Η
λειτουργική ζωή της Εκκλησίας μας είναι αυτή που εκφράζει και
υποστασιοποιεί την πίστη και το βίωμα Της. Στη Λειτουργική ζωή ζει
κανείς αυτό που διδάσκει η Εκκλησία, ζει τα ελπιζόμενα και επηγγελθέντα,
ζει την ίδια την Βασιλεία του Θεού. Ακριβώς για τον λόγο αυτό οι τα
πάντα καλώς διαταξάμενοι Θείοι Πατέρες, οι οποίοι ζούσαν το αυθεντικό
Ορθόδοξο βίωμα, «έχτισαν» κατά τέτοιο τρόπο όλη την Λειτουργική Ζωή ώστε
οι δυνάμενοι και βουλόμενοι να διδάσκονται, βιωματικά, το βίωμα αυτό.
Είναι, λοιπόν, θρασύ τόλμημα που αγγίζει τα όρια της βλασφημίας η
οποιαδήποτε αυθαίρετη αλλαγή και επέμβαση συμβεί στις λειτουργικές
διατάξεις. Οποιαδήποτε αλλαγή δεν αλλοιώνει απλώς το τυπικό – τον τύπο
αλλά αλλοιώνει το φρόνημα, το βίωμα, την πίστη, αυτό το ίδιο το
Ευαγγέλιο.
Διαβάστε περισσότερα »
Συσταυρούμενοι ή Ανασταυρούντες; (π. Β. Σπηλιόπουλος)
Οι επτά φράσεις του Χριστού στον σταυρό (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Επίσκοπος Αχρίδος)
Θέλετε νὰ µάθετε τὴ σηµασία ἐκείνων τῶν ἑπτὰ φράσεων τὶς ὁποῖες εἶπε ὁ Κύριος πάνω στὸν σταυρό. Δὲν εἶναι σαφεῖς;
Στο μυστήριο της θείας ευχαριστίας παρουσιάζεται: α) Το μεγαλείο του δώρου, β) Η αγάπη εκείνου που το χαρίζει και γ) Η ωφέλεια εκείνου που το δέχεται (Αγ. Νικόδημος Αγιορείτης)
ΜΕΛΕΤΗ ΚΣΤ’
Α’
Σκέψου, ότι τρία πράγματα πρέπει να υπάρχουν για να
θεωρηθή ένα δώρο πολύ μεγάλης αξίας: α.
το μεγαλείο του δώρου, β. η αγάπη
εκείνου που το χαρίζει και γ. η ωφέλεια
που δέχεται εκείνος που απολαμβάνει το δώρο. Τώρα και τα τρία αυτά βρίσκονται
υπέροχα στο μυστήριο της Θείας
Ευχαριστίας. Και α’. σκέψου το μεγαλείο του δώρου αυτού· ναι, μεγάλα
πράγματα μας χάρισε ο Θεός. Γιατί μας
χάρισε τον ίδιο τον εαυτό μας φέρνοντάς μας από την ανυπαρξία στην ύπαρξι
κατ’ εικόνα και ομοίωσί του. Γιατί μας χάρισε αναρίθμητα ουράνια και επίγεια κτίσματα, άϋλα και υλικά για ωφέλεια της
γεννήσεως και διαφυλάξεώς μας. Γιατί δημιούργησε για μας τον ουρανό και την γη και όλα όσα υπάρχουν σ’ αυτά. Αλλά όλα αυτά τα χαρίσματα και
δώρα, που με άλλον τρόπο μπορεί να ήταν τόσο μεγάλα και τόσης αξίας παρόλα αυτά
ήταν πεπερασμένα και περιωρισμένης
δυνάμεως. Αλλά στην ένσαρκη
οικονομία του ο Θεός χάρισε στους ανθρώπους ένα δώρο και χάρισμα άπειρο· αυτό όμως το χάρισμα
δόθηκε πρώτα σε μόνη την ανθρωπότητα του Ιησού Χριστού, με την οποία ενώθηκε
κατά την υπόστασι ο Θεός Λόγος και μέσα από αυτήν έγινε έμμεσα και σε μας. Απέμεινε
λοιπόν, στον Κύριό μας κάτι ακόμη να χαρίση, αν ήθελε και ο ίδιος να δώση τον εαυτό
του μερικώς σε κάθε ένα από τους πιστούς και με τον τρόπο αυτόν να διαδώση
περισσότερο την αμέτρητη ευεργεσία της ενανθρωπήσεώς του.
