Ο
άνθρωπος διαχρονικά αναμένει και προσδοκά στηριζόμενος στην ελπίδα. Τί προσδοκά
όμως; Ο σκλαβωμένος την ελευθερία του, ο χρονίως πάσχων την υγεία του, ο
πολεμιστής τη λήξη του πολέμου, ο άνεργος την ανεύρεση εργασίας, ο πεινασμένος
την εξασφάλιση τροφής, ο πλούσιος τη διόγκωση των κερδών του. Αν εξαιρέσουμε
την προσδοκία του απλήστου για κέρδη, όλες οι άλλες προσδοκίες είναι καλές και
άγιες. Όλες όμως εγκλωβίζουν τον άνθρωπο στον βιολογικό του χώρο και πολλές
φορές τον εμποδίζουν να κάνει την υπέρβαση για να εισέλθει στον χώρο του
πνεύματος.
Διαβάστε περισσότερα »
Προσδοκίες (Απόστολος Παπαδημητρίου)
Δημοσιεύθηκε στις 14 Δεκεμβρίου, 2013
ΚΕ΄ Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη κατά των αιρέσεων: Οι “θεραπείες” των Πεντηκοστιανών (π. Αυγουστίνος Μύρου, Δρ. Θεολογίας)
Δημοσιεύθηκε στις 14 Δεκεμβρίου, 2013
Ομιλία που εκφωνήθηκε στο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλίας στις
5/11/2013, στα πλαίσια της ΚΕ’ Πανορθοδόξου Συνδιασκέψεως Εντεταλμένων
Ορθοδόξων Εκκλησιών και Ιερών Μητροπόλεων δια Θέματα Αιρέσεων και
Παραθρησκείας.
Διαβάστε περισσότερα »
Ελπίδα και απελπισία (μοναχός Μωυσής, Aγιορείτης)
Δημοσιεύθηκε στις 13 Δεκεμβρίου, 2013
Η κρίση, μικρή ή μεγάλη, συνεχίζεται. Στον
κόσμο επικρατεί απελπισία. Απελπισία σημαίνει απώλεια ολοσχερή κάθε ελπίδας. Να
μη θέλεις να ανασηκωθείς, να ανυψωθείς, να κρατηθείς από κάπου, να πιαστείς, να
στερεωθείς, να αναστηθείς ελπιδοφόρα και νικηφόρα.
Η πονηρή απελπισία κουράζει, ατονεί,
σκοτεινιάζει, εξουθενώνει. Η ελπίδα ανακουφίζει, αναπτερώνει και ελευθερώνει. Η
απελπισία οδηγεί σε αδιέξοδα άφωτα. Τα βάρη είναι ασήκωτα, οι πτέρυγες
κομμένες, τα λάθη πολλά. Νέοι άνεργοι και ηλικιωμένοι ανασφαλείς. Αγωνία και
άγχος καλύπτουν τις πονεμένες καρδιές. Ορισμένους η απελπισία τούς οδηγεί
σε ολέθρια άκρα, την ανοσιοδοξία, τη μελαγχολία, την αυτοκτονία.
σκοτεινιάζει, εξουθενώνει. Η ελπίδα ανακουφίζει, αναπτερώνει και ελευθερώνει. Η
απελπισία οδηγεί σε αδιέξοδα άφωτα. Τα βάρη είναι ασήκωτα, οι πτέρυγες
κομμένες, τα λάθη πολλά. Νέοι άνεργοι και ηλικιωμένοι ανασφαλείς. Αγωνία και
άγχος καλύπτουν τις πονεμένες καρδιές. Ορισμένους η απελπισία τούς οδηγεί
σε ολέθρια άκρα, την ανοσιοδοξία, τη μελαγχολία, την αυτοκτονία.
«Εκτροπή του οικογενειακού θεσμού το σύμφωνο συμβίωσης» (Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος)
Δημοσιεύθηκε στις 13 Δεκεμβρίου, 2013
«Εκτροπή του
οικογενειακού θεσμού» χαρακτήρισε η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της
Ελλάδος την προωθούμενη νομοθετική πρωτοβουλία καθιέρωσης του συμφώνου συμβίωσης
στην Ελλάδα.
Διαβάστε περισσότερα »
Όσο ξεχνάμε τον εαυτό μας, τόσο μας θυμάται ο Θεός (Γέροντας Παΐσιος Αγιορείτης)
Δημοσιεύθηκε στις 12 Δεκεμβρίου, 2013
Όποιος
έχει θυσία και πίστη στον Θεό, δεν υπολογίζει τον εαυτό του. Ο
άνθρωπος, όταν δεν καλλιεργήση το πνεύμα της θυσίας, σκέφτεται μόνον τον
εαυτό του και θέλει όλοι να θυσιάζωνται γι’ αυτόν. Αλλά όποιος
σκέφτεται μόνο τον εαυτό του, αυτός απομονώνεται και από τους ανθρώπους,
απομονώνεται και από τον Θεό – διπλή απομόνωση-, οπότε δεν δέχεται την
Θεία Χάρη. Αυτός είναι άχρηστος άνθρωπος. Και να δήτε, αυτόν που
σκέφτεται συνέχεια τον εαυτό του, τις δυσκολίες του κ.λπ., και
ανθρωπίνως κανείς δεν θα του συμπαρασταθή σε μια ανάγκη. Καλά, θεϊκή
συμπαράσταση δεν θα έχη, αλλά δε θα έχη και ανθρώπινη. Μετά θα προσπαθή
από εδώ-από εκεί να βοηθηθή. Θα βασανίζεται δηλαδή, για να βοηθηθή από
ανθρώπους, αλλά βοήθεια δεν θα βρίσκη. Αντίθετα, όποιος δεν σκέφτεται
τον εαυτό του, αλλά σκέφτεται συνέχεια τους άλλους, με την καλή έννοια,
αυτόν τον σκέφτεται συνέχεια ο Θεός, και μετά τον σκέφτονται και οι
άλλοι. Όσο ξεχνάει τον εαυτό του, τόσο τον θυμάται ο Θεός. Να, μια ψυχή
φιλότιμη μέσα σε ένα Κοινόβιο θυσιάζεται, δίνεται κ.λπ. Αυτό, νομίζετε,
δεν έχει πέσει στην αντίληψη των άλλων; Μπορεί να μην την σκεφθούν οι
άλλοι αυτήν την ψυχή που δίνεται ολόκληρη και δεν σκέφτεται τον εαυτό
της; Μπορεί να μην την σκεφθή ο Θεός; Μεγάλη υπόθεση! Εδώ βλέπει κανείς
την ευλογία του Θεού, πώς εργάζεται ο Θεός.
Διαβάστε περισσότερα »
