Ο απαιδαγώγητος θυμός (π. Θωμάς Βαμβίνης)

koinonia

 
Η συμφωνημένη σύρραξη των χούλιγκανς στην Παιανία, που είχε ως συνέπεια τον θάνατο νεαρού φιλάθλου, είναι ένα ανησυχητικό γεγονός, που αποκαλύπτει με τον πιο τραγικό τρόπο μια λανθάνουσα, για τους εφησυχάζοντες, ασθένεια της ελληνικής κοινωνίας. Δείχνει ότι η παιδεία των Νεοελλήνων είναι ελλιπής. Είναι μια παιδεία που δεν καλλιεργεί τον άνθρωπο ακέραιο. Δίνει πιθανώς κάποιες γνώσεις με έναν μηχανιστικό –φροντιστηριακό– τρόπο, φορτώνει με πληροφορίες την διανοητική μνήμη, εξασκεί κάπως την λογική, αλλά αφήνει όλον τον άλλο δυναμισμό της ψυχής των νέων απαιδαγώγητο.
Αυτό είναι ένα πρόβλημα που δεν αφορά τα σωματεία με τους οργανωμένους οπαδούς, αλλά πρωτίστως το Υπουργείο Παιδείας, την εκπαιδευτική κοινότητα, τους γονείς και όλους τους άλλους φορείς, που άμεσα η έμμεσα προσφέρουν αγωγή στη νεότητα.
Οι συρράξεις που προκαλούν οι ένθερμοι και ταραχοποιοί οπαδοί των διαφόρων ομάδων (αθλητικών και μη) δεν είναι τίποτε άλλο παρά εκρήξεις ενός απαιδαγώγητου θυμού. Ενός θυμού που δεν «εκπαιδεύτηκε» να κινήται κατά φύση, δημιουργικά.
Η παραθεώρηση της αγωγής του θυμικού

Ο θυμός είναι φυσική δύναμη της ψυχής του ανθρώπου, η οποία, αν δεν προσεχθή, μπορεί να γίνη τυραννικό και φονικό πάθος, ενώ εάν παιδαγωγηθή σωστά, γίνεται μεγάλη δημιουργική δύναμη.
Η παιδαγωγία όμως του θυμού μάλλον παραθεωρείται από την σύγχρονη ελληνική εκπαίδευση, κυρίως στα Γυμνάσια και τα Λύκεια. Αυτό συμβαίνει λόγω της σταδιακής περιθωριοποίησης των μαθημάτων της Γυμναστικής και των Θρησκευτικών και της αφυδάτωσης του μαθήματος της Ιστορίας από το ηρωικό στοιχείο μεγάλων μορφών της δικής μας, αλλά και της παγκόσμιας ιστορίας.
Ο Πλάτων στην Πολιτεία του θέλει τους φρουρούς της να είναι «θυμοειδείς», αλλά ταυτόχρονα και φιλόσοφοι, ταχείς και ισχυροί. Γι’ αυτό καταγράφει ένα πρόγραμμα αγωγής των νέων που προορίζονται για φρουροί της πόλεως. Είναι σημαντικό ότι θέλει τον θυμό να τιθασεύεται από την γνώση και να έχη ως όργανο γυμνασμένο, ισχυρό και γρήγορο σώμα.
Στο σύγχρονο ελληνικό σχολείο τα στοιχεία αυτά μπορούν να προσφερθούν μέσα από τα μαθήματα της Γυμναστικής, των Θρησκευτικών και της Ιστορίας.
Η Γυμναστική είναι μια πολύ καλή εκτόνωση και αγωγή του θυμού, αφού με τον κόπο που απαιτεί τον εξαντλεί και με τους κανόνες των διαφόρων αθλημάτων τον εκπαιδεύει να κινήται νόμιμα.
Τα Θρησκευτικά μέσα από την διδασκαλία του Χριστού, τις ιστορίες των μαρτύρων και των ασκητών, δίνουν τις υψηλές προδιαγραφές του ανθρώπου και εμπνέουν στην υπέρβαση της ιδιοτέλειας, στην μη ανοχή της αδικίας, ενεργοποιώντας τον θυμό ως ανδρεία, ως δύναμη αγάπης, δικαιοσύνης και πίστης.
Η Ιστορία, όπως σημειώσαμε, μπορεί να επιδράση στον θυμό με το θετικό παράδειγμα ηρωικών μορφών, αλλά και με την διεκτραγώδηση των καταστροφών που δημιούργησαν παράλογα θυμωμένοι ηγέτες η ηγέτες που δεν διέθεταν φιλοσοφία που τιθασεύει τον θυμό.
Ο θυμός υπάρχει. Είναι φυσική δύναμη. Είναι καιρός να σκεφθούμε την αγωγή του μέσα από την υποχρεωτική εκπαίδευση.

(Πηγή: "Εκκλησιαστική Παρέμβαση", Απρίλιος 2007)


RSS
Facebook
Google+
https://alopsis.gr/%CE%BF-%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B1%CE%B3%CF%8E%CE%B3%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%B8%CF%85%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%80-%CE%B8%CF%89%CE%BC%CE%AC%CF%82-%CE%B2%CE%B1%CE%BC%CE%B2%CE%AF%CE%BD%CE%B7/">
SHARE
[Ψήφοι: 1 Βαθμολογία: 4]