Τά τελευταῖα χρόνια ἡ ἑλληνική Πολιτεία μέ διάφορες πράξεις της ἤ παραλείψεις της φαίνεται νά μήν ἐκτιμᾶ στόν πρέποντα βαθμό τήν ὕψιστη ἀποστολή καί τήν πολυσχιδῆ προσφορά στό Ἔθνος καί στήν κοινωνία τῆς Ὀρθόδοξης Θεολογικῆς παιδείας, στό πλαίσιο μιᾶς ἐκσυγχρονιστικῆς συμπόρευσης τοῦ σύγχρονου σχολείου μέ τίς κυρίαρχες τεχνοκρατικές καί ὑλιστικές, ἤτοι ἀθεϊστικές ἐπιταγές. Μάλιστα, ἡ μείωση τῶν διδακτικῶν ὡρῶν τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν στό «Νέο Λύκειο» καί οἱ μηδενικές, ἀντίθετα μ’ ἄλλους κλάδους, προσλήψεις Θεολόγων καθηγητῶν κατά τό τρέχον ἔτος, πού ἔχουν ὡς συνέπεια θλιβερή σέ ἀρκετά σχολεῖα νά μή διδάσκεται τό μάθημα ἤ νά «διδάσκεται» ἀπό ἐκπαιδευτικούς ἄλλων εἰδικοτήτων, ἑρμηνεύονται καί ὡς σταδιακή κατάργησή του ἀπό τά Ἀναλυτικά Σχολικά Προγράμματα.