Γκουρού ὀνομάζεται συνήθως στόν Ἰνδουϊσμό ἕνας πνευματικός δάσκαλος – καθοδηγητής. Ὁ Γκουρού δείχνει στούς μαθητές και ὀπαδούς του τό δρόμο τοῦ φωτισμοῦ καί τῆς λύτρωσης μυώντας τους στίς διαδικασίες καί τίς τεχνικές αὐτολύτρωσης, ὅπως τοῦ διαλογισμοῦ στά πλαίσια τῆς γιόγκα, δίνοντας ταυτοχρόνως ἕνα μάντρα, μιά μυστική "ἱερή" λέξη ἤ συλλαβή ἐνῶ οὐσιαστικά πρόκειται για μαγική φόρμα. (Τά μάντρας δίνονται στά πλαίσια τῆς γιόγκα, καί μάλιστα εἶναι μυστικά γιά κάθε ὀπαδό. Ὁ μυστικός καί μή κοινοποιήσιμος χαρακτήρας τῶν μάντρα σέ πολλές γκουρουϊστικές κινήσεις εἶναι ὑποχρεωτικός καί ἀπαράβατος κανόνας. Πολλές φορές τά μάντρας εἶναι ἐπίκληση – ἐπανάληψη ὀνομάτων θεοτήτων τοῦ Ἰνδουϊστικοῦ πάνθεου. Τά μάντρας ἔχουν, κατά τίς ἀντιλήψεις τους, θεῖο χαρακτήρα). Ἡ ὑποταγή στόν Γκουρού εἶναι γιά τούς ὀπαδούς του ἀπαράβατος κανόνας καί μάλιστα πρέπει να εἶναι ἀπόλυτη.
Λατρεύοντες τους γκουρού ως θεούς (Πρωτ. Βασίλειος Γεωργόπουλος)
Δημοσιεύθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου, 2012
Από το Συναξάρι – Μνήμη του αγίου ιερομάρτυρος Αθανασίου ηγουμένου της μονής του Οσίου Συμεών του Στυλίτου εν Μπρεστ-Λιτόβσκ
Δημοσιεύθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου, 2012
5 Σεπτεμβρίου
Ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος γεννήθηκε στὴν Βίλνα (σημερινὴ πρωτεύουσα τῆς Λιθουανίας) τῆς Μικρορωσίας τὸ 1596, τὸν ἴδιο χρόνο ποὺ ἔγινε στὸ Μπρὲστ – Λιτὸβσκ ἡ ψευδοένωσις μεταξὺ τῆς Ρώμης καὶ ὡρισμένων Ρώσων ἐπισκόπων. Υἱὸς εὐγενοῦς στὴν καταγωγὴ Λιθουανοῦ, ἀρκετὰ πτωχοῦ παρὰ ταῦτα, ἔλαβε εὐρεῖα καὶ σπάνια μόρφωσι γιὰ τὴν ἐποχή του. Ἦταν κάτοχος πολλῶν ξένων καὶ ἀρχαίων γλωσσῶν καὶ βαθὺς γνώστης τόσο τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ὅσο καὶ τῶν φιλοσόφων καὶ θεολόγων τῆς Δύσεως.
Διαβάστε περισσότερα »
Βιοηθικές επισημάνσεις: Η συμφυΐα σώματος και ψυχής (Εμμ. Παναγόπουλος, Αμ. Επίκ. Καθηγητής Χειρουργικής)
Δημοσιεύθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου, 2012
Ο άνθρωπος είναι διφυής, αποτελούμενος από υλικό σώμα και άυλη ψυχή. Ανθρωπος δεν είναι μόνον το σώμα ούτε μόνη η ψυχή, αλλά η σύζευξή τους σε μια ψυχοσωματική οντότητα και ολότητα.
Διαβάστε περισσότερα »
Στον πολιτικό που ρωτά για την ηθική στην πολιτική (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)
Δημοσιεύθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου, 2012
Από το γράμμα σας κατάλαβα, ότι είστε διατεθειμένος να αναγνωρίσετε κάποια ειδική ηθική για την πολιτική, διαφορετική από την ηθική στις άλλες δουλειές και τις ανθρώπινες σχέσεις. Τούτο δεν μπορεί να σημαίνει τίποτα άλλο, όσο και αν εκφράζεστε προσεκτικά και λεπτά, παρά ότι εκείνο που στις καθημερινές ανθρώπινες ασχολίες θεωρείται άτιμο να αναγνωριστεί στην πολιτική ως τίμιο και εκείνο που στις υπόλοιπες ανθρώπινες σχέσεις θεωρείται άπρεπο στην πολιτική να αναγνωριστεί ως ευπρεπές. Τούτη η επικίνδυνη ροπή δεν είναι κάτι πρωτοφανές· δυστυχώς ο λαός μας έχει αρχίσει όντως να θεωρεί την πολιτική ως μια ειδική ηθική, δηλαδή ανήθικη. Όμως κι εσείς κι εγώ συχνά έχουμε ακούσει από το λαϊκό στόμα την εξής κρίση περί κάποιου: «Εσύ όντως νομίζεις ότι αυτός λέει την αλήθεια; Όχι, αυτά είναι πολιτικάντικα».
Διαβάστε περισσότερα »
Οι άγγελοι της Μεσογείου και οι Άγγελοι του Θεού (Πρωτ. π. Θωμάς Βαμβίνης)
Δημοσιεύθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου, 2012
Η αθέλητη ακρόαση μιας τυπικής συζήτησης στην ουρά τού ταμείου ενός ναυπακτιακού σούπερ μάρκετ, συντηρούμενη στην μνήμη, γέννησε το ενδιαφέρον για μια ανάλυση τού περιεχομένου της από κοινωνική και θεολογική σκοπιά. Στην συζήτηση μπορούσε κανείς να εντοπίση παραπομπές στο πνευματικό υπόβαθρο μιας μεγάλης μερίδος Νεοελλήνων, αυτών στους οποίους μπορούμε να δώσουμε τον χαρακτηρισμό τού μέσου Έλληνα ως προς το οικονομικό και μορφωτικό επίπεδό τους. Ο εντοπισμός τέτοιων παραπομπών υπέβαλε την εντύπωση ότι η συζήτηση (αν και κοινότατη) άξιζε μιαν ανάλυση.