Και, λοιπόν, αυτό που
έλειπε, να που το χάρισε και συνέχεια το χαρίζει με την αγία κοινωνία των μυστηρίων χαρίζοντάς μας μέσα από αυτήν όσα πλούτη και
αγαθά έχει το πανάγιο Αίμα του και όσες ευεργεσίες και αρετές έχει η θεωμένη
του ψυχή και όσες φυσικές τελειότητες έχει η θεότητά του· γι’ αυτό και είπε
ο θείος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ότι
«Λέγεται το μυστήριο αυτό Μετάληψις γιατί
με αυτό γινόμαστε μέτοχοι της θεότητας του Ιησού. Κοινωνία, διότι μέσα από αυτήν κοινωνούμε με τον Χριστό και
γινόμαστε μέτοχοι της σαρκός και της θεότητάς του». Και για να μιλήσω με
συντομία, σύμφωνα με τον πατριάρχη
Ιερεμία, το μυστήριο αυτό είναι εικόνα
όλης της ένσαρκης οικονομίας και περιέχει ταυτόχρονα και την γέννησι του Κυρίου
και την ανατροφή και την ανάδειξι και τα πάθη και τον θάνατο και την ταφή και την
κάθοδο στον άδη και την ανάστασι και την ανάληψι και την από τα δεξιά καθέδρα και
την Δευτέρα Παρουσία, όπως περιέχουν και οι θείες Λειτουργίες του Βασιλείου
και του Χρυσοστόμου· και τί λέω; όπως λέει ο ιερός Καβάσιλας η Θεία Κοινωνία είναι εικόνα και αυτής της
μελλοντικής απολαύσεως και ενώσεως των μακαρίων. Γιατί τότε οι μακάριοι πρόκειται να είναι ενωμένοι και
μεταξύ τους και με τον Χριστό, όπως τα μέλη του σώματος με την κεφαλή, όπως ακριβώς και τώρα μετέχοντας από τον
ένα άρτο και το ένα Ποτήριο είναι ενωμένοι μεταξύ τους και με τον Χριστό,
σύμφωνα με την ευχή του Κυρίου· «Για να είναι ένα, όπως εμείς είμαστε ένα»
(Ιω. 17, 22)· όλα αυτά κανένα άλλο από τα
επτά μυστήρια δεν τα περιέχει. Γι’ αυτό και ο άγιος Διονύσιος ωνόμασε αυτό το μυστήριο τελετή των τελετών, επειδή περιέχει
και τελειοποιεί όλα τα άλλα μυστήρια.
Ομιλία στην Γυναίκα την αλείψασα τον Κύριο Μύρω (Αγ. Αμφιλόχιος επίσκοπος Ικονίου)
(Μ. ΤΡΙΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ)
ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΙΚΟΝΙΟΥ
ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΩΛΟΝ, ΤΗΝ ΑΛΕΙΨΑΣΑΝ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΜΥΡΩ ΚΑΙ ΕΙΣ ΦΑΡΙΣΑΙΟΝ
Α’
Πολύ ωφέλησε την ψυχή μας ο Χριστός, σαν παρακάθησε στο τραπέζι του
Ζακχαίου. Γιατί όπου ο Χριστός φιλοξενείται, και κάμνει συντροφιά με
τους ανθρώπους, και το πιοτό και το τραπέζι μας καταδέχεται, εκεί
κατοικεί η ευφροσύνη. Γιατί ποιος τελώνης ή πόρνη ή απ’ εκείνους που
έπραξαν όσα δε λέγονται κακά, βλέποντας τον Ποιητήν του ουρανού και της
γης να εισέρχεται στο σπίτι του Τελώνη, ή εκείνον που μας δίδει τα
στάχυα, να λαβαίνει με τα χέρια του ανθρώπινο ψωμί, ή των τσαμπιών τον
χορηγό να πίνει απ’ το κρασί και να ευλογεί τα πατητήρια, και στο μυαλό
του δε θάβαζε την πράξη τούτη για μεγάλη γιορτή και λαμπρό πανηγύρι;
Αληθινά γιορτή. Ευφροσύνη αγγελικής φιλοξενίας, να βλέπεις το Δεσπότη με
τους δούλους· το Θεό με τους ανθρώπους· τον Κριτήν τέλος να βλέπεις μ’
εκείνους που θα κρίνει, να κάθεται το ίδιο τραπέζι. Μα για τούτον το
λόγο ήρθε στη γη, χωρίς να εγκαταλείψει τον ουρανό ορφανό από τη θεϊκή
δόξα· γιατί και τέλειος γενόμενος άνθρωπος, δεν έπαυσε να είναι Θεός.
Οι νέοι σταυρωτές (Απόστολος Παπαδημητρίου)
Στην
παράδοση της Δύσης το πάθος του Κυρίου μας βιώνεται ως συναισθηματική μέθεξη με
αναπαραστάσεις, μεταξύ των οποίων κεντρική είναι αυτή της σταύρωσης. Κάποιοι
πιστοί έχουν τάμα να γευθούν έστω με τρόπο μετρίως οδυνηρό το μαρτύριο επί του
σταυρού του Σωτήρα μας. Στα πλαίσια ίσως αυτής της παράδοσης εμφανίζονται στις
ημέρες μας κατά τις παραμονές του Πάσχα εθελοντές σταυρωτές. Δεν πρόκειται για
σιδηρουργούς που θα ετοιμάσουν τα καρφιά, αφού άλλωστε οι πάσχοντες καθ’
ομοίωση του Χριστού δεν καρφώνονται, ούτε για ξυλουργούς, που θα ετοιμάσουν τον
σταυρό. Οι σταυρωτές αυτοί είναι μορφωμένοι, είναι στοχαστές, είναι διαπρεπείς
επιστήμονες, που προβάλλουν στον κόσμο την «επιστημονική αλήθεια», για να τον
βοηθήσουν να αποφύγει τις πλάνες! Το ερώτημα, που δεν τίθεται για να απαντηθεί
είναι: Γιατί αυτοί δεν εμφανίζονται κάποια άλλη χρονική περίοδο του έτους παρά
τις παραμονές του Πάσχα των δυτικών; Και γιατί όλα τα μαζικά μέσα ενημέρωσης
(πολύ χαρακτηριστικός o
όρος μαζικά, ώστε να συνειδητοποιήσουμε πώς οι κρατούντες θεωρούν τους λαούς)
ενορχηστρωμένα σπεύδουν να προβάλουν την είδηση, δηλαδή τη νέα σταύρωση του
Σωτήρα μας με συκοφαντία, που δεν θα άντεχε αν οι λαοί δεν είχαν απολέσει
πλήρως τα λογικά και ηθικά αισθητήρια;
