Ἡ Ἀνάστασις
τοῦ Χριστοῦ εἶναι
τό πιό συγκλονιστικό
ἀπό ὅλα τά γεγονότα
στήν ἀνθρώπινη
ἱστορία, ἐπειδή
ὁ θάνατος εἶναι
ἡ πιό μεγάλη τρα­γω­δία
τῆς ἀνθρωπίνης
ὑπάρξεως. Ἀλλά
θάνατος δέν
εἶναι μόνον ὁ
βιολογικός.
Εἶναι καί ὁ
ὑπαρξιακός, ὁ
κοινωνικός, ὁ
ἐθνικός, καί
κυρίως ὁ
πνευματικός θά­να­τος.
Στήν προσωπική
μας ἱστορία
ὑπάρχουν
στιγμές, τἰς
ὁποῖες χωρίς
Χρι­στό τίς
βιώνουμε ὡς
ὑπαρξιακό
θάνατο.
Μέ
τήν Ἀνάστασί
Του ὁ Χριστός κατενίκησε
τόν θάνατο (Ρωμ.
στ’ 9). Κατανικᾶ
ὅμως καί ὅλους
τούς δικούς
μας θανάτους,
ὁσάκις ἡ Ζωή
Του γίνεται
δική μας ζωή
διά τῆς
Ἀναστάσεως (Β’
Κορ. δ’ 10-11). Σέ
ὅλους αὐτούς τούς
θανάτους ὁ
Χριστός ἀπαντᾶ
μέ τόν
μοναδικό καί
ἀνεπανάληπτο
τρόπο, ἀναστάς
ἐκ τῶν νεκρῶν
θανάτῳ
θάνατον
πατήσας.

Μέσα
στό Φῶς τῆς
Ἀναστάσεως
τοῦ Χριστοῦ
δέν ὑπάρχει
ἀπελπισία, ἀδιέξοδο,
κατάρρευσις.
Τά πάντα ζωοποιοῦνται,
γίνονται
καινά. Καί ὁ
ἴδιος ὁ
θάνατος, ἀπό
διαδικασία
φθορᾶς γίνεται
ἐφαλτήριον
ζωῆς. Ὅπως
λέγει ὁ
σεβαστός μας
Γέροντας,
Ἀρχιμανδρίτης
Γεώργιος
Καψάνης: «Τί θά
ἦταν ὁ κόσμος
χωρίς τόν
Ἀναστάντα
Χριστόν καί
τήν Ἀνάστασι
πού
περιμένουμε νά
μᾶς χαρίσῃ; Ἕνα
ἀπέραντο
νεκροταφεῖο.
Καί ἐμεῖς τί θά
εἴμεθα;
Μελλοθάνατοι
πού
περιμένουμε
τήν σειρά μας
νά σβήσουμε καί
νά
ἐξαφανισθοῦμε.
Κανένα νόημα
δέν θά εἶχε ἡ
ζωή, κανένα σκοπό.
Πολύ σωστά
εἶπε ὁ π.
Ἰουστῖνος
Πόποβιτς, ὅτι δέν
θά ἐπίστευε
εἰς τόν
Χριστόν, ἐάν ὁ
Χριστός δέν εἶχε
νικήσει τόν
θάνατον».
Διαβάστε περισσότερα »

Ομιλία στο β΄ Εωθινό Ευαγγέλιο

Η επίσκεψη των Μυροφόρων στον Τάφο (Μάρκ. ις’ 2-4)

Όταν πλέον πέρασε η λύπη του Σαββάτου και ενεργήθηκε το μυστήριο της
αναστάσεως και ο Ήλιος της δικαιοσύνης σαν από κάποιο ορίζοντα ανέτειλε,
τότε η τριάδα των ιερών γυναικών που μετέφεραν τα αρώματα έφθασε στο
ζωηφόρο μνήμα. «Και πολύ πρωί, την πρώτη ημέρα της εβδομάδας, έρχονται
στο μνήμα, μόλις ανέτειλε ο ήλιος». Γιατί η Εύα, επειδή απατήθηκε κατά
το δειλινό, εξορίζεται από τον τόπο της απολαύσεως (παράδεισο). Αντίθετα
όμως, οι απόγονοί της σπεύδουν πολύ πρωί να μάθουν την αποκατάσταση της
πρώτης μητέρας του ανθρώπινου γένους (Εύας), που έγινε μέσω της
αναστάσεως.

Διαβάστε περισσότερα »

Έχουμε ήδη κάνει αναφορά, σε προγενέστερο
άρθρο, σε λειτουργικά λάθη και λειτουργικές καινοτομίες κατά την Μ.
Εβδομάδα που αλλοιώνουν το γνήσιο λειτουργικό και εν γένει ορθόδοξο
φρόνημα. Ένα από τα στοιχεία της Μ. Εβδομάδος όπου το τυπικό παραβιάζεται, ενίοτε δε βάναυσα,
με αποτέλεσμα να χάνεται η ιεροπρέπεια της Ιεράς Ακολουθίας, η οποία
ολισθαίνει και τείνει να μετατραπεί σε κοσμική σύναξη, είναι ο Όρθρος του Μ. Σαββάτου που τελείται συνήθως στις ενορίες το εσπέρας της Μ. Παρασκευής. Η σοβαρότερη παρατυπία έγκειται και αφορά στην ψαλμωδία των λεγομένων εγκωμίων.
Διαβάστε περισσότερα »