Μπαίνεις στο διαδίκτυο! Αλλά πώς βγαίνεις; (Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος)

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Νεανικά
ζητήματα

Ἡ πρόσβαση στὸ διαδίκτυο, καλοί μου φίλοι, εἶναι βέβαια σήμερα πανεύκολη. Δὲν τὸ
συζητᾶμε! Ὅλες δὲ οἱ τεχνολογικὲς
ἐξελίξεις πρὸς το ποῦ
κατατείνουν; Μὰ στὸ νὰ
γίνεται κάθε φορά ὅλο καὶ πιὸ
εὔκολη ἡ πρόσβαση αὐτή!
Οἱ ταχύτητες αὐξάνονται, οἱ
συσκευὲς πληθαίνουν, ὅπως καὶ
οἱ ἐφαρμογὲς τῶν συσκευῶν
αὐτῶν.
Οἱ ὑπολογιστὲς ἔγιναν
προσωπικοί, φορητοὶ καὶ τώρα ταμπλέτες.
Ἀκόμη κι αὐτὰ τὰ κινητὰ μεταβλήθηκαν σὲ θύρες πρόσβασής μας στὸ
διαδίκτυο. Μάλιστα ἡ προσωπικὴ τεχνολογία, ὅπως
ἀποκαλεῖται αὐτὴ ἡ ἐξέλιξη, οὐσιαστικὰ ἔγινε γιὰ τὸ
διαδίκτυο, γιὰ νὰ τὸ ἔχουμε ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ στὰ
χέρια μας καὶ στὴν τσέπη μας! Ὡς
προσωπικό μας ἀξεσουάρ, ἂς ποῦμε…
Λοιπόν,
πανεύκολα καὶ μὲ τὸ πάτημα ἑνὸς κουμπιοῦ ἤ μὲ τὴν
ἁφὴ του πλέον, μπαίνει κανεὶς
στὸν ἀπέραντο αὐτὸ εἰκονικὸ κόσμο, τὸν
ἀποκαλούμενο καὶ κυβερνοχῶρο.
Δὲν ἀπαιτοῦνται ἰδιαίτερες γνώσεις, οὔτε δὲ
καὶ ἱκανότητες γι’ αὐτό. Τόσο εὔκολο καὶ
προσβάσιμο ἔγινε. Ὅπως καὶ
στὴν τηλεόραση, γιὰ παράδειγμα, κι ἀκόμη πιὸ εὔκολα κι ἀπ’ αὐτήν!
Τὸ ἐρώτημα
τώρα πού τίθεται, εἶναι τοῦτο: Ἆραγε
πῶς βγαίνει κανεὶς ἀπ’
αὐτό; Ἕνα ἐρώτημα
ποὺ ἔχει νὰ κάνει μέ:
· Μὲ τὴν εὐκολία καὶ νὰ
βγεῖς!
· Μὲ τὸν χρόνο, ποὺ θὰ ἀπαιτηθεῖ, μέχρι νὰ
βγεῖς!
· Μὲ τὸ τί ἀπεκόμισες ὥσπου νὰ κατορθώσεις
νὰ βγεῖς!
Νὰ τί θέλουμε νὰ
ποῦμε…

Διαβάστε περισσότερα »

Αποστολικό ανάγνωσμα KΓ’ Κυριακής: Ομιλία περί του ότι άφευκτον της εργασίας των αρετών το χρέος (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)

ΘΕΟΛΟΓΙΑ


(Εφεσ. β’ 4-10)

– Εάν, όπως γράφει ο απόστολος Παύλος, διά της πίστεως και χάριτος σωζόμαστε, τότε γιατί να εργαζόμαστε τις αρετές;

– Μόνον ο άνθρωπος, εκ πάντων των επιγείων κτισμάτων, μπορεί να εργαστεί την αρετήν.

– Ο Θεός έπλασε και ανέπλασε τους ανθρώπους διά την κατόρθωσιν της αρετής. Πώς όμως ο άνθρωπος μπορεί να κατορθώσει την αρετή αφού έχει φύση αδύναμη;

– Η άγνοια σμικρύνει την τιμωρία επειδή σμικρύνει το χρέος. Αλλά ποιός δεν διακρίνει το καλό από το κακό; Ποιός δεν γνωρίζει την αρετήν και την αμαρτίαν;

– Αληθινοί φίλοι του Θεού είναι όσοι πράττουν το θέλημά Του.

– Μόνο ο άνθρωπος -από όλα τα κτίσματα- αρνήθηκε να πράξει το διορισθέν από τον Θεόν έργο. Μήπως όμως αυτό συμβαίνει γιατί ο άνθρωπος επλάσθη αυτεξούσιος, ενώ τα υπόλοιπα κτίσματα είναι αναγκασμένα να υπακούουν στην εντολή του Θεού;
Διαβάστε περισσότερα »

Κυριακή ΙΔ’ Λουκά: Ομιλία κατά των εμποδιζόντων τους εργαζομένους την αρετήν (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)

ΘΕΟΛΟΓΙΑ

(Λουκ. ιη΄ 35 – 43)

– Υπάρχουν άνθρωποι που όχι μόνον δεν συνεργούν αλλά και εμποδίζουν τα καλά έργα. Ποιά είναι τα αίτια αυτής της αμαρτίας;

