Μέσα στήν κατανυκτική ατμόσφαιρα τής Μ. Τεσσαρακοστής, στήν χαρμολύπη τού Τριωδίου, θά κάνουμε μιά αναφορά στίς «απελπισμένες» απόπειρες γιά τήν θεραπεία ψυχικών καί σωματικών ασθενειών μέ τήν πρόκληση καί τήν «καλλιέργεια» τού γέλιου. Αφορμή μάς δίνεται από τήν εισβολή στήν «αγορά τής ευτυχίας» μιάς νέας μεθόδου τής γιόγκα, η οποία χρησιμοποιεί ως θεραπευτική άσκηση τό γέλιο. Η μέθοδος μοιάζει αφελής, αλλά φαίνεται ότι πείθει αρκετούς ανά τόν κόσμο (καί τήν Ελλάδα), αφού έχουν δημιουργηθή ανά τήν υφήλιο χιλιάδες «λέσχες γέλιου». Προβάλλονται μάλιστα κατά καιρούς στά Μ.Μ.Ε. καί σχετικά ρεπορτάζ.
Η αξία της νηστείας (π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος)
Δημοσιεύθηκε στις 9 Απριλίου, 2013
Δυστυχῶς σήμερον ἡ νηστεία ἔχει πολύ παραμερισθῆ. Ἐλάχιστοι δίδουν σημασίαν εἰς τήν νηστείαν. Καί ὅμως ἡ ἀξία τῆς νηστείας εἶνε πολύ μεγάλη. Ἄς ἀκούσωμεν τί λέγει περί αὐτῆς ὁ Μέγας Βασίλειος:
Το νόημα του Σταυρού (Απόστολος Παπαδημητρίου)
Δημοσιεύθηκε στις 8 Απριλίου, 2013
Ο Απόστολος Παύλος στην προς Κορινθίους επιστολή του καταθέτει σαφή τη μαρτυρία ότι δεν ήταν αιθεροβάμων. Γνώριζε πολύ καλά τις επικρατούσες κοινωνικές συνθήκες και τη στάση που θα τηρούσαν οι άνθρωποι έναντι του κηρύγματος για έναν Θεό που σταυρώθηκε και αναστήθηκε. Γνώριζε πως ένα μέρος, σημαντικό στη αρχή, θα ειρωνευόταν και θα περιγελούσε το Ευαγγέλιο (=χαρμόσυνο μήνυμα). Σ’ αυτό ανήκαν οι βιώνοντες με βάση τις παγιωμένες βεβαιότητες. Οι Θεοί, οι πλασμένοι καθ’ ομοίωση των ανθρώπων, επιβλέπουν αφ’ υψηλού τον κόσμο και δεν πολυνοιάζονται για τους ανθρώπους, που, άλλωστε, πίστευαν, πως δεν ήταν πλάσματά τους. Σιγά που θα καταδεχόταν ένας Θεός να κατεβεί στη γη, να ζήσει άστεγος και ταλαίπωρος ανάμεσα σε απλούς ανθρώπους του λαού ούτε καν ανάμεσα σε εγκόσμιους άρχοντες και στο τέλος να αφεθεί στη διάθεση των εμπαθών, που αισθάνονταν ότι σφετερίζεται την εξουσία τους, για να καταδικαστεί σε ατιμωτικό θάνατο! Ναι, το Ευαγγέλιο συνιστά, κατά τον Απόστολο Παύλο, μωρία για όλους αυτούς που θα το απορρίψουν.
Η κουλτούρα της αγένειας (Καρακωστάκη Χαριτίνη)
Δημοσιεύθηκε στις 8 Απριλίου, 2013
Πώς φτάσαμε να θεωρείται κανονικότητα η επίδειξη των κακών τρόπων
Οταν συναντιούνται τυχαία δύο άγνωστοι στον δρόμο, έλεγε ο Ερβιν Γκόφμαν (αμερικανός κοινωνιολόγος των ηθών της καθημερινής ζωής), αυτό που ακούγεται συχνότερα να βγαίνει από το στόμα τους είναι «καλημέρα» και «συγγνώμη». Και συμπλήρωνε: Αυτά τα «καλημέρα» και τα «συγγνώμη» πρέπει να τα λάβουμε σοβαρά υπόψη και να τα μελετήσουμε, αν θέλουμε να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί μια κοινωνία.
Διαβάστε περισσότερα »
Από το Συναξάρι – Ο όσιος Δανιήλ του Περεγιασλάβλ-Ζαλέσκι
Δημοσιεύθηκε στις 7 Απριλίου, 2013
(7 Απριλίου)
Ο όσιος πατήρ ημών Δανιήλ γεννήθηκε περί
το 1459 στο Περεγιασλάβλ-Ζαλέσκι της περιοχής του Βλαδίμιρ. Μικρό παιδί ακόμη,
ακούγοντας τον Βίο του αγίου Συμεών του Στυλίτου αποφάσισε αμέσως να γίνει
μοναχός και έδεσε κρυφά ένα σχοινί γύρω από την μέση του, το οποίο όμως του
προκάλεσε πρόβλημα υγείας. Μόλις αποκαταστάθηκε η υγεία του, μετά από
παρακλήσεις της αδελφής του, ο Δανιήλ εγκατέλειψε την πρόωρη αυτή άσκηση και
πήγε να μάθει γράμματα σε μια μονή όπου ο γέροντας ήταν συγγενής του. Ο
πόθος της μοναχικής ζωής τον κατέφλεγε και σε ηλικία δεκαεπτά ετών έφυγαν με
τον αδελφό του, Γεράσιμο, και εισήλθαν στην Μονή του αγίου Παφνουτίου του
Μπορόφσκ, οπου ο Δανιήλ εκάρη μοναχός και έλαβε αυστηρή ασκητική αγωγή από τον
γέροντα Λεύκιο του Βολοκολάμσκ.
