ΜΝΗΜΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ
Στη μνήμη των 100 χρόνων από την κοίμηση του αγίου των Νεοελληνικών μας Γραμμάτων, του «μεγάλου ζωγράφου των ταπεινών» κατά τον Παλαμά και ψάλτη των «τραγουδιών του Θεού», του ερημικού γλάρου της Σκιάθου, που με την πένα του χάραζε τόσο βαθιά όσο άλλος κανείς «τα πάθια και τους καημούς του κόσμου», του σεμνού κοσμοκαλόγερου με τα σταυρωμένα χέρια και το πάντα γερτό κεφάλι, Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη, δημοσιεύουμε παρακάτω μαρτυρία της Μυρτιώτισσας.
Ο αναγνώστης άλλο τίποτε μέσα σ’ αυτή δεν θα διακρίνει, παρά το ήθος ενός ανθρώπου που στο πρόσωπό του επαληθεύθηκε για άλλη μια φορά έκτυπα η φυσιογνωμία της ελληνικής φύτρας: το «φιλοκαλούμεν μετ’ ευτέλειας» της αρχαιότητας, συνοδευμένο απ’ το «τη ταπεινώσει τα υψηλά, τη πτωχεία τα πλούσια» της Ορθοδοξίας μας. Για να μην ξεχνούμε από πού κρατάμε…
Διαβάστε περισσότερα »
2011 έτος Παπαδιαμάντη: Τελευταίος χρόνος στην Αθήνα
«…La curiosite du public» (Η περιέργεια του κοινού) (Παύλος Νιρβάνας)
Περί του ήθους του Παπαδιαμάντη
O Παύλος Νιρβάνας αφηγείται το παρακάτω περιστατικό, όταν τράβηξε την γνωστή φωτογραφία του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.
Τα φώτα της Νύχτας (Βασ. Πετρουλέας, Δρ. Φυσικός, Ε.ΚΕ.Φ.Ε. Δημόκριτος)
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: «Μονόγραμμα που δεν μπορεί να πλαστογραφηθεί»
Το έργο του πολύφωνο, πολύχρωμο, πολυδύναμο, πολύγλωσσο. Γιατί ο Παπαδιαμάντης, όπως και κάθε μεγάλος, εκφράζεται με όλες τις φωνές, με όλους τους ήχους, με όλα τα χρώματα, με όλες τις δυναμικές που του προσφέρει η γλώσσα του, στην οποία έχει «υποταχθεί» και την οποία έχει «κυριεύσει»(1).
Στα κείμενά του ανασαίνει κανείς την απλότητα της μεγάλης τέχνης, την αμεσότητα και τη δύναμη που προέρχονται από την αληθινή επαφή του καλλιτέχνη με τον τόπο, τη γλώσσα και τον λαό του. Γι’ αυτόν ο Κ. Παλαμάς θα γράψει: «Δεν θυμούμαι αλλού ν’ απάντησα τεχνίτη σαν αυτόν, που όχι μόνον να μην έχει της τέχνης του την αυταρέσκειαν, αλλά να κοιτάζει πως να κρύψει κάθε τεχνητή πόζα και κάθε σκέψη του σα ματαιότητα. Η τέχνη του είναι να μη δείχνει καμιά τέχνη».
Ο ίδιος, «άκακος σαν καλός χριστιανός, χωρίς αξιώσεις, χωρίς εγωισμούς, σαν να μην είχε κι αυτός δικαιώματα στη ζωή… Περιφρονητής των πάντων! Αξιωμάτων, χρήματος, κοινωνικής λάμψεως» (1).
Το περιστατικό που ακολουθεί – σεμνή αναφορά σ’ αυτόν (2) που μας χάρισε τα ανεπανάληπτα Χριστουγεννιάτικα διηγήματά του – είναι από τον Σταμ Σταμ, ευθυμογράφο και γελοιογράφο στην εφημερίδα του Βλάση Γαβριηλίδη «Ακρόπολις». Αναφέρεται στην πρώτη συνάντησή του με τον Παπαδιαμάντη:
Διαβάστε περισσότερα »
Από την απάτη των Christmas στη γιορτή των Χριστουγέννων (Παναγιώτης Ασημακόπουλος, καθηγητής θεολόγος)
