Οἱ εὐρωεκλογές καί οἱ αὐτοδιοικητικές ἐκλογές μονοπώλησαν τόν τελευταῖο καιρό τό ἐνδιαφέρον τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων πολιτῶν, ὄχι βέβαια μέ τήν θέρμη παλαιοτέρων ἐποχῶν. Ὡς συνήθως ἄνοιξαν τά τηλεοπτικά παράθυρα καί
φιλοξένησαν ὑποψηφίους, πού
διαφήμισαν τίς ἀπόψεις τους
προκειμένου νά προσελκύσουν ψηφοφόρους.
Ἀκούστηκαν
πολλά. Ἀπό τά πολλά ἐπιλέγουμε νά σχολιάσουμε μιά
παρατήρηση, ἡ ὁποία ἐκφραζόταν συχνά, ἄλλοτε μέ εἰλικρίνεια καί ἄλλοτε ὡς ὑπεκφυγή,
διότι μέσα ἀπό αὐτήν μποροῦμε νά μιλήσουμε γιά μερικά οὐσιώδη θέματα πού σχετίζονται μέ τήν
πίστη τῶν Εὐρωπαίων, ἡ ὁποία,
δυστυχῶς, σταδιακά
γίνεται καί πίστη τῶν
Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων.
Συχνά
ἀκουγόταν ἡ παρατήρηση: Ἔχουμε εὐρωεκλογές καί δέν ἀσχολούμαστε μέ εὐρωπαϊκά θέματα. Δέν μιλᾶμε γιά τό ποιά Εὐρώπη θέλουμε. Δέν μιλοῦμε γιά τό πῶς εἶναι τώρα ἡ Εὐρώπη
καί σέ τί πρέπει νά ἀλλάξη.
Αὐτή ἦταν μιά πολύ σωστή παρατήρηση, ἡ ὁποία
ὅμως ἐξαντλοῦσε συνήθως πολύ γρήγορα ὅλη τήν ἔντασή της μόνο στά οἰκονομικά θέματα, στόν «μερκελισμό», τήν
«Εὐρώπη τῶν τραπεζιτῶν», χωρίς νά περνᾶ στίς πνευματικές ἀφετηρίες τῶν σύγχρονων προβλημάτων, χωρίς νά ἀκουμπᾶ τά νιτσεϊκά θεμέλια τῆς «γερμανικῆς Εὐρώπης» ἤ τά προτεσταντικά καί οὐμανιστικά θεμέλια τοῦ εὐρωπαϊκοῦ Φιλελευθερισμοῦ, τοῦ ὁποίου
μιά πτυχή μόνον ἀποτελεῖ ὁ
οἰκονομικός Φιλελευθερισμός.
Φεύγοντας
ἔξω ἀπό τήν συνήθη τηλεοπτική θεματολογία,
πρέπει νά ποῦμε ὅτι ἕνα σημαντικό ἐρώτημα, μέ πνευματικό περιεχόμενο καί
κοινωνικές ἐπιπτώσεις, εἶναι τό ποιά ἄποψη ἐπικρατεῖ σήμερα στήν Εὐρώπη γιά τόν ἄνθρωπο, τήν κοινωνία του καί τόν Θεό;
Τό ἐρώτημα αὐτό, οὐσιῶδες
μέ πολλά κεφάλαια καί ὑποκεφάλαια,
ἀκούγεται στούς πολλούς ὡς ἕνα
μεταφυσικό ἐρώτημα, ἄσχετο μέ τήν ἁπτή ὑλική πραγματικότητα, ἡ συζήτηση τοῦ ὁποίου
θεωρεῖται ὅτι δέν ἔχει νά προσφέρη τίποτε τό οὐσιαστικό στήν ἐπίλυση τῶν πιεστικῶν βιοτικῶν προβλημάτων.
Η Ευρώπη του «παθητικού μηδενισμού» (Πρωτ. Θωμάς Βαμβίνης)
Ομοφυλοφιλία: ατομικό δικαίωμα ή ιδεολογία; (Επίσκοπος Καρπασίας Χριστοφόρος)
Δημοσιεύτηκε στόν Τύπο καί σέ ἄλλα Μέσα Ἐνημέρωσης ὅτι τόν Μάιο θά
πραγματοποιηθεῖ στή Λευκωσία, ὑπό τήν αἰγίδα τοῦ Δημάρχου Λευκωσίας τό λεγόμενο
«Φεστιβάλ Ὑπερηφάνειας», Ὁμοφυλοφίλων, Λεσβιῶν, Ἀμφισεξουαλικῶν, Τρανσέξουαλ
κ.λπ.
Γιά τό θέμα αὐτό, τῆς Ὁμοφυλοφιλίας, ἔχουν λεχθεῖ καί γραφεῖ πάρα
πολλά. Ἐξ ἀφορμῆς τῆς πιό πάνω ἐκδήλωσης θά ἤθελα νά ἐκφράσω καί τίς δικές μου
ἀπόψεις, συμβάλλοντας ἔτσι σ’ ἕνα ὑγιή διάλογο μέ σκοπό τό γενικό καλό.
Αγιον Πνεύμα και Χριστιανική ενότης (Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός, ομότ. Καθηγητής Παν/μίου Αθηνών)
Ἕνα εὔκολο –καὶ πρόχειρο– ἐπιχείρημα, γιὰ νὰ ὑποστηριχθεῖ ἡ συγγένεια τῶν Μεγάλων Θρησκειῶν (Θρησκευμάτων ὀρθότερα), εἶναι ἡ ἀναφορὰ σὲ ἕνα Θεό, πού ἀπὸ κοινοῦ ἀποδέχονται. Καὶ
βέβαια ὁ
Θεὸς
εἶναι
ἕνας.
Ὁ
ἕνας
ὅμως
Θεὸς
θεωρεῖται
ἀπὸ τὰ
διάφορα θρησκεύματα μέσα ἀπὸ εἰδικὴ προοπτική, ὥστε τελικὰ νὰ
διαφέρει ὁ
Θεὸς
ἀπὸ θρησκεία σὲ θρησκεία, καὶ τελικὰ
νὰ
ἀποδεικνύεται,
ὅτι
δὲν
εἶναι
ὁ
ἴδιος
Θεός, στὸν ὁποῖο ἀναφέρονται,
ἀκόμη καὶ οἱ
λεγόμενες μονοθεϊστικὲς
θρησκεῖες, ἀλλὰ
καὶ οἱ χριστιανικὲς «Ὁμολογίες».
Πατερικές διδαχές περί πραότητος
Ὁ ἅγιος Νεκτάριος σχετικά μέ τήν ἀρετή τῆς πραότητος στο Γνῶθι σαυτόν, λέγει: «Ἡ πραότητα
εἶναι ἠρεμία ψυχῆς, πού ἀγαπά- ει τόν Θεό καί τόν πλησίον της. Ἡ πραότητα εἶναι
ἀρετή ἀγαπητή στον Θεό, πού εὐχαριστεῖ ὅσους βλέπουν τήν εἰκόνα της. Ἡ ἡμερότητα
τοῦ χαρακτῆρος της ξεχύνεται σάν ὀμορφιά, πού διανθίζει μέ χάρη ὅλο το ἦθος του
καί φέρνει εὐχαρίστηση σέ ὅσους τήν βλέπουν. Ἡ πραότητα εἶναι πλοῦτος ἀνεκτίμητος,
εἶναι θεϊκό ὄνομα, εἶναι οὐράνιο χάρισμα, εἶναι σκάλα, πού ἀνεβάζει τόν ἄνθρωπο
στόν οὐρανό. Ἡ πραότητα κάνει τόν ἄνθρωπο εἰκόνα τοῦ πράου Ἰησοῦ, πού θερμαίνει
τήν καρδιά του. Ἡ πραότητα ἀκολουθεῖται ἀπό τήν ταπεινοφροσύνη, τήν ἀνεξικακία
καί τήν ὑπομονή. Ὁ πρᾶος εἶναι εὐμενής καί εὐγενικός προς ὅλους, καί σέ ὅσους ἁμαρτάνουν
μέ ἐπιείκεια φέρεται. Δέν μαλώνει, δέν βλαστημάει, δέν βρίζει, ἀλλά μέ ἀγάπη
διορθώνει ὅσους φταῖνε»1.
Διαβάστε περισσότερα »
Από το Συναξάρι – Ο άγιος Παναγής Μπασιάς (1801-1888)
7 Ιουνίου
Παναγής γεννήθηκε το 1801 στην Κεφαλληνία από ευγενή οικογένεια, ενώ από
μικρό παιδί φανέρωσε ζωηρή ευφυΐα και μεγάλη αγάπη για την ανάγνωση των
ιερών βιβλίων. Όταν πέθανε ο πατέρας του υποχρεώθηκε να αναλάβει την
προστασία της μητέρας του και της αδελφής του και άρχισε να ασκεί το
επάγγελμα του δασκάλου, παρά το νεαρόν της ηλικίας του. Σύντομα όμως
παραιτήθηκε για να αποφύγει συμβιβασμούς υπό την πίεση των Αρχών της
αγγλικής κατοχής <1>, ως προς την πίστη του και τα πατριωτικά του
αισθήματα, και άσκησε το επάγγελμά του ιδιωτικά, μέχρι την ημέρα που
αποφάσισε να κόψει κάθε δεσμό με τον κόσμο εγκαταλείποντας την
οικογένειά του και την σταδιοδρομία του και γινόμενος μοναχός στην Μονή
της Παναγίας των Βλαχερνών στην νήσο Δίο. Μετά από τις επίμονες
παρακλήσεις της μητέρας του επέστρεψε στο Ληξούρι, χωρίς ωστόσο να
απαρνηθεί την ασκητική βιοτή που διήγε σε όλη του την ζωή, κάτω από
οποιεσδήποτε περιστάσεις. Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος σε ηλικία τριάντα
πέντε ετών και έκτοτε αφιερώθηκε ολόκληρος στην υπηρεσία της Εκκλησίας,
με την καθημερινή σχεδόν τέλεση της θείας Λειτουργίας, με το κήρυγμα και
κυρίως με το παράδειγμα των ευαγγελικών αρετών του. Στεκόταν στην
εκκλησία ως στύλος προσευχής, και όταν έβγαινε το έκανε για να μοιράσει
ελεημοσύνες, να επισκεφθεί δεινοπαθούντες ή να φέρει πίσω στο ποίμνιο
παραστρατημένες ψυχές. Αρνήθηκε πάντα να διορισθεί σε κάποια ενορία,
προκειμένου να αποφύγει τους βιοτικούς περισπασμούς και τις πιέσεις των
κατακτητών, και εγκαταστάθηκε στο μονύδριο του Αγίου Σπυρίδωνος, απ’
όπου για πενήντα χρόνια μοίραζε σε όλο τον λαό της Κεφαλληνίας τους
θησαυρούς που έκρυβε στην καρδιά του. Ακολουθώντας το παράδειγμα του
αγίου Γερασίμου [20 Οκτ.] και του αγίου Άνθιμου του Τυφλού [4 Σεπτ.], ο
παπα-Μπασιάς δίδασκε και διέδιδε την χάρη του Θεού στον λαό, δίχως
ωστόσο να εγκαταλείπει το ερημητήριό του. Πήγαινε επίσης να λειτουργήσει
σε όλα τα εξωκκλήσια που ήσαν διεσπαρμένα γύρω από το Ληξούρι, όπου
μόλις γινόταν γνωστή η έλευσή του συναζόταν πλήθος πιστών.
