Ομιλία εις το ρητό του Αποστόλου, το, "Χριστώ συνεσταύρωμαι΄ ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός".

(Γαλ. β’ 16-20)

– Ποιά είναι η κατά Θεόν ζωή;

– Πώς σταυρώνονται οι επιθυμίες της σαρκός; Και πώς συσταυρώνεται ο άνθρωπος με τον Χριστό;

– Με ποιό τρόπο έρχεται και κατοικεί μέσα μας ο Χριστός;

– Γιατί είπε αυτά τα λόγια ο απόστολος; Ποιός ήταν ο σκοπός του; Μήπως για να καυχηθεί και να κερδίσει τον έπαινο των ανθρώπων;

– Εάν τα λόγια του αποστόλου Παύλου είναι ο όρος και ο κανών της χριστιανικής ζωής, ποιός μπορεί να σωθεί; Ποιός μπορεί να νεκρώσει τα πάθη του με τόσους πειρασμούς; Μήπως λοιπόν, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο στη φύση των ανθρώπων;

– Πώς συμβιβάζονται τα λόγια "Στενή η πύλη, και τεθλιμμένη η οδός, η απάγουσα εις την ζωήν" και "Ο γαρ ζυγός μου χρηστός, και το φορτίον μου ελαφρόν εστιν";
Διαβάστε περισσότερα »

– Από πού ο θεάνθρωπος έλαβε αφορμή για να διδάξει το "όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν, και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι"; Ποιός μπορεί να κατορθώσει κάτι τέτοιο;

– Πώς ο απόστολος Πέτρος (κατ’ ουσίαν) προέτρεψε τον Ιησούν Χριστόν να πέσει στο αμάρτημα της φιλαυτίας;

– Τί ονόμασε ως άρνηση του εαυτού μας ο Κύριος;

– Από πού γεννάται και τί είναι φιλαυτία;

– Μα ο Θεός δεν εφύτευσε την αγάπη στον άνθρωπο ως αναγκαία προς διατήρησή του; Πότε λοιπόν η αγάπη στον εαυτό μας είναι ωφέλιμη και σωτήρια και πότε βλαβερή και ολέθρια;

– Μπορεί κάποιος φίλαυτος να γίνει αληθινός μαθητής του Ιησού Χριστού;

– Η φιλαυτία γίνεται αίτιον πάσης αμαρτίας και εμπόδιο πάσης αρετής.

– Γιατί οι άνθρωποι προκρίνουν την ηδονή της σαρκός έναντι των εντολών και προσταγμάτων του Θεού;

– Γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν να αναγνωρίσουν μεγάλα σφάλματά τους, όταν την ίδια στιγμή διακρίνουν με ευκολία μικρά σφάλματα των άλλων;

– Γιατί όλοι νομίζουμε ότι είμαστε ανώτεροι των άλλων;

– Μπορεί ο άνθρωπος να σωθεί, εάν δεν εκβάλει από την καρδιά του την φιλαυτία;

– Πώς άραγε είναι δυνατόν να ελευθερωθεί ο άνθρωπος από ένα τέτοιο πάθος εσωτερικό και ισχυρό;

– Κανένας νόμος δεν προστάζει να μην αγαπάμε τον εαυτό μας, υπό δύο όμως όρους. Ποιοί είναι αυτοί;
Διαβάστε περισσότερα »

(17 Σεπτεμβρίου)

Οι τρεις αυτές αδελφές, Πίστις, Ελπίς και Αγάπη, ζούσαν σε κάποια
πόλι της Ιταλίας την εποχή του Αδριανού (117-138). Γόνοι περιφανούς
οικογενείας, ανατράφηκαν από την χήρα μητέρα τους Σοφία με πίστι, ελπίδα
και αγάπη, όπως δήλωναν και τα ονόματά τους. Όταν κάποτε παρέμειναν
στην Ρώμη, η φήμη του ενάρετου βίου τους διέτρεξε την πόλι και ο
αυτοκράτωρ έστειλε στρατιώτες να του τις παρουσιάσουν. Η σταθερότητα των
τριών αδελφών στην πίστι, ασυνήθιστη για την ηλικία τους, κατέπληξε τον
Αδριανό και, πιστεύοντας πως η αμοιβαία συμπαράσταση τους έδιδε την
δύναμι να του αντιστέκωνται, σκέφθηκε να τις εξετάση χωριστά.
Διαβάστε περισσότερα »

Βροντάτε εναντίον των πλουσίων, και τούτο,
νομίζετε, ότι είναι μοντέρνο. Πριν απ’ όλα, εξερευνήστε τον εαυτό σας. Ας πούμε,
σας δίνεται η ευκαιρία να γίνετε πλούσιος. Θα το αρνηθείτε; Και τότε δεν θα
σωπάσετε; Εσείς θυμώνετε με την Εκκλησία ότι εκείνη δεν μάχεται τους πλούσιους.
Δεν το κάνει η Εκκλησία άραγε; Και δεν το έκανε και πριν από τη γέννησή σας,
και πριν από τη γέννηση του παππού και του προπάππου σας άραγε; Και όταν το
στόμα σας σωπάσει στον τάφο, άραγε και το στόμα της Εκκλησίας θα σωπάσει;
Διαβάστε περισσότερα »

Τον κοινοβιακό τρόπο ζωής που εγκαινίασε ο Κύριος με τους
μαθητάς Του και εφήρμοσε η Αποστολική Εκκλησία, συνεχίζουν
σήμερα τα Ορθόδοξα κοινόβια.
Κοινόβιο και Ενορία έχουν πολλά κοινά σημεία. Κέντρο αμφοτέρων
είναι το θυσιαστήριο του Ναού. Πηγή της ενότητος των μελών ο
θυσιαζόμενος και προσφερόμενος Χριστός. "Το συναγαγόν τους
μοναχούς όνομα (είναι) το όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού"
κατά τον Μ. Βασίλειον (όροι κατά πλ. λστ’. Ρ.G. 31,100).
Διαβάστε περισσότερα »