Φωνή κεράτινης σάλπιγγας, που να αντηχή δυνατώτερα από ανθρώπινη φωνή και να συγκλονίζη τα πέρατα, απαιτεί ένας λόγος προς τιμήν της ιεράς αυτής ημέρας, αγαπητοί μου. γι’ αυτό και κινδυνεύει ν’ αποτύχη τώρα, καθώς ακούγεται προερχόμενος από το ασθενές φωνητικό μου όργανο. Η Κυρία όμως και Βασίλισσα του παντός, έτσι καθώς είναι αφιλόδοξη, θα δεχτή νομίζω κι αυτόν εδώ τον σύντομο και πενιχρό λόγο που της προσφέρουμε οι δούλοι της, όμοια με εκείνους τους διεξοδικούς και αστραφτερούς των σπουδαίων ομιλητών, με το να παρακινείται σε συμπάθεια από τις προσευχές αυτού που με προστάζει να ομιλήσω. επειδή ακριβώς και ένα μόνο πράγμα προσέχει η φιλάγαθη: την πρόθεσι.
Διαβάστε περισσότερα »
Εγκώμιον εις την κοίμησιν της αγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου (Αγ. Θεόδωρος Στουδίτης)
Επιστολή στον κ. Στουρνάρα (Υπ.Οικ.) από τον Πολύτεκνο Επίκουρο Καθηγητή ΕΜΠ
Αποστολικό ανάγνωσμα Κυριακής Ι’ Ματθαίου: Ομιλία εις το ρητόν, Μιμηταί μου γίνεσθε(Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)
– Ο Χριστός πρωτότυπο παράδειγμα πάσης αρετής και τελειότητος. Παράδειγμα αναμαρτησίας, αληθείας και ειλικρινείας. Παράδειγμα ταπεινοφροσύνης, μακροθυμίας, πραότητος, ανεξικακίας. Παράδειγμα δικαιοσύνης, υπερτέλείας αγάπης και ευσπλαχνίας.
– Ο πιστός άνθρωπος όσο αγιώτερο παράδειγμα έχει, τόσο θεοπρεπέστερα εργάζεται το έργο του.
– Πώς λοιπόν ο απόστολος Παύλος αντικατέστησε τον εαυτό του αντί του Χριστού ως παράδειγμα λέγοντας: "Μιμηταί μου γίνεσθε; Γιατί δεν παραγγέλει τη μίμηση του αρχετύπου που είναι ο Χριστός; Είναι αποτέλεσμα υπερηφάνειας αυτό;
Διαβάστε περισσότερα »
«Γιατί, Θεέ μου, εγώ;» ή «Γιατί, Θεέ μου, όχι εγώ;»
Μια μαρτυρία-ιστορία για …δυνατή πίστη
Κυριακή Ιʼ Ματθαίου: Η δύναμη της πίστης (Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς)
(Ματθ. ιζ 14-23)
Από τη δημιουργία του κόσμου και του χρόνου όλοι οι λαοί της γης πίστευαν πως υπάρχει πνευματικός κόσμος, αόρατα πνεύματα. Πολλοί άνθρωποι όμως απομακρύνθηκαν από τη θεωρία αυτή κι αποδίδουν μεγαλύτερη δύναμη στα πονηρά πνεύματα, παρά στα αγαθά. Με την πάροδο του χρόνου θεοποίησαν τα πονηρά πνεύματα, έχτισαν ναούς προς τιμή τους, προσέφεραν θυσίες και προσευχές και κατέφευγαν σ’ αυτά για κάθε πρόβλημά τους. Όσο περνούσαν τα χρόνια πολλοί άνθρωποι εγκατέλειψαν τελείως την πίστη τους στα αγαθά πνεύματα κι αφέθηκαν να πιστεύουν μόνο στα πονηρά, στους «κακούς θεούς», όπως τα ονόμαζαν. Ο κόσμος αυτός έμοιαζε πια με στάδιο, όπου άνθρωποι και πονηρά πνεύματα ανταγωνίζονταν μεταξύ τους. Τα πονηρά πνεύματα βασάνιζαν τους ανθρώπους όλο και περισσότερο, τους τύφλωναν πνευματικά, μόνο και μόνο για να σβήσουν από τη μνήμη τους την ιδέα του καλού Θεού και της μέγιστης και θεόσδοτης δύναμης των αγαθών πνευμάτων.
Διαβάστε περισσότερα »





