Ὁ ἅγιος Νεκτάριος σχετικά μέ τήν ἀρετή τῆς πραότητος στο Γνῶθι σαυτόν, λέγει: «Ἡ πραότητα
εἶναι ἠρεμία ψυχῆς, πού ἀγαπά- ει τόν Θεό καί τόν πλησίον της. Ἡ πραότητα εἶναι
ἀρετή ἀγαπητή στον Θεό, πού εὐχαριστεῖ ὅσους βλέπουν τήν εἰκόνα της. Ἡ ἡμερότητα
τοῦ χαρακτῆρος της ξεχύνεται σάν ὀμορφιά, πού διανθίζει μέ χάρη ὅλο το ἦθος του
καί φέρνει εὐχαρίστηση σέ ὅσους τήν βλέπουν. Ἡ πραότητα εἶναι πλοῦτος ἀνεκτίμητος,
εἶναι θεϊκό ὄνομα, εἶναι οὐράνιο χάρισμα, εἶναι σκάλα, πού ἀνεβάζει τόν ἄνθρωπο
στόν οὐρανό. Ἡ πραότητα κάνει τόν ἄνθρωπο εἰκόνα τοῦ πράου Ἰησοῦ, πού θερμαίνει
τήν καρδιά του. Ἡ πραότητα ἀκολουθεῖται ἀπό τήν ταπεινοφροσύνη, τήν ἀνεξικακία
καί τήν ὑπομονή. Ὁ πρᾶος εἶναι εὐμενής καί εὐγενικός προς ὅλους, καί σέ ὅσους ἁμαρτάνουν
μέ ἐπιείκεια φέρεται. Δέν μαλώνει, δέν βλαστημάει, δέν βρίζει, ἀλλά μέ ἀγάπη
διορθώνει ὅσους φταῖνε»1.
Διαβάστε περισσότερα »
Πατερικές διδαχές περί πραότητος
Από το Συναξάρι – Ο άγιος Παναγής Μπασιάς (1801-1888)
7 Ιουνίου
Παναγής γεννήθηκε το 1801 στην Κεφαλληνία από ευγενή οικογένεια, ενώ από
μικρό παιδί φανέρωσε ζωηρή ευφυΐα και μεγάλη αγάπη για την ανάγνωση των
ιερών βιβλίων. Όταν πέθανε ο πατέρας του υποχρεώθηκε να αναλάβει την
προστασία της μητέρας του και της αδελφής του και άρχισε να ασκεί το
επάγγελμα του δασκάλου, παρά το νεαρόν της ηλικίας του. Σύντομα όμως
παραιτήθηκε για να αποφύγει συμβιβασμούς υπό την πίεση των Αρχών της
αγγλικής κατοχής <1>, ως προς την πίστη του και τα πατριωτικά του
αισθήματα, και άσκησε το επάγγελμά του ιδιωτικά, μέχρι την ημέρα που
αποφάσισε να κόψει κάθε δεσμό με τον κόσμο εγκαταλείποντας την
οικογένειά του και την σταδιοδρομία του και γινόμενος μοναχός στην Μονή
της Παναγίας των Βλαχερνών στην νήσο Δίο. Μετά από τις επίμονες
παρακλήσεις της μητέρας του επέστρεψε στο Ληξούρι, χωρίς ωστόσο να
απαρνηθεί την ασκητική βιοτή που διήγε σε όλη του την ζωή, κάτω από
οποιεσδήποτε περιστάσεις. Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος σε ηλικία τριάντα
πέντε ετών και έκτοτε αφιερώθηκε ολόκληρος στην υπηρεσία της Εκκλησίας,
με την καθημερινή σχεδόν τέλεση της θείας Λειτουργίας, με το κήρυγμα και
κυρίως με το παράδειγμα των ευαγγελικών αρετών του. Στεκόταν στην
εκκλησία ως στύλος προσευχής, και όταν έβγαινε το έκανε για να μοιράσει
ελεημοσύνες, να επισκεφθεί δεινοπαθούντες ή να φέρει πίσω στο ποίμνιο
παραστρατημένες ψυχές. Αρνήθηκε πάντα να διορισθεί σε κάποια ενορία,
προκειμένου να αποφύγει τους βιοτικούς περισπασμούς και τις πιέσεις των
κατακτητών, και εγκαταστάθηκε στο μονύδριο του Αγίου Σπυρίδωνος, απ’
όπου για πενήντα χρόνια μοίραζε σε όλο τον λαό της Κεφαλληνίας τους
θησαυρούς που έκρυβε στην καρδιά του. Ακολουθώντας το παράδειγμα του
αγίου Γερασίμου [20 Οκτ.] και του αγίου Άνθιμου του Τυφλού [4 Σεπτ.], ο
παπα-Μπασιάς δίδασκε και διέδιδε την χάρη του Θεού στον λαό, δίχως
ωστόσο να εγκαταλείπει το ερημητήριό του. Πήγαινε επίσης να λειτουργήσει
σε όλα τα εξωκκλήσια που ήσαν διεσπαρμένα γύρω από το Ληξούρι, όπου
μόλις γινόταν γνωστή η έλευσή του συναζόταν πλήθος πιστών.
Ερμηνεία εις τας πράξεις των αποστόλων, τας αναγινωσκομένας την Κυριακή της Πεντηκοστής (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)
– Γιατί οι απόστολοι μαζεύτηκαν όλοι μαζί την πεντηκοστή ημέρα από την Ανάσταση του Κυρίου;
– Γιατί ο ήχος που ακούστηκε ερχόταν από τον ουρανό;
– Η πολυγλωττία ως ποινή εχώρισε τους ανθρώπους σε πολλά έθνη.
Τώρα ως δώρο ενώνει πάντα τα έθνη εις ένα έθνος, το χριστιανικό, και
εις μία εκκλησία την του Χριστού.
– Γιατί το άγιο πνεύμα είχε την μορφή πύρινων γλωσσών;
– Τί σήμαινε το γεγονός ότι κάθε μία πύρινη γλώσσα εκάθισεν σε καθένα από τους αποστόλους;
– Είναι το Άγιο Πνεύμα πυρ, δηλαδή υλικό πράγμα;
– Οι απόστολοι περίμεναν την έλευση του Αγίου Πνεύματος;
– Τί σημαίνει το “επλήσθησαν άπαντες πνεύματος”;
– Οι απόστολοι μίλησαν τις γλώσσες όσων βρέθηκαν εκεί ως ακροατές ή όλες τις γλώσσες;
– Το χάρισμα της πολυγλωττίας το έλαβαν μόνο οι απόστολοι;
Επιστημονικός και πνευματικός έλεγχος της Ομοιοπαθητικής (Κωνσταντίνος Καρακατσάνης, καθηγ. Πυρηνικής Ιατρικής Σχολής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης)
[ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ
ΗΜΕΡΙΔΑ ΜΕ ΘΕΜΑ: ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ «ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ»: «ΙΑΤΡΙΚΗ» ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ, ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ 17
ΜΑΪΟΥ 2014 – ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ Ι.Μ. ΓΛΥΦΑΔΑΣ]
Εἰσαγωγή
Ἡ
«ὁμοιοπαθητική» περιλαμβάνεται μεταξύ τῶν μεθόδων τῶν ἀποκαλουμένων
«ἐναλλακτικῶν» θεραπειῶν. Ἱδρυτής τῆς «ὁμοιοπαθητικῆς» ἦταν ὁ Γερμανός Samuel
Friedrich Hanehmann, ἰατρός (1755-1843), ὁ ὁποῖος διετύπωσε τίς
θεωρητικές ἀρχές τῆς μεθόδου αὐτῆς στό σύγγραμμά του «Ὄργανον τῆς θεραπευτικῆς
τέχνης»[1]
(«Ὄργανον», εἰς τό ἑξῆς), τό ὁποῖον ἐξεδόθη ἐπανειλημμένες φορές. Στό
«Ὄργανον» περιλαμβάνονται διακόσιοι ἐνενήντα ἕνας (291) «ἀφορισμοί» μέ τούς
ὁποίους διατυπώνονται οἱ γενικές ἀρχές τῆς «ὁμοιοπαθητικῆς» καί τό φιλοσοφικό
της ὑπόστρωμα. Στό «Ὄργανον» ἀνευρίσκεται εἰδικότερη ἀναφορά καί ἐπεξήγηση πού
ἀφορᾶ στίς ἀκόλουθες θεμελιώδεις ἔννοιες τῆς «ὁμοιοπαθητικῆς»: «ζωτική
δύναμη», «μιάσματα» καί «χαρακτήρας» ἤ «προσωπικότητα» τῶν χορηγουμένων
ὁμοιοπαθητικῶν φαρμάκων. Πληροφορίες γιά τίς ἰδιότητες καί τίς ἐνδείξεις
χορηγήσεως τῶν ὁμοιοπαθητικῶν φαρμάκων ἀνευρίσκονται στίς διάφορες
φαρμακολογίες τῆς «ὁμοιοπαθητικῆς», "Materia Medica" (Ἰατρική
Ὕλη), οἱ ὁποῖες ἔχουν συνταχθεῖ ἀπό παλαιότερους καί νεώτερους διδασκάλους τῆς
μεθόδου αὐτῆς.
