Τί κάνεις με έναν ογδοντάχρονο πατέρα, μισοπαραλοϊσμένο, που νομίζει
ότι έχει κερδίσει ένα εκατομμύριο δολάρια στο λαχείο και φεύγει από το
σπίτι του για να πάει με τα πόδια σε μακρινή πόλη, εκατοντάδες
χιλιόμετρα μακριά, να εισπράξει το ποσό; Τον μαζεύεις μια, τον μαζεύεις
δυο από τους δρόμους, και μετά; Λογικό δεν είναι, αφού οι δυο γιοι του
δουλεύουν και η γυναίκα του, γριά και αυτή, δεν μπορεί να τον κάνει
ζάφτι, να μπει ο άνθρωπος αυτός σε γηροκομείο, για να μην κινδυνεύει
τουλάχιστον η ζωή του στους αυτοκινητόδρομους; Αυτό ακριβώς θεωρούν ότι
πρέπει να γίνει η γυναίκα του και ο μεγάλος γιος. Ο μικρός όμως θα πει
όχι και θα αποφασίσει να συντροφέψει τον πατέρα στο παράλογο ταξίδι του.
Μιλάω για τη μαυρόασπρη «Νεμπράσκα» του Αλεξάντερ Πέιν.
Διαβάστε περισσότερα »
Πράξη καλοσύνης (Σταύρος Ζουμπουλάκης)
Θανάτω θάνατον πατήσας (Αρχιμ. Χριστοφόρος, Καθηγούμενος Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους)
Ἡ Ἀνάστασις
τοῦ Χριστοῦ εἶναι
τό πιό συγκλονιστικό
ἀπό ὅλα τά γεγονότα
στήν ἀνθρώπινη
ἱστορία, ἐπειδή
ὁ θάνατος εἶναι
ἡ πιό μεγάλη τραγωδία
τῆς ἀνθρωπίνης
ὑπάρξεως. Ἀλλά
θάνατος δέν
εἶναι μόνον ὁ
βιολογικός.
Εἶναι καί ὁ
ὑπαρξιακός, ὁ
κοινωνικός, ὁ
ἐθνικός, καί
κυρίως ὁ
πνευματικός θάνατος.
Στήν προσωπική
μας ἱστορία
ὑπάρχουν
στιγμές, τἰς
ὁποῖες χωρίς
Χριστό τίς
βιώνουμε ὡς
ὑπαρξιακό
θάνατο.
Μέ
τήν Ἀνάστασί
Του ὁ Χριστός κατενίκησε
τόν θάνατο (Ρωμ.
στ’ 9). Κατανικᾶ
ὅμως καί ὅλους
τούς δικούς
μας θανάτους,
ὁσάκις ἡ Ζωή
Του γίνεται
δική μας ζωή
διά τῆς
Ἀναστάσεως (Β’
Κορ. δ’ 10-11). Σέ
ὅλους αὐτούς τούς
θανάτους ὁ
Χριστός ἀπαντᾶ
μέ τόν
μοναδικό καί
ἀνεπανάληπτο
τρόπο, ἀναστάς
ἐκ τῶν νεκρῶν
θανάτῳ
θάνατον
πατήσας.
Μέσα
στό Φῶς τῆς
Ἀναστάσεως
τοῦ Χριστοῦ
δέν ὑπάρχει
ἀπελπισία, ἀδιέξοδο,
κατάρρευσις.
Τά πάντα ζωοποιοῦνται,
γίνονται
καινά. Καί ὁ
ἴδιος ὁ
θάνατος, ἀπό
διαδικασία
φθορᾶς γίνεται
ἐφαλτήριον
ζωῆς. Ὅπως
λέγει ὁ
σεβαστός μας
Γέροντας,
Ἀρχιμανδρίτης
Γεώργιος
Καψάνης: «Τί θά
ἦταν ὁ κόσμος
χωρίς τόν
Ἀναστάντα
Χριστόν καί
τήν Ἀνάστασι
πού
περιμένουμε νά
μᾶς χαρίσῃ; Ἕνα
ἀπέραντο
νεκροταφεῖο.
Καί ἐμεῖς τί θά
εἴμεθα;
Μελλοθάνατοι
πού
περιμένουμε
τήν σειρά μας
νά σβήσουμε καί
νά
ἐξαφανισθοῦμε.
Κανένα νόημα
δέν θά εἶχε ἡ
ζωή, κανένα σκοπό.
Πολύ σωστά
εἶπε ὁ π.
Ἰουστῖνος
Πόποβιτς, ὅτι δέν
θά ἐπίστευε
εἰς τόν
Χριστόν, ἐάν ὁ
Χριστός δέν εἶχε
νικήσει τόν
θάνατον».
Διαβάστε περισσότερα »
Λόγος στο Άγιο Πάσχα (Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος)
- Εἶναι κατάλληλη στιγμή σήμερα ν᾿ ἀναφωνήσουμε ὅλοι ἐμεῖς ἐκεῖνο πού εἶπε ὁ μακάριος Δαυΐδ. «Ποιός μπορεῖ νά διηγηθεῖ τή δύναμη τοῦ Κυρίου, νά ἐξυμνήσει ὅλες τίς δόξες του;» (Ψαλμ. 105, 2). Νά λοιπόν ἔφθασε ἡ ποθητή γιά μᾶς καί σωτήρια ἑορτή, ἡ ἀναστάσιμη ἡμέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ προϋπόθεση τῆς εἰρήνης, ἡ ἀφορμή τῆς συμφιλίωσης, ἡ ἐξαφάνιση τῶν πολέμων, ἡ κατάργηση τοῦ θανάτου, ἡ ἥττα τοῦ διαβόλου. Σήμερα οἱ ἄνθρωποι ἀναμείχθηκαν μέ τούς ἀγγέλους καί αὐτοί πού ἔχουν σῶμα προσφέρουν τή δοξολογία τους μαζί μέ τίς ἀσώματες δυνάμεις. Σήμερα καταργεῖται ἡ ἐξουσία τοῦ διαβόλου, σήμερα λύθηκαν τά δεσμά τοῦ θανάτου, ἐξαφανίσθηκε ἡ νίκη τοῦ ἅδη. Σήμερα εἶναι εὐκαιρία νά ποῦμε τά προφητικά ἐκεῖνα λόγια. «Ποῦ εἶναι, θάνατε, τό κεντρί σου; ποῦ εἶναι, ἅδη, ἡ νίκη σου;» (Α´ Κορ. 15, 55). Σήμερα ὁ Κύριός μας ὁ Χριστός συνέτριψε τίς χάλκινες πύλες καί ἐξαφάνισε τόν ἴδιο τό θάνατο.
Η επίσκεψη των Μυροφόρων στον Τάφο, ο λαμπροφορεμένος άγγελος και η αναγγελία της Αναστάσεως (Θεοφάνους Κεραμέως)
Ομιλία στο β΄ Εωθινό Ευαγγέλιο
Η επίσκεψη των Μυροφόρων στον Τάφο (Μάρκ. ις’ 2-4)
Όταν πλέον πέρασε η λύπη του Σαββάτου και ενεργήθηκε το μυστήριο της
αναστάσεως και ο Ήλιος της δικαιοσύνης σαν από κάποιο ορίζοντα ανέτειλε,
τότε η τριάδα των ιερών γυναικών που μετέφεραν τα αρώματα έφθασε στο
ζωηφόρο μνήμα. «Και πολύ πρωί, την πρώτη ημέρα της εβδομάδας, έρχονται
στο μνήμα, μόλις ανέτειλε ο ήλιος». Γιατί η Εύα, επειδή απατήθηκε κατά
το δειλινό, εξορίζεται από τον τόπο της απολαύσεως (παράδεισο). Αντίθετα
όμως, οι απόγονοί της σπεύδουν πολύ πρωί να μάθουν την αποκατάσταση της
πρώτης μητέρας του ανθρώπινου γένους (Εύας), που έγινε μέσω της
αναστάσεως.
Εγκωμίων εγκώμιον (π. Β. Σπηλιόπουλος)
Έχουμε ήδη κάνει αναφορά, σε προγενέστερο
άρθρο, σε λειτουργικά λάθη και λειτουργικές καινοτομίες κατά την Μ.
Εβδομάδα που αλλοιώνουν το γνήσιο λειτουργικό και εν γένει ορθόδοξο
φρόνημα. Ένα από τα στοιχεία της Μ. Εβδομάδος όπου το τυπικό παραβιάζεται, ενίοτε δε βάναυσα,
με αποτέλεσμα να χάνεται η ιεροπρέπεια της Ιεράς Ακολουθίας, η οποία
ολισθαίνει και τείνει να μετατραπεί σε κοσμική σύναξη, είναι ο Όρθρος του Μ. Σαββάτου που τελείται συνήθως στις ενορίες το εσπέρας της Μ. Παρασκευής. Η σοβαρότερη παρατυπία έγκειται και αφορά στην ψαλμωδία των λεγομένων εγκωμίων.
Διαβάστε περισσότερα »
