Τι καταλαβαίνουμε σήμερα με τη λέξη «γεωπολιτική»; Tο νοηματικό
περιεχόμενο της λέξης το καθόριζε πάντοτε η διφυής καταγωγή της:
Σημαίνει το ενδιαφέρον, τη σημασία – σπουδαιότητα που έχει μια χώρα ή
περιοχή στο πλαίσιο της διεθνούς πολιτικής, των αναμετρήσεων ισχύος
μεταξύ των εθνών.
Διαβάστε περισσότερα »
«Γεωπολιτική» της δουλοκτησίας (Χρήστος Γιανναράς)
Δημοσιεύθηκε στις 28 Ιουλίου, 2013
Διάλογος Αγίου Ανδρέου διά Χριστόν Σαλού με έναν ομοφυλόφιλο
Δημοσιεύθηκε στις 27 Ιουλίου, 2013
Ο ακόλαστος ευνούχος
Ενώ καθόταν μπροστά στην είσοδο (ο όσιος Ανδρέας ο δια Χριστόν Σαλός), πλησίασε κάποιος νεαρός ευνούχος, θαλαμηπόλος ενός πλουσίου. Το πρόσωπό του ήταν ρόδινο και το δέρμα του λευκό σαν χιόνι. Ήταν ωραίος, μάλλον ξανθός, υπερβολικά μαλθακός και μύριζε από μακριά αρώματα. Με τον Επιφάνιο ήσαν πολύ αγαπημένοι, ήσαν γείτονες και συνομήλικοι. Κρατούσε στο χέρι τριάντα χουρμάδες που φαίνονταν σαν ξερά σύκα. Βλέποντας τον όσιο γυμνό, απόρησε και ρώτησε ταραγμένος:
Αγ. Νικόδημος Αγιορείτης: “Περί συνεχούς Θείας Μεταλήψεως” (Μητροπολίτης Πράγας Χριστοφόρος)
Δημοσιεύθηκε στις 27 Ιουλίου, 2013
Το Μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας κατά τον άγ. Νικόδημο
Το όνομα του αγίου Νικοδήμου Αγιορείτη συνδέεται στενά με το ησυχαστικό κίνημα των Κολυβάδων στα τέλη του 18ου αιώνα. Οι αντιπρόσωποι αυτού του κινήματος επέμεναν στην αναγέννηση της
Πατερικής κατανόησης της Ορθόδοξης θεολογίας και πνευματικότητας. Και
μάλιστα, σε στενή σχέση πάντα με τη
λειτουργική ζωή της Εκκλησίας. Ο άγιος Νικόδημος είναι ένας από τους πιο
διακεκριμένους αντιπροσώπους του κινήματος χάρη στο συγγραφικό του
ταλέντο και στις εγκυκλοπαιδικές του ικανότητες να παραπέμπει με απόλυτη
ακρίβεια σε έργα των Πατέρων. Προτρεπόμενος από τους πνευματικούς του
αδελφούς ο Νικόδημος επιμελώς συντάσσει φιλοκαλικές συλλογές,
επεξεργάζεται παλαιότερα πνευματικά κείμενα και τα μεταφράζει σε
νεοελληνικό ιδίωμα.
Ένα από τα πιο γνωστά βιβλία του αγίου Νικοδήμου είναι το «Περί συνεχούς
Θείας Μεταλήψεως». Η υπόθεση της «συνεχούς Θείας Μεταλήψεως» είναι από
τα πιο καυτά θέματα του κινήματος των Κολυβάδων Πατέρων. Ένα τεράστιο
μέρος από τους πιστούς στο 18ο αιώνα κοινωνούσαν μόνο μία
φορά το χρόνο, οι μοναχοί του Αγίου Όρους μία φορά σε 40 ημέρες. Οι
Κολυβάδες συνειδητοποίησαν ότι αυτή η πρακτική ισοδυναμεί με μία
πνευματική απόσταση από την Παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Έτσι, ήταν
προετοιμασμένοι ακόμη και για συγκρούσεις με την εκκλησιαστική
ιεραρχία, για να συμβάλουν στην επιστροφή της πατερικής και αρχαίας
πρακτικής της «συνεχούς μεταλήψεως».
