Η
μακροθυμία  είναι αρετή γενναίας και
ευγενικής ψυχής, που έχει θεμέλιο την αγάπη προς τον πλησίον. Η μακροθυμία
είναι μεγαλοψυχία, μεγαλοφροσύνη και φίλη της πραότητας. Η μακροθυμία μαρτυράει
καλή αγωγή ψυχής και εκδηλώνεται σαν συμπάθεια, φιλανθρωπία, μετριοφροσύνη και
δικαιοσύνη. Ο μακρόθυμος κυριαρχεί πάνω
στον θυμό και την οργή του∙ κατευνάζει δε τις ορμές της καρδιάς του,
ελεεί όσους έφταιξαν σε κάτι και λυπάται αυτούς που αμαρτάνουν. Ο έλεγχός του
γίνεται με επιείκεια και τα λόγια του εκφράζονται με σύνεση και φρόνηση. Η οργή
δεν σκοτίζει τον νου του και ο θυμός δεν διαταράσσει τα λογικά του. Η όψη του
είναι ευχάριστη και οι κινήσεις του σεμνοπρεπείς. Έχοντας πολλή φρόνηση, δεν
δικάζει με εμπαθή οξύτητα, αλλά αποφαίνεται με αγαθή κρίση για τα παραπτώματα.
Διαβάστε περισσότερα »

Τό ἑορτολόγιο τῆς Ἐκκλησίας διαιρεῖ τό
ἐκκλησιαστικό ἔτος σέ διάφορους σταθμούς πού σηματοδοτοῦν τό σωτήριο
ἔτος, πού εἶναι σωτηριώδης χρόνος, καί τό προσδιορίζουν. Ἔτσι ἔχουμε τίς
Δεσποτικές καί Θεομητορικές ἑορτές καί τίς ἑορτές τῶν ἁγίων τῆς
Ἐκκλησίας, καθώς ἐπίσης τίς ἑορτές διαφόρων ἐκκλησιαστικῶν γεγονότων.
Τό ἐκκλησιαστικό ἔτος (ἔναρξη 1η
Σεπτεμβρίου) καί τό ἑορτολόγιο ἀρχίζουν ἀπό τήν Γέννηση τῆς Θεοτόκου (8
Σεπτεμβρίου), μέ τήν ὁποία ἀρχίζει ἡ ἀντίστροφη μέτρηση γιά τήν
ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ, καί τελειώνει τόν Αὔγουστο μέ τήν ἑορτή τῆς
Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου καί τήν ἑορτή τῆς Ἁγίας Ζώνης τῆς Παναγίας. Μέσα
σέ αὐτό τό διάστημα ἐκτίθεται τό ἔργο τῆς θείας Οἰκονομίας, δηλαδή ἡ
ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ τῆς ὁποίας ἡ συνέπεια εἶναι ἡ σωτηρία τοῦ
ἀνθρώπου. Αὐτά ἀποτελοῦν τήν ἱερά ἱστορία.
Οἱ ἅγιοι εἶναι «μιμήματα τῆς θείας
ἀγάπης», εἶναι μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, γι’ αὐτό καί οἱ ἑορτές τους
εἶναι σημαντικά γεγονότα γιά τήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ ἅγιοι δέν εἶναι
ἁπλῶς οἱ καλοί ἄνθρωποι καί εὐσεβεῖς Χριστιανοί, ἀλλά οἱ θεούμενοι,
ἐπειδή μετέχουν τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ καί ὁδηγοῦνται πρός τήν θέωση.
Ἡ λέξη θεούμενος δέν σημαίνει αὐτόν πού
ἔχει θεωθῆ ὡς μιά στατική κατάσταση, ἀλλά αὐτόν πού βρίσκεται σέ πορεία
πρός τήν θέωση, ἁγιαζόμενος ἀπό τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ὁ ἅγιος συνεχῶς
ἁγιάζεται, κατά τόν λόγο τῆς Ἀποκαλύψεως «καὶ ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι»
(Ἀπ. κβ΄, 11).
Γιά νά μελετήση κανείς τόν βίο κάθε
ἁγίου πρέπει νά προβῆ σέ τέσσερεις ἐνέργειες, γιατί οἱ ἅγιοι ἔχουν μιά
ἰδιαιτερότητα ἀπό τούς ἀνθρώπους ἐκείνους πού διακρίνονται μέσα στήν
κοινωνία καί τήν ἱστορία.
Διαβάστε περισσότερα »

(Β’ Κορ. ια’ 31- ιβ’ 9)

– Γιατί ο Παύλος επικαλείται μάρτυρα τον Θεόν για ότι πρόκειται να διηγηθεί;

– Η καύχηση δεν συμφέρει την ψυχήν του ανθρώπου γιατί είναι καρπός της υπερηφάνειας. Γιατί τότε ο Παύλος εκαυχήθη για τους αγώνες, τις οπτασίες και τις αποκαλύψεις του;

– Ποιά είναι η διαφορά της οπτασίας με την αποκάλυψη;

– Γιατί ο Παύλος μιλάει σε τρίτο πρόσωπο, ενώ ο ίδιος ήταν ο αρπαγείς έως τρίτου ουρανού;

– Γιατί ο Παύλος αποκαλύπτει το γεγονός μετά από δεκατέσσερα χρόνια;

– Ποιός είναι ο τρίτος ουρανός;

– Ποιό το νόημα του "ηρπάγει"; Γιατί δεν λέγει "ανέβη";

– Ποιά είναι η ασθένεια του Παύλου για την οποία καυχάται; Και γιατί να καυχάται για ασθένεια;

– Τί σημαίνει το "τη υπερβολή των αποκαλύψεων"; Κατά τον αριθμό ή κατά το μέγεθος;

– Τί σημαίνει "σκόλοψ" και τί "άγγελος σατάν";

– Γιατί οι άνθρωποι προχωρούν εύκολα σε λογισμούς υπερηφανείας σε καιρό χαράς και ευτυχίας, ενώ σε καιρό θλίψεως και δυστυχίας έρχεται η ταπείνωση;

– Τί σημαίνουν οι φράσεις "αρκεί σοι η χάρις μου" και το "η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται";
Διαβάστε περισσότερα »

(Λουκ. 7, 1-16)

– Γιατί έβγαλαν τον νεκρόν έξω από την πόλη;

– Τί μας διδάσκει το γεγονός ότι ο Ιησούς ενέργησε χωρίς κάποια παράκληση;

– Γιατί ο Ιησούς παράβλεψε τον Ιουδαϊκόν νόμον;

– Γιατί ο Ιησούς μόλις ανάστησε τον νέον τον παρέδωσε στη μητέρα του;
Διαβάστε περισσότερα »

Επιστολή 36 του Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ, 7 Ιουλίου 1968

… Ναι, και εγώ επίσης το πήρα απόφαση ότι το μυστήριο των διαπροσωπικών
σχέσεων θα παραμείνει για μένα άλυτο ως το τέλος των ημερών μου, τέλος που ήδη
πλησιάζει[1]. Έχει ενισχυθεί μέσα μου η συνείδηση ότι όλοι εμείς οι άνθρωποι
στον ένα ή τον άλλο βαθμό είμαστε τυφλοί.
Βλέπουμε κάποιο μέρος της παγκόσμιας ζωής και βασιζόμαστε στις κρίσεις μας
από τη «μερική» αυτή θεώρηση. Η μερική, ατομική αυτή θεώρηση κυριεύει τον
άνθρωπο τόσο ισχυρά, ώστε να μην μπορεί να κρίνει διαφορετικά, παρά βασιζόμενος
στη δική του αντίληψη ή, όπως είπα, θεώρηση των πραγμάτων.
Ως συνέπεια της χαρακτηριστικής σε όλους μας τυφλώσεως, όλοι ανεξαιρέτως,
δεν κατανοούμε πότε πληγώνουμε τους άλλους, πότε καταστρέφουμε τη ζωή τους,
πότε κρίνουμε γι’ αυτούς σύμφωνα με την αντίδραση εκείνη που αποδείχθηκε
συνέπεια ίσως κάποιας δικής μας ενέργειας.
Διαβάστε περισσότερα »