– Πώς χαρακτηρίζει το Άγιο Πνεύμα διά του αποστόλου Παύλου εκείνους που εμποδίζουν της αρετής τα έργα;

– Με ποιούς τρόπους πέφτουμε σε αυτή την αμαρτία;
Διαβάστε περισσότερα »

Γιατί πρέπει να αντιμετωπίζουμε ποιμαντικά τις αιρέσεις – λατρείες (Θεοφιλ. Επίσκοπος Καρπασίας Κύπρου Χριστοφόρος)

ΘΕΟΛΟΓΙΑ
Ομιλία του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Καρπασίας (Κύπρου) κ. Χριστοφόρου, Προέδρου του Διορθοδόξου Δικτύου Πρωτοβουλιών Μελέτης Θρησκειών και Καταστροφικών Λατρειών στην ΣΤ’ Συνάντηση του Δικτύου, Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου-Χατζηδήμοβο, Νευροκόπι-Βουλγαρία, Παρασκευή 20 Σεπτεμβρίου 2013

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος κάνει μιὰ διαπίστωση «Πάντες (οἱ ἄνθρωποι) ἥμαρτον καὶ στεροῦνται τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ. 3,23). Συνεπῶς, τὸ πρόβλημα τῆς ἀνθρωπότητας ἔγκειται στὸ γεγονὸς αὐτό, ὅτι στερεῖται τὴν ἐμπειρία, ἐννοεῖται μετὰ τὴν πτώση, τῆς δόξας τοῦ Θεοῦ. Ὁπότε ἡ πνευματικὴ τελείωση τοῦ ἀνθρώπου ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν μετοχή του στὴν δόξα τοῦ Θεοῦ, διαφορετικὰ ὸ ἄνθρωπος εἶναι, θὰ ἔλεγα, ἐλλειμματικός (κάτι τοῦ λείπει). Ἡ ἀσθένεια αὐτὴ τοῦ ἀνθρώπου θεραπεύεται, μόνον ὅταν φθάσει σ’ αὐτὴ τὴν ἐμπειρία. Πῶς φθάνει, ὅμως σ’ αὐτὸ τὸ γεγονός;

Διαβάστε περισσότερα »

Τα υπαρκτά όρια της επιστήμης και η «ανύπαρκτος ύπαρξις» του Δημιουργού (Βασ. Πετρουλέας, Δρ. Φυσικός, Ε.ΚΕ.Φ.Ε. «Δημόκριτος»)

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ἀντικείμενο τῆς
ἐπιστήμης1 εἶναι ὡς γνωστόν ἡ ὑλική
δημιουργία. Χρησιμοποιώντας σάν ἐργαλεῖα
τίς ἀνθρώπινες αἰσθήσεις καί τό μυαλό, ἐπικουρούμενα ἀπό τά ἐπιστημονικά
ὄργανα, ἡ ἐπιστήμη
προσέφερε πολλά στόν ἄνθρωπο:
«προσέθεσε στόν πολιτισμό μας μία ἑνιαία
καί μεγαλόπρεπη εἰκόνα
τοῦ φυσικοῦ
κόσμου, πλούτισε τή γνώση καί
τή διανόησή μας καί ἄνοιξε διάπλατα μπροστά μας ἕνα
κόσμο ἀπεριόριστης ὀμορφιᾶς
καί περιπέτειας»2. Συγχρόνως βελτίωσε τίς συνθῆκες τῆς ζωῆς μας.
Οἱ ἐπιτυχίες
αὐτές ὁδήγησαν
μερικούς στόν ὑπερτονισμό
τῆς ἐπιστημονικῆς
μεθόδου καί στήν προσπάθεια
ἐπέκτασής της καί στά βαθύτερα ὑπαρξιακά
προβλήματα τοῦ ἀνθρώπου.
Οἱ «ἀρετές» ὅμως τῆς ἐπιστημονικῆς μεθόδου, δηλ. ἡ ἀντικειμενικότητα τοῦ
πειράματος καί ὁ ὀρθολογισμός3,
εἶναι καί
περιορισμοί, διότι ἀγνοοῦν τόν πλοῦτο τῶν αἰσθημάτων καί ψυχικῶν καταστάσεων.
Ποιά μαθηματική ἐξίσωση ἐξ
ἄλλου μπορεῖ νά μᾶς μιλήσει γιά τήν ἀξία
τῆς ζωῆς
ἤ γιά τό τί εἶναι ἠθικό καί τί ἀνήθικο4; Ἔπειτα,
γεγονότα μοναδικά πού δέν ἐλέγχονται
μέ τό πείραμα καί δέν προκύπτουν ἀπό μαθηματικές ἐξισώσεις,
π.χ. μία ἐμφάνιση Ἁγίου
ἤ ἕνα θαῦμα
ἰάσεως ἤ γιά νά ἀναφερθοῦμε στά μέγιστα, ἡ Ἀνάσταση
τοῦ Κυρίου, εἶναι
ἀνεξήγητα ἀπό τήν ἐπιστήμη.
Διαβάστε περισσότερα »

Powered by WordPress and ShopThemes