Διαβάστε περισσότερα »
Μπάνιο στην θάλασσα: Ο Φασισμός της σαρκολατρείας! (Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος)
Δημοσιεύθηκε στις 26 Ιουλίου, 2013
Πάει καιρός που οι άνθρωποι πήγαιναν στην θάλασσα για να γευτούν μόνο την δροσιά της θάλασσας αλλά και της ιαματικές της ιδιότητες. Τα τελευταία χρόνια οι πλειονότητα των ανθρώπων που καταφεύγουν στις πολυσύχναστες παραλίες αναζητούν και άλλα πράγματα.
Κατ’ αρχήν το να πάει κάποιος για μπάνιο στην θάλασσα προϋποθέτει μία προετοιμασία. Περίπου ένα μήνα λοιπόν πιο πριν οι άνθρωποι θα λιγοστέψουν το φαγητό τους, ίσως γραφτούν και στο συνοικιακό τους γυμναστήριο ώστε όταν έρθει η ώρα να πάνε στην παραλία να μπορούν να σταθούν “αξιοπρεπώς”.
Γιατί πρέπει να εγκαταλειφθεί η έννοια του «εγκεφαλικού θανάτου» (Αλέξανδρος Σ. Ηλιάδης, Ειδικευόμενος Παθολογοανατόμος – Πτυχ. Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ)
Δημοσιεύθηκε στις 7 Ιουλίου, 2013
ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΕΝ ΤΟΙΣ ΟΡΟΙΣ ΚΑΙ ΛΟΓΙΚΕΣ ΑΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΜΙΑΣ
«ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ» ΛΟΓΙΚΗΣ
«ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ» ΛΟΓΙΚΗΣ
Πρόλογος
Η παρούσα ανασκόπηση δεν επιζητεί να καινοτομήσει, αλλά ταπεινά αφενός να
αναδείξει με σαφήνεια τις σκοπιμότητες και τις αντιφάσεις του νεοφανούς στον
20ό αι. όρου του «εγκεφαλικού θανάτου» («εθ») και αφετέρου στηριζόμενη στην
αγιοπατερική παράδοση να παρουσιάσει μία ορθόδοξη θεώρηση της ιατρικής πράξης
της μεταμόσχευσης ζωτικών οργάνων από «εγκεφαλικώς νεκρούς» («εν») ασθενείς.
αναδείξει με σαφήνεια τις σκοπιμότητες και τις αντιφάσεις του νεοφανούς στον
20ό αι. όρου του «εγκεφαλικού θανάτου» («εθ») και αφετέρου στηριζόμενη στην
αγιοπατερική παράδοση να παρουσιάσει μία ορθόδοξη θεώρηση της ιατρικής πράξης
της μεταμόσχευσης ζωτικών οργάνων από «εγκεφαλικώς νεκρούς» («εν») ασθενείς.
Ο
γράφων αναγνωρίζει ότι άλλοι συνάδελφοι διαφορετικών ειδικοτήτων είναι μάλλον
περισσότερο έμπειροι και ικανοί να επεξεργασθούν το πρόβλημα, έλαβε υπόψιν του
όμως τα αισθητήρια της δογματικής συνείδησης των μελών του ποιμνίου της
Ορθοδόξου Εκκλησίας, καθώς και την άγνοια και σύγχυση που επικρατεί σχετικά με το
εν λόγω θέμα όχι μόνον μεταξύ των πιστών, αλλά και μεταξύ ορθοδόξων ιατρών,
κατηχητών, θεολόγων, ιερέων, ακόμα και ιεραρχών της εν Ελλάδι Ορθοδόξου
Εκκλησίας. Η κάτωθι διφυής σταχυολόγηση, ιατρική και θεολογική, προφανώς
στοχεύει στην ευσύνοπτη και με απλότητα συνεπτυγμένη προβολή των βασικών
πτυχών, η γνώση των οποίων είναι επαρκής για να δώσει υπεύθυνη κατεύθυνση στη
δογματική συνείδηση του λαού του Θεού.
