«Μην έχετε υπερβολική εμπιστοσύνη στην ανώτερη μόρφωση που αποκτήσατε στον κόσμο. Ο πολιτισμός στον οποίον ζούμε είναι κουλτούρα της πτώσεως. Η ζωή του κόσμου οργανώνεται γύρω από μερικά ανθρώπινα πάθη και η πνευματική ζωή βρίσκεται στο περιθώριο. Οφείλουμε να αντιστρέψουμε την κατάσταση αυτή των πραγμάτων, να τοποθετήσουμε την πνευματική ζωή στην καρδιά της ζωής μας. Η σοφία του κόσμου αυτού δεν μπορεί να σώσει τον κόσμο»
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ
Όταν κτιστεί γερά ο πρώτο όροφος, ο χριστιανός βιάζεται να κτίσει τον δεύτερο. Ο πρώτος όροφος δεν προσελκύει τόσο με την ομορφιά του, όπως και το σίδερο δεν προσελκύει, αλλά είναι γερός και χρήσιμος όπως το σίδερο είναι γερό και χρήσιμο για τα ψηλά κτίσματα. Περισσότερο είναι μέσα στο χώμα παρά έξω από αυτό, περισσότερο αόρατο παρά ορατό, όπως κάθε θεμέλιο. Η ταπεινοφροσύνη δεν είναι κάποια αρετή που λάμπει και γυαλίζει. Ο πρώτος όροφος είναι γεμάτος από τις σκέψεις πάνω στην προσωπική μηδαμινότητα και από την αίσθηση της μηδαμινότητας και της αδυναμίας.
Ο δεύτερος όροφος είναι από δάκρυα.
Ἀπό τά πρῶτα κεφάλαια τῆς Γενέσεως τίθεται ἕνα θεμελιακό ὅριο, ἀπό τό ὁποῖο ἐξαρτᾶται ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Μιά σωτηρία, πού ἔχει ὑπαρκτικές καί ὀντολογικές συνέπειες.
Ποιό ἦταν τό θεμελιακό αὐτό ὅριο; Ὁ πρωταρχικός νόμος, τό γεγονός δηλαδή ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι κτίσμα, ἄρα ὄχι αὐτοδημιούργητος. Ἡ δημιουργία, ἡ κτίση ἕγινε ἐκ τοῦ μηδενός.
Στήν «ἀντίπερα ὄχθη» ὑπάρχει ὁ Θεός. Ὁ Θεός εἶναι ἄκτιστος, ἄρα ἐκτός δημιουργίας. Μεταξύ Θεοῦ-δημιουργοῦ καί κτίσματος ὑπάρχει μιά οὐσιώδης καί ἀνυπέρβλητη ὀντολογική διάφορά, πού δέν μπορεῑ νά γεφυρωθεῖ παρά μόνο διά τῆς ἑνώσεως κτιστοῦ καί ἀκτίστου. Αὐτό ἦταν τό σχέδιο τῆς θείας Οἰκονομίας ἀπό καταβολῆς κόσμου. Ἢ ἀλλιῶς τό σεσιγημένον μυστήριον (Ρωμ. 14, 24).
Για την επιδημία μοναξιάς που πλήττει τους νέους φταίει εν πρώτοις η ακρίβεια, λέμε. Η στενότητα πόρων είναι που αφαιρεί από τις επιθυμίες τους τη δύναμη να γεννήσουν κοινές πράξεις. Κοστίζουν οι έξοδοι με φίλους, η διασκέδαση εκτός, οι προσκλήσεις σε γεύμα, οι βόλτες στα μαγαζιά. Συμφέρουν τα ψώνια από το Διαδίκτυο μολονότι χάνεται η ευκαιρία για φυσικό συναπάντημα με τον κόσμο της αγοράς. Το φαγητό σε πακέτο που καταναλώνεται κατά μόνας, αφού είναι απαγορευτικό το τακτικό συν-τρώγειν εν δήμω. Η ψυχαγωγία κατ’ οίκον, χαλαρά και εν αφθονία με τις υπηρεσίες streaming, τις κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών, το Netflix, το Cinobo κι άλλες πλατφόρμες που μετέτρεψαν το σινεμά, άλλη μια τελετουργία συνύπαρξης, σε εξατομικευμένη εμπειρία στο ασφαλές, αλλά όλο και περισσότερο έρημο από ανθρώπους προσωπικό καταφύγιο.
Κάθε ἄνθρωπος ἔρχεται στὸν κόσμο αὐτὸ μὲ καταβολές. Μπερδεύονται ὅμως τὰ πράγματα, καὶ δὲν μπορεῖ πολύ-πολὺ νὰ ξεκαθαρίσει κανεὶς τί ἀκριβῶς ἔχει τὸ παιδὶ ὡς καταβολές, ὅταν ἔρχεται στὸ κόσμο, καὶ τί προστίθεται ὕστερα ἀπ’ ἔξω.
Μιὰ νευρωτικὴ μητέρα, ἂν ἐπιτρέπεται νὰ ποῦμε ἔτσι, λίγο πολὺ θὰ δώσει ἀνάλογες καταβολὲς στὸ παιδί της, καὶ ἑπομένως θὰ ὑπάρχει μιὰ ἀνάλογη προδιάθεση μέσα στὸ παιδὶ ἀπὸ τὴ ρίζα του. Ἀλλὰ δὲν ξέρουμε πόσο δίνει, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ τὸ παιδὶ ἀρχίζει νὰ ὑπάρχει μέσα της καὶ καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς κυοφορίας, καὶ πόσο μετὰ τὴ γέννησή του, τὴν ὥρα ποὺ τοῦ μιλάει, τὴν ὥρα ποὺ τὸ μαλώνει, ὁπότε ἀναγκάζεται τὸ παιδὶ νὰ ζεῖ μέσα σὲ μιὰ ἀτμόσφαιρα ποὺ δημιουργεῖ αὐτὴ ἡ νευρωτικὴ μητέρα. Ἔτσι, καθὼς μεγαλώνει τὸ παιδὶ καὶ γίνεται πέντε, ἕξι, δέκα χρόνων, μοιάζει τὴ μητέρα του· ἔχει ἀρχίσει δηλαδὴ νὰ ἔχει νευρωτικές, τρόπον τινά, ἐκδηλώσεις, κομπλεξικὲς ἐκδηλώσεις. Καὶ διερωτόμαστε: Εἶναι ἔτσι τὸ παιδί, ἐπειδὴ γεννήθηκε ἀπὸ μιὰ τέτοια μητέρα, ἢ εἶναι ἔτσι, ἐπειδὴ τὸ μεγάλωσε μιὰ τέτοια μητέρα;
Σήμερα το πρωί στον σταθμό του Μετρό «Άγιος Αντώνιος», ένας άνδρας έπεσε στις γραμμές την ώρα που προσέγγιζε ο συρμός. Η κυκλοφορία στη Γραμμή 2 διακόπηκε προσωρινά, τρεις σταθμοί τέθηκαν εκτός λειτουργίας και στο σημείο έσπευσαν Πυροσβεστική, Αστυνομία και ΕΚΑΒ.
Ο άνδρας ανασύρθηκε χωρίς τις αισθήσεις του και λίγο αργότερα επιβεβαιώθηκε ο θάνατός του.
Μέχρι εδώ η είδηση.
Ύστερα αρχίζει μια δεύτερη, λιγότερο έκτακτη επειδή επαναλαμβάνεται πλέον σχεδόν παντού και ακριβώς γι’ αυτό πολύ πιο ανησυχητική.
Ενώ ένας άνθρωπος βρισκόταν κάτω από έναν ακινητοποιημένο συρμό, ένα κινητό τηλέφωνο σηκώθηκε για να καταγράψει την εικόνα.
Μια ασήμαντη, θα έλεγε κανείς, χειρονομία μπροστά στο μέγεθος του θανάτου.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη χειρονομία συμπυκνώνεται σχεδόν ολόκληρη η πολιτισμική μετάλλαξη της εποχής μας.
Στο παρόν ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο
φιλοδοξούμε να καταχωρήσουμε
και να διαθέσουμε χιλιάδες τίτλους
της Ορθόδοξης βιβλιογραφίας
όπως αυτή καταγράφεται καθημερινά
από τους Ελληνικούς εκδοτικούς οίκους.
Κάθε τίτλος βιβλίου
που θα βρείτε στο βιβλιοπωλείο μας
έχει επιλεγεί προσεκτικά
για την ορθότητα και την ακρίβειά του
σε θέματα της Ορθόδοξης πίστεως.
Τα έσοδα των πωλήσεων των βιβλίων,
θα διατίθενται για Ιεραποστολικούς και
Φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα
Ὅταν κάποτε φύγω ἀπὸ τοῦτο τὸ φῶς
θὰ ἑλιχθῶ πρὸς τὰ πάνω ὅπως ἕνα
ρυακάκι ποὺ μουρμουρίζει.
Κι ἂν τυχὸν κάπου ἀνάμεσα
στοὺς γαλάζιους διαδρόμους
συναντήσω ἀγγέλους, θὰ τοὺς
μιλήσω ἑλληνικά, ἐπειδὴ
δὲν ξέρουνε γλῶσσες. Μιλᾶνε
μεταξύ τους μὲ μουσική.
(Νικηφόρος Βρεττάκος)