Παραπονιέσαι ὅτι δέν σοῦ
συμπεριφέρονται καλά αὐτοί μέ τούς ὁποίους συναναστρέφεσαι. Ἄκου τή συμβουλή
μου: Ἐάν κάποιος δέν σοῦ συμπεριφέρεται καλά, ἐσύ νά τοῦ συμπεριφέρεσαι μέ
καλωσύνη. Ὅλη ἡ ὑπόθεση θέλει ταπείνωση. Ἄς ποῦμε ἕνα παράδειγμα: Σοῦ λέγει
κάποιος πώς ἡ δουλειά σου δέν εἶναι καλή. Νά τοῦ πῆς: "Εὐχαριστῶ, πού μέ
συμβουλεύεις. Βοήθησέ με νά γίνω καλύτερος. Λέγε μου τά λάθη μου, γιά νά τά
διορθώσω". Νά δέχεσαι ἀπ’ ὅλους συμβουλές, ἀπό ταπείνωση ὅμως καί ὄχι ἀπό
δειλία. Ἔτσι θά διατηρῆς στήν ψυχή σου τήν οὐράνια χαρά καί τήν εἰρήνη.
Διαβάστε περισσότερα »
Περί πραότητος και ανεξικακίας (Γέρων Γερμανὸς Σταυροβουνιώτης)
Δημοσιεύθηκε στις 24 Νοεμβρίου, 2014
Πότε και πως νηστεύομε (Μητροπολίτης Ν. Σμύρνης Συμεών Κούτσας)
Δημοσιεύθηκε στις 23 Νοεμβρίου, 2014
Η λέξη νηστεία είναι σύνθετη και προέρχεται από το αρνητικό μόριο νη και το ρήμα εσθίω, που είναι άλλος τρόπος του έσθω και του έδω και που σημαίνει τρώγω. Νήστις
– η πρώτη λέξη που δημιουργήθηκε – σημαίνει αυτός που δεν εσθίει, που
δεν τρώγει. Από την λέξη αυτή στη συνέχεια προήλθε το ρήμα νηστεύω και το αφηρημένο ουσιαστικό νηστεία, που αρχικά σήμαινε την πλήρη αποχή από τροφές και ποτά, δηλαδή την ασιτία και ατροφία.
Αργότερα, με την αύξηση της χρονικής
διάρκειας και την προοδευτική διαμόρφωση του θεσμού της νηστείας,
νηστεία δεν σήμαινε μόνο την πλήρη αποχή από στερεές ή υγρές τροφές,
αλλά και την μερική αποχή, την αποχή δηλαδή από ορισμένες τροφές και την
λήψη άλλων, συγκεκριμένων τροφών. Έτσι έχουμε την διάκριση σε νηστήσιμες και αρτυμένες ή αρτύσιμες τροφές.
διάρκειας και την προοδευτική διαμόρφωση του θεσμού της νηστείας,
νηστεία δεν σήμαινε μόνο την πλήρη αποχή από στερεές ή υγρές τροφές,
αλλά και την μερική αποχή, την αποχή δηλαδή από ορισμένες τροφές και την
λήψη άλλων, συγκεκριμένων τροφών. Έτσι έχουμε την διάκριση σε νηστήσιμες και αρτυμένες ή αρτύσιμες τροφές.
Κατά την διάκριση αυτή νηστήσιμες τροφές θεωρούνται το ψωμί, τα λαχανικά, οι καρποί και μάλιστα οι ξηροί, οι ελιές και άλλα.
Αρτύσιμα, αντίθετα,
θεωρούνται τα διάφορα φαγητά που μαγειρεύουμε με την χρήσι ελαίου ή
βουτήρου και διαφόρων καρυκευμάτων, όπως και το κρασί (Όταν δεν τρώμε
λάδι, δεν πίνουμε και κρασί).
Χωρίς τηλεόραση μέχρι τα δύο (Μαρία Μυστακίδου)
Δημοσιεύθηκε στις 22 Νοεμβρίου, 2014
Χαριτωμένα μωράκια που χειρίζονται
αριστοτεχνικά tablet και latptop. Μια εικόνα που βλέπουμε όλο και
συχνότερα. Και φυσικά υπάρχει και κάτι πιο παραδοσιακό: μωρά και
νήπια… αποβλακωμένα να παρακολουθούν μπροστά στη μικρή οθόνη.
Λόγος στα Εισόδια της Υπεραγίας Θεοτόκου (Αγ. Ταράσιος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως)
Δημοσιεύθηκε στις 20 Νοεμβρίου, 2014
Α. Χαρούμενη και παράδοξη είναι η
σημερινή πανήγυρη, δηλαδή η είσοδος της Αειπαρθένου και Θεοτόκου στο
ναό, οδηγεί δε σε υμνωδία τον πόθο των φιλεόρτων. Σήμερα ο ουρανός και η
γη συνεορτάζουν και δοξολογούν το Δημιουργό, που διάλεξε από την
ανθρώπινη φύση, αυτήν την ευλογημένη από τον Θεό κόρη, για δική του
κατοικία. Σήμερα ετοιμάζεται η κατοικία του προαιώνιου μυστηρίου που
επρόκειτο να φανερωθεί στο μέλλον. Σήμερα αυτή που γεννήθηκε από τον
Ιωακείμ και την Άννα μετά την υπόσχεση σ’ αυτούς, προσφέρεται από τους
ίδιους ως τίμιο δώρο σ’ Αυτόν, που αργότερα καταδέχθηκε να γεννηθεί απ’
αυτήν. Σήμερα το ξεκίνημα της χαράς, δηλαδή η Θεοτόκος, τριών ετών
μπαίνει στο ναό, και προπορεύονται παρθένες κρατώντας λαμπάδες. Σήμερα η
κατάργηση της κατάρας της στειρώσεως οδηγείται ως δώρον στα Άγια των
αγίων. Σήμερα το περιεχόμενο του κηρύγματος των προφητών οδηγείται στα
άδυτα από τον αρχιερέα και προφήτη Ζαχαρία. Εκεί που αυτός μια φορά το
χρόνο με ευλάβεια εισερχόταν, η Θεοτόκος παρέμενε συνεχώς ημέρα και
νύκτα.
Διαβάστε περισσότερα »
Κυριακή Θʼ Λουκά: Η παραβολή του άφρονα πλουσίου (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)
Δημοσιεύθηκε στις 19 Νοεμβρίου, 2014
(Λουκ. ιβ’ 16-21)
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός
ήρθε στη γη για να θεραπεύσει τους ανθρώπους από τα φθοροποιά πάθη και τις
ροπές τους. Τα πάθη κι οι ροπές είναι σοβαρές ψυχικές παθήσεις.
Κλέβει ποτέ ένας γιός από
τον πατέρα του; Όχι. Ο δούλος όμως κλέβει