Ὅλες οἱ ἀρετές, καλοί μου φίλοι, καὶ γενικὰ ὅλες οἱ ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, εἶναι ὁπωσδήποτε εὐεργετικὲς γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Χωρὶς αὐτὲς οὔτε κἄν νὰ ζήσει δὲν μπορεῖ! Δὲν κάνουν καλὸ μόνο στὴν ψυχή μας, ὁπότε ἔχουν καὶ ἀντίκτυπο αἰώνιο, ἀλλὰ καὶ στὶς σχέσεις μας μὲ τοὺς ἄλλους, στὴν καθημερινότητά μας, ἀκόμη δὲ καὶ στὴν σωματικὴ καὶ τὴν ψυχική μας ὑγεία. Σὲ αὐτὲς συμπεριλαμβάνεται βέβαια καὶ ἡ καλωσύνη. Ἡ ὁποία δὲν εἶναι μία… ἀφηρημένη ἔννοια, ἀλλὰ μία ἀρετὴ μὲ ἐξαιρετικὴ δύναμη. Ἀκόμη καὶ μία μικρὴ πράξη καλωσύνης μπορεῖ νὰ κάνει τὴ διαφορὰ γιὰ ἐκείνους ποὺ τὴν παρέχουν, πέραν ἀπὸ ἐκείνους ποὺ τὴν δέχονται. Αὐτὰ πλέον δὲν τὰ λένε μόνον οἱ πιστοί, ἀλλὰ καὶ αὐτὲς ἀκόμη οἱ ἐπιστημονικὲς ἔρευνες καὶ μελέτες. Ἀξίζει νὰ τὸ δοῦμε, παίρνοντας τὰ πράγματα μὲ τὴ σειρά τους…

Διαβάστε περισσότερα »

Υπάρχει μία τάξη ανθρώπων, η οποία φέρει σταυρό, τον οποίο δεν τον έφτιαξε η τάξη αυτή, αλλά τον επέτρεψε ο Θεός. Πόσοι τώρα είμαστε στην κατάσταση αυτή, δεν ξέρω.

Για να έχει τέτοιο σταυρό ο άνθρωπος, πρέπει να είναι τύπος Παύλου. Πρέπει να είναι τύπος Ιώβ. Ο Παύλος γράφοντας στους Εβραίους, λέει για τις θλίψεις αυτές· δεν είναι άξιος ο κόσμος για αυτές τις θλίψεις. Εμείς δεν είμαστε Παύλοι, τους φτιάχνουμε μόνοι μας τους πειρασμούς. Τους φτιάχνουμε μόνοι μας τους σταυρούς. Του Παύλου του επέτρεψε να υπάρχει άγγελος Σατάν, για να τον κολαφίζει, για να μην υπεραίρεται (υπερηφανεύεται) για τις πολλές αποκαλύψεις του. Είχε ανέβει πολύ ψηλά ο Παύλος. Και όταν ανεβεί πνευματικά ψηλά ο άνθρωπος, επιτρέπει ο Θεός κάποιο πειρασμό, ώστε να βρίσκεται σε μετριοφροσύνη. Να αναγκαστεί έπειτα να χαμηλώσει. Εμείς όμως δεν είμαστε στην περίπτωση αυτή, αλλά και δεν πρέπει πολλές φορές να λέμε ότι φταίει ο Θεός. Δεν ξέρουμε, αν ένας σταυρός σε ένα σπίτι είναι καλός ή όχι. Εκείνο το οποίο εμείς μπορούμε να εξετάσουμε, είναι ποιος τον έφτιαξε. Τον έφτιαξα εγώ ή τον επέτρεψε ο Θεός για κάποιο καλό. Θα σας πω ένα περιστατικό σχετικό με αυτό.

Διαβάστε περισσότερα »

Ἀγαπητοί μου χριστιανοί,

Ἡ Κυριακή, εἶναι ἡ πρώτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος καί ἔλαβε τό ὄνομα ἀπό τόν Κύριον, τόν Χριστόν, ἡμέρα, ὡς ἀφιερωμένη στήν ἀνάμνηση τῆς Ἀναστάσεώς Του. Ἑορταστικῶς, μάλιστα ἡ Κυριακή εἶναι ἡ ἀρχαιοτέρα τῶν χριστιανικῶν ἑορτῶν. Ἑορταζόταν ἀπό τούς πρώτους χριστιανούς ὡς χαρμόσυνος ἡμέρα, κατά τήν ὁποία οἱ χριστιανοί συνήθιζαν νά συνέρχωνται γιά νά τελέσουν τήν Θ. Λειτουργία. Διαβάζουμε στό ἀρχαιότατο κείμενο, τίς «Ἀποστολικές Διαταγές»: «Τήν ἀναστάσιμον τοῦ Κυρίου ἡμέραν τήν Κυριακήν φαμέν, συνέρχεσθε ἀδιαλείπτως, εὐχαριστοῦντες τῷ Θεῷ» (κεφ. Ζ’,λ’).

Προβάλλεται, λοιπόν, ἐπιτακτική ἡ ἀνάγκη τῆς καλλιέργειας τῆς συνειδήσεως, ὅτι ἡ Κυριακή εἶναι μία ξεχωριστή ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος, τήν ὁποία οἱ πιστοί ὀφείλουν νά τήν τιμοῦν, ὅπως ἁρμόζει στήν χριστιανική διδασκαλία. Καί ἡ ὑψίστη τιμή, εἶναι ὁ ἐκκλησιασμός.

Διαβάστε περισσότερα »

Εκπομπή Καρδιακός Λόγος – Πεμπτουσία TV #14

Συζητώντας με τον Πανιερώτατο Μητροπολίτη Λεμεσού κ. Αθανάσιο, με βάση την Ευαγγελική Περικοπή της Κυριακής, εξερευνούμε δρόμους προς την πνευματική “βαθιά” καρδιά, τον εσωτερικό άνθρωπο, το κέντρο της προσωπικότητός του, τα ίχνη της παρουσίας του Κυρίου μέσα μας. Συντονίζει ο Νικόλαος Γκουράρος.

Πώς θα απαρνηθούμε τον εαυτόν μας για να σηκώσουμε τον Σταυρό μας και πως συνδέεται αυτό με την συνείδηση μας;

Γιατί για να ομοιάσουμε μαζί Του, πρέπει να αντιμετωπίσουμε όχι μόνο την δόξα αλλά και το σταυρό και το πάθος;

Τελικά είναι προϋπόθεση ο διωγμός για την πνευματική μας ζωή;

Tι είδους ψυχή πρέπει να χάσει ο άνθρωπος για να κερδίσει την ψυχή του;

Όταν κοιτάζουμε την εικόνα του Εσταυρωμένου πάνω στον Σταυρό τι πρέπει να βλέπουμε προσωπικά;

Ο Σταυρός είναι πρόσωπο; Τον επικαλούμαστε ως πρόσωπο.

Πώς θα έχουμε αίσθηση των καθηκόντων μας έναντι του Σταυρού και της Αναστάσεως;

Γιατί η καλοσύνη ξεσήκωσε όχι μόνο αντίθεση αλλά και μίσος;

Η ψευδοκαλοσύνη είναι Σταυρός;

Πώς θα σταματήσουμε να εξηγούμε τα πάντα ορθολογιστικά και να ζεσταινόμαστε με την ελπίδα της Αναστάσεως;

Τι θα πούμε στον εαυτό μας σταμάτα να σκέφτεσαι με την λογική;

Διαβάστε περισσότερα »