Όποιος
έχει θυσία και πίστη στον Θεό, δεν υπολογίζει τον εαυτό του. Ο
άνθρωπος, όταν δεν καλλιεργήση το πνεύμα της θυσίας, σκέφτεται μόνον τον
εαυτό του και θέλει όλοι να θυσιάζωνται γι’ αυτόν. Αλλά όποιος
σκέφτεται μόνο τον εαυτό του, αυτός απομονώνεται και από τους ανθρώπους,
απομονώνεται και από τον Θεό – διπλή απομόνωση-, οπότε δεν δέχεται την
Θεία Χάρη. Αυτός είναι άχρηστος άνθρωπος. Και να δήτε, αυτόν που
σκέφτεται συνέχεια τον εαυτό του, τις δυσκολίες του κ.λπ., και
ανθρωπίνως κανείς δεν θα του συμπαρασταθή σε μια ανάγκη. Καλά, θεϊκή
συμπαράσταση δεν θα έχη, αλλά δε θα έχη και ανθρώπινη. Μετά θα προσπαθή
από εδώ-από εκεί να βοηθηθή. Θα βασανίζεται δηλαδή, για να βοηθηθή από
ανθρώπους, αλλά βοήθεια δεν θα βρίσκη. Αντίθετα, όποιος δεν σκέφτεται
τον εαυτό του, αλλά σκέφτεται συνέχεια τους άλλους, με την καλή έννοια,
αυτόν τον σκέφτεται συνέχεια ο Θεός, και μετά τον σκέφτονται και οι
άλλοι. Όσο ξεχνάει τον εαυτό του, τόσο τον θυμάται ο Θεός. Να, μια ψυχή
φιλότιμη μέσα σε ένα Κοινόβιο θυσιάζεται, δίνεται κ.λπ. Αυτό, νομίζετε,
δεν έχει πέσει στην αντίληψη των άλλων; Μπορεί να μην την σκεφθούν οι
άλλοι αυτήν την ψυχή που δίνεται ολόκληρη και δεν σκέφτεται τον εαυτό
της; Μπορεί να μην την σκεφθή ο Θεός; Μεγάλη υπόθεση! Εδώ βλέπει κανείς
την ευλογία του Θεού, πώς εργάζεται ο Θεός.
Διαβάστε περισσότερα »