του εγωισμού.
Η προσευχή αυτή είναι συγχρόνως χριστολογική ομολογία, αίτηση ελέους και άσκηση αλήθειας. Η κάθε λέξη προσθέτει ένα θεμέλιο: ο Κύριος είναι ο αποδέκτης της ζωής μας· ο Ιησούς είναι ο ιστορικός και σαρκωμένος Σωτήρας· ο Χριστός είναι ο Μεσαίας· ο Υιός φανερώνει τη σχέση Του με τον Πατέρα· το έλεος είναι η θεραπευτική παρουσία του Θεού· το «με» είναι η προσωπική ευθύνη· ο «αμαρτωλός» είναι ο άνθρωπος που αναγνωρίζει την ανάγκη του χωρίς να απελπίζεται.
Κατόπιν της γεννήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, οι άγιοι προπάτορες, Ιωακείμ και Άννα, οι γονείς της Θεοτόκου, κατά την υπόσχεσή τους, πρόσφεραν στον ναό την Παναγία σε ηλικία μόλις τριών χρόνων.
Την παρέδωσαν πρόθυμα στον αρχιερέα. Από μικρή καταλάβαινε όλα όσα της συνέβαιναν. Φανέρωσε ότι δεν οδηγήθηκε στον ναό από άλλους, αλλά πήγε η ίδια, μόνη και ελεύθερη. Αγάπησε από μικρή τον Θεό. Εισήλθε στα άγια των αγίων από θείο έρωτα. Εκεί έμπαινε μόνο ο αρχιερέας μόνο μία φορά το έτος. Ο φωτισμένος αρχιερέας με θεϊκή προσταγή επέτρεψε στην Παναγία να μείνει στα άγια των αγίων. Έμεινε εκεί με προσευχή και αφιέρωση δώδεκα έτη.
«Εἶπε δέ αὐτῷ ὁ Θεός· ἄφρον…».
Ἀποσπάσματα ἀπό σκέψεις τοῦ π. Γεωργίου πάνω στήν παραβολή τοῦ ἄφρονος πλουσίου.
ΚΥΡΙΑΚῌ ΕΝΑΤῌ
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
ιβ΄ 16 – 21
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στα πλαίσια της ερμηνείας που έγινε στο κήρυγμα της Κυριακής Νοεμβρίου του 1998
Περιγραφή του πολύ γνωστού κειμένου της παραβολής του άφρονος πλουσίου. Μέσα στις πολύ μικρές και αδρές γραμμές που διαγράφει ο Ευαγγελιστής στο κείμενό του και λέει τα λόγια του Χριστού μας, περιγράφεται τόσο συμπυκνωμένα αλλά και τόσο απλά η δυνατότητα που έχει ο άνθρωπος, αν αλλοτριώσει τα δώρα του Θεού που του ’δωσε ο Θεός, να ζήσει με έναν τρόπο τερατώδη και λανθασμένο, δηλαδή αρρωστημένο.
Να δούμε πολύ απλά το κείμενο, υπενθυμίζοντας το αυτονόητο: Διαβάστε περισσότερα »
Οι διάφοροι σταυροί της ζωής μας, όπως είναι της ασθενείας και δυσκολιών μας συνετίζουν και ταπεινώνουν. Ξέρετε ότι, όταν είμαστε με άδεια χέρια, τρέχουμε, πηδάμε και κάνουμε όπως θέλουμε, άμα όμως είμαστε φορτωμένοι, περπατάμε σοβαρά, προσέχουμε. Έτσι είναι και όταν συμβαίνει κάτι στο σπίτι, σε ένα αγαπητό μας πρόσωπο ή κάτι άλλο μας συμβεί, μας κάνει πιο μυαλωμένους και κάπως προσεκτικούς. Αυτό λοιπόν είναι από τον Θεό ευλογημένο, αρκεί εμείς να εξετάσουμε σωστά τις διάφορες παιδαγωγικές επισκέψεις. Ο Απόστολος Παύλος γράφει προς τους Κορινθίους, ότι ο Θεός δίνει «συν τω πειρασμώ και την έκβασιν». Πολλές φορές δίνει τον πειρασμό, για να μας ταπεινώνει, για να μας καθηλώνει, αλλά από το άλλο μέρος μας βοηθάει κατά ένα τρόπο.