Γνωρίζουμε πως οι αποδεκτές πνευματικές βάσεις της Ευρώπης είναι τρεις:
ο αρχαίος ελληνικός στοχασμός, το ρωμαϊκό Δίκαιο και ο Χριστιανισμός.
Και το μεν ρωμαϊκό Δίκαιο εξελίχθηκε και απομένει ως σημείο αναφοράς για
την νομική σκέψη, ο αρχαίος ελληνικός στοχασμός – αποσυσχετισμένος,
δυστυχώς, αρκετά από τη γλώσσα – απομένει μια ολιγοσύχναστη περιοχή
μελέτης και σοφίας ως όργανο φωτισμού του ανθρώπου. Και ο χριστιανισμός
λειτούργησε, ιδίως από την εποχή του Καρλομάγνου και μετά, όχι μόνο ως
όργανο φωτισμού και αληθείας της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά και ως θεμέλιο
δόμησης και λειτουργίας των ευρωπαϊκών κρατών, διότι αυτός ουσιαστικά
εγέννησε, εγαλούχησε και άνδρωσε τον Ανθρωπισμό – που υπήρξε η μεγάλη,
ανεπανάληπτη πρόταση της Ευρώπης προς την Ανθρωπότητα, όχι μόνο ως
τρόπος διαλογισμού αλλά ζωής. Η πρόταση αυτή κατέληγε πάντα σε μια
συγκλονιστική κατάφαση, την κατάφαση του θανάτου, δηλαδή της εξόδου μας
από τον κόσμο αυτό. Για τούτο και ο αυθεντικός ανθρωπισμός υπολόγισε
πάντα στον θεμελιακό ορισμό του Πλάτωνος πως η φιλοσοφία – η αυθεντική –
είναι σπουδή θανάτου.
Διαβάστε περισσότερα »

Είναι σε όλους
γνωστό ότι στην ερώτηση «ποίων έργο είναι η άσκηση» η απάντηση είναι η αυτή:
«Των ασκητών».

Δικαιώνεται,
όμως, μια τέτοια απάντηση από την Ορθόδοξη Θεολογία;

Διαβάστε περισσότερα »

 
Ομιλία στο ε΄ Εωθινό Ευαγγέλιο

«Οἱ δύο Μαθητές πρός Ἐμμαούς. Ποιός εἶναι
αὐτὸς πού δὲν κατονομάζεται;» (Λουκ. κδ’, 12-13)

Διαβάστε περισσότερα »

Είναι φυσικό, επειδή όλοι σας γερνάτε και προσβάλλεσθε από ασθένειες,
να ετοιμάζεσθε επίσης για το αναπόφευκτο. Να ετοιμάζεσθε όμως
εορταστικά, σαν να ετοιμαζόμαστε για τη μεγαλύτερη στιγμή της επίγειας
υπάρξεώς μας και όχι με αίσθημα απογνώσεως και αχαριστίας.
Διαβάστε περισσότερα »