Ὑπάρχει μιὰ ὁρισμένη διαφάνεια ποὺ δὲν παραπληροφορεῖ, ἁπλῶς, ἀλλὰ κατὰ κανόνα εὐτελίζει − ὅταν δὲν ἐξευτελίζει. Πρόκειται γιὰ τὴ
θεληματικὴ «αὐτοδιαφανοποίηση» μὲ τὶς
δημόσιες ἐκμυστηρεύσεις, ὅπου ὅλα τὰ ἐν
οἴκῳ
ἐκτίθενται ἐν δήμῳ, ἐπωνύμως
κι αὐτοπροσώπως,
περιλαμβάνοντας καθ’ ὁδὸν καὶ ἄλλα
πρόσωπα, ἀμέτοχα κι ἀνυποψίαστα, πρὸς μεγάλη τέρψη τοῦ φιλοθεάμονος κοινοῦ. Στὴν ἐμπορεύσιμη
αὐτή «διαφάνεια» ὑπάγονται χονδρικῶς δύο κατηγορίες ψυχικοῦ ἐκθεατρισμοῦ: οἱ αὐτάρεσκες
ἐκμυστηρεύσεις μὲ χαρακτήρα εὐτελιστικό, καὶ οἱ
δραματικὲς ἐξομολογήσεις πασχόντων ἀτόμων μὲ χαρακτήρα αὐτοεξευτελιστικό.

Διαβάστε περισσότερα »

Τήν ἐξίσωση
«δύο σέ ἕνα» τήν διάβασα σέ μιά ἐφημερίδα καί μοῦ προξένησε ἐντύπωση,
γιατί ἀναφερόταν στά Μυστήρια πού γίνονται στήν Ἐκκλησία. Ἐννοοῦσε δύο
Μυστήρια σέ ἕνα, δηλαδή γάμος καί βάπτιση μαζί. Βέβαια, δέν εἶναι δύο σέ
ἕνα, ἀλλά τρία σέ ἕνα, γιατί τό Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος συνδέεται μέ
τό Μυστήριο τοῦ Χρίσματος.
Διαβάστε περισσότερα »

Ομιλία περί του, ότι ο αποστολικός λόγος «απεκδυσάμενοι τον παλαιόν άνθρωπον συν ταις πράξεσιν αυτού, και ενδυσάμενοι τον νέον, τον ανακαινούμενον εις επίγνωσιν κατ’ εικόνα του κτίσαντος», ουκ έστι συμβουλή, αλλά νομοθεσία’ και ότι η εκπλήρωσις τών τε δεσποτικών προσταγμάτων, και του αποστολικού τούτου προστάγματος, ουκ έστιν έργον αδύνατον’ και οι λέγοντες αδύνατον την τούτων εκπλήρωσιν, βλασφημούσι κατά του Θεού

(Κολ. γ’ 4-11)

– Ο Απ. Παύλος παραγγέλει να εκδυθούμε τον παλαιόν άνθρωπον, δηλαδή να απομακρυνθούμε από την αμαρτία και να ενδυθούμε τον νέον, δηλαδή να εργαζόμαστε την αρετήν. Είναι όμως δυνατόν ο άνθρωπος να περιφρονήσει τον πλούτο, να μην ενδιαφέρεται για την δόξα, να μην νοιάζεται για τα αγαθά του κόσμου, να μην ταραχθεί από θυμό ή να αδιαφορήσει για τις σαρκικές ηδονές; Μήπως τελικά αυτά τα παραγγέλματα είναι ανώτερα της ασθενικής ανθρώπινης φύσης; Μήπως αυτά είναι μια συμβουλή του απ. Παύλου αλλά όχι νόμος του Θεού; Μήπως αυτά είναι μεν νόμος του Θεού αλλά όχι για τους κοσμικούς ανθρώπους, αλλά για τους μοναχούς;

– Πόσοι και ποιοί είναι οι χαρακτήρες της τελειότητας του χριστιανού;

– Ποιοί παράγοντες δυσχεραίνουν τον αγώνα του Χριστιανού για να πράττει έργα σύμφωνα με την νομοθεσία του Ιησού Χριστού; Επηρεάζει αυτόν τον αγώνα η ηλικία, η τάξη, το φύλο, η φυλή ή η μόρφωση;

– Και αφού είναι δύσκολο αυτό το έργο, πώς εξηγείται ότι άνθρωποι που για πολλά χρόνια έζησαν πράττοντες έργα ενάντια της νομοθεσίας του Ιησού Χριστού, μετά ευκολίας ετέλεσαν τα θεία Αυτού προστάγματα, από μια στιγμή και έπειτα;

– Πώς εξηγείται ότι πλήθος αγίων ανθρώπων, με την ίδια ασθενή φύση με την δική μας, εφύλαξαν τα προστάγματα του Ιησού Χριστού με τόση ακρίβεια; Τί είναι αυτό που τους διαφοροποίησε;
Διαβάστε περισσότερα »

Η κάθαρση των λεπρών
προβάλλεται ως τύπος της πνευ­ματικής καθάρσεως. Γιατί όλοι εμείς ήμασταν
λεπρωμένοι, μέχρι που ο Κύριος παρέλαβε την φύση μας και την ελευθέρωσε από την
καταδίκη. Ο ευγνώμων από τους δέκα θεραπευθέντες εκπροσωπεί την επιστροφή των
Εθνικών, ενώ οι εννέα αγνώμονες είναι οι Ιουδαίοι. Ο ομιλητής παρουσιάζει τον
Θεό ως ειρηνάρχη, και τον εαυτό του ως επιστάτη της ειρήνης. «Ταύτης γαρ ένεκα
της ειρήνης και ημείς επέστημεν υμίν τη Εκκλησία Χριστού, διάκονοι της αυτού
κληρονομιάς και χάριτος». Κλείνει με προτροπή να μη εκπέσομε από την πατρική ευχή
ούτε και να απορρίψομε την κλη­ρονομιά του ουράνιου Πατέρα, για να μη χάσομε και
την υιοθεσία και την ευλογία και αποκλεισθούμε από τον πνευματικό νυμφώνα.

Διαβάστε περισσότερα »