Το έχουμε τονίσει επανειλημμένως ότι από τα σχολικά εγχειρίδια, τα
βιβλία Γλώσσας, τα Αναγνωστικά του Δημοτικού-όπως τα ονομάζαμε
παλαιότερα-είναι τα κρισιμότερα και από πλευράς συγγραφής, τα
δυσκολότερα. (Μία διευκρίνηση. Τα βιβλία Γλώσσας, ονομάζονταν
Αναγνωστικά, όχι μόνο γιατί μέσω των βιβλίων αυτών, μάθαινε ο μαθητής
ανάγνωση, να συλλαβίζει, να διαβάζει.
Αυτό τελειώνει στην Α’ Δημοτικού. Με τα παλιά, ωραία Αναγνωστικά, γινόταν ανάγνωση του πολιτισμού μας.
Ξεφυλλίζοντάς τα ο μαθητής περιδιάβαινε και οικειωνόταν τα, καθ’ ημάς,
τιμαλφή. Τα βιβλία περιείχαν γνώσεις ιστορικές, γεωγραφικές,
λαογραφικές. Τα μυρίπνοα άνθη της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού, αρωμάτιζαν τα «φυλώμματά» τους. Γι’
αυτό και η συγγραφή τους ανατίθετο σε τρανούς και σπουδαίους λογοτέχνες
και επιστήμονες και όχι, ως είθισται σήμερα, σε σκύβαλα και
περιτρίμματα της εθνοαποδόμησης).
Διαβάστε περισσότερα »

Πρὶν ἐπιχειρήσουμε μία προσέγγιση στὸ περίπλοκο αὐτὸ ἐρώτημα, οἰκογένεια ἢ ἐπάγγελμα θὰ ἦταν χρήσιμο, νομίζω, νὰ ρίξουμε μία μικρὴ ματιὰ στὸ ἱστορικό, κοινωνικὸ καὶ οἰκονομικὸ πλαίσιο, μέσα στὸ ὁποῖο οἱ δύο αὐτὲς ἔννοιες ἀναπτύχθηκαν, συνδέθηκαν ἢ ἀποχωρίστηκαν, στὸ δικό μας τουλάχιστον χῶρο καὶ στὴ δική μας ἐποχή.
Διαβάστε περισσότερα »

Φίλος ἐκλεκτός, ὀ Γιῶργος Μοῦρτος, μέ τίς «ἀφυπνισμένες» θερινές
σκέψεις του, μοῦ θύμισε μιά σοφή συμβουλή τοῦ Κικέρωνος: «quaeso, ut
ratio praeveniat risum tuum: nihil enim est foedius risu irrisione
dignissimo» (=Πρόσεχε καλά τό δικό σου γέλιο. Διότι δέν ὑπάρχει πιό
ταπεινωτικό πρᾶγμα ἀπό ἕνα γέλιο πού σέ κάνει περίγελο). Ἴσως κάποιοι
αὐτοπροσδιοριζόμενοι σάν προοδευτικοί στοχαστές και εἰδικοί (τί λόγος!)
ἐπιστήμονες ἀποστρέφονται τ’ ἀρχαῖα ἑλληνικά καί λατινικά. Οἱ συγγραφεῖς
πού χρησιμοποίησαν τίς γλῶσσες αὐτές ἔγραψαν πράγματα γι’ αὐτούς
φαρμακερά.
Διαβάστε περισσότερα »

(Β’ Κορ. α’ 21 – β’ 4)

– Γιατί εμείς δεν θρηνούμε για τις προσωπικές μας αμαρτίες, ενώ ο απ. Παύλος είχε τόση θλίψη και στεναχωρία καρδίας για τις αμαρτίες των Κορινθίων;

– Η κατάνυξις θυγάτηρ της αγάπης. Από πού όμως πληροφορούμαστε ότι η αγάπη γεννά την κατάνυξη και τα δάκρυα;

– Χωρίς κατανύξεως ουκ έστι μετάνοια, χωρίς μετανοίας ουκ εστιν αμαρτημάτων συγχώρησις, χωρίς συγχωρήσεως αμαρτιών ουκ έστι σωτηρία. Γιατί ποιός είναι αναμάρτητος;

– Η κατάνυξη είναι κλειδί που ανοίγει την θύρα του ελέους και της ευσπλαχνίας του Θεού.

– Η θυσία της κατανύξεώς σου, και η προσφορά των δακρύων σου, τόσην δύναμιν έχει, ώστε μεταβάλλει και αυτήν του Θεού την απόφασιν!

– Η κατάνυξις μεταβάλη την δικαιοσύνη του Θεού σε έλεος.

– Αλλά με ποιό τρόπο θα γίνουμε κατανυκτικοί; Είναι ο ίδιος για όλους;
Διαβάστε περισσότερα »