Είναι πολλοί άραγε οι Ελληνες που θα
έβρισκαν λόγο να γιορτάσουν τα δεκάχρονα των Ολυμπιακών; Ας φερθούμε
απλόχερα, όπως οι γαλαντόμοι συμπατριώτες μας που στελέχωναν τότε τις
ποικίλες επιτροπές. Και ας δεχτούμε πως είναι εκατό χιλιάδες ή και
πεντακόσιες όσοι θυμούνται το 2004 με γλυκιά συγκίνηση και μόνο· όσοι
συνεχίζουν να νιώθουν μονάχα περηφάνια γι’ αυτό το κομμάτι του περίφημου
«ελληνικού καλοκαιριού» – γιατί υπήρξε και το Γιούρο, η εξαγνιστική
αίγλη του οποίου κατέκαψε τα παράσιτα που μόλυναν το ποδόσφαιρό μας. Κι
έτσι να ’ναι όμως, όσοι έχουν εντελώς διαφορετικά αισθήματα, όσοι
μελαγχολούν πια ή και θυμώνουν ακούγοντας για τους Ολυμπιακούς, πιθανώς
ξεπερνούν το 90%. Ισως φτάνουν το 97%, το ποσοστό όσων δήλωσαν σε
πρόσφατη δημοσκόπηση ότι κρίνουν σημαντικό θέμα την επιστροφή των
Μαρμάρων.
Διαβάστε περισσότερα »
Από το ολυμπιακό «όραμα» στο δράμα (Παντελής Μπουκάλας)
Από το Συναξάρι – Αγ. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, πρώτος επίσκοπος Ιεροσολύμων
(23 Οκτωβρίου)
Ο άγιος Ιάκωβος ήταν υιός του Ιωσήφ του
Μνήστορος από τον πρώτο του γάμο. Ευλογήθηκε παρά Θεού όταν ήταν ακόμη
στην κοιλία της μητρός του, και υπήρξε τόσο δίκαιος στον βίο του ώστε
όλοι οι Εβραίοι τον αποκαλούσαν «Δίκαιο» και «Ωβλία», που στα εβραϊκά
σημαίνει «προμαχών λαού» και «δικαιοσύνη». Από την παιδική ήδη ηλικία, ο
Ιάκωβος έζησε με την πιο αυστηρή άσκηση. Δεν έπινε κρασί ούτε άλλα
δυνατά ποτά. Μιμούμενος τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, δεν έτρωγε ποτέ
τίποτε από όσα έχουν πνοή ζωής μέσα τους. Ξυράφι ποτέ δεν πέρασε επί της
κεφαλής του, όπως ορίζει ο Νόμος για όσους αφιερώνονται στον Θεό
(Αριθ. 6, 5). Ποτέ του δεν λουζόταν και δεν χριόταν με έλαιο,
προκρίνοντας τη μέριμνα της ψυχής έναντι εκείνης του σώματος.
Περί αδελφού χωρίς αδελφοσύνη (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)
Στον οινοποιό Σ.
μοναδικό. Και αυτόν τώρα τον απαρνιέσαι. Δεν είναι ο αδελφός μου, λες, αλλά αδελφός
χωρίς αδελφοσύνη! Όντως, έκανε μεγάλο έγκλημα. Διέρρηξε το σπίτι ενός γέρου,
τον σκότωσε και του πήρε τα λεφτά. Δικάστηκε, και καταδικάστηκε σε θάνατο.
Τώρα κάθεται στη φυλακή και περιμένει
την τελευταία του ώρα. Από τη φυλακή σου έγραψε γράμματα και σε παρακαλούσε να
τον συγχωρέσεις σαν αδελφό. Σου ζητούσε μετά από τον θάνατό του να προσεύχεσαι
γι’ αυτόν και να τελείς μνημόσυνα. Και να μεταφέρεις το σώμα του και να το
κηδέψεις δίπλα στους τάφους των γονιών σας. Κι εσύ πώς αντιδράς σ’ όλα αυτά;
Εσύ τον σιχαίνεσαι, στα γράμματά του δεν απαντάς, στη φυλακή δεν τον
επισκέπτεσαι, το όνομά του δεν λες. «Μου λέρωσε την τιμή», λες δυνατά, να σε ακούσουν
οι άνθρωποι.
Η Εκκλησία προϋπόθεσις της Σωτηρίας (Αρχιμ. Γεώργιος Καψάνης Γρηγοριάτης)
Δεν
μπορούμε να κατανοήσουμε την Αποστολή της ενορίας ως
ευχαριστιακής εκκλησιαστικής κοινότητος, εάν δεν
συνειδητοποιήσουμε την σημασία της Εκκλησίας για την σωτηρία μας.
Διαβάστε περισσότερα »
Περί μακροθυμίας (Αγ. Νεκτάριος Πενταπόλεως)
Η
μακροθυμία είναι αρετή γενναίας και
ευγενικής ψυχής, που έχει θεμέλιο την αγάπη προς τον πλησίον. Η μακροθυμία
είναι μεγαλοψυχία, μεγαλοφροσύνη και φίλη της πραότητας. Η μακροθυμία μαρτυράει
καλή αγωγή ψυχής και εκδηλώνεται σαν συμπάθεια, φιλανθρωπία, μετριοφροσύνη και
δικαιοσύνη. Ο μακρόθυμος κυριαρχεί πάνω
στον θυμό και την οργή του∙ κατευνάζει δε τις ορμές της καρδιάς του,
ελεεί όσους έφταιξαν σε κάτι και λυπάται αυτούς που αμαρτάνουν. Ο έλεγχός του
γίνεται με επιείκεια και τα λόγια του εκφράζονται με σύνεση και φρόνηση. Η οργή
δεν σκοτίζει τον νου του και ο θυμός δεν διαταράσσει τα λογικά του. Η όψη του
είναι ευχάριστη και οι κινήσεις του σεμνοπρεπείς. Έχοντας πολλή φρόνηση, δεν
δικάζει με εμπαθή οξύτητα, αλλά αποφαίνεται με αγαθή κρίση για τα παραπτώματα.
Διαβάστε περισσότερα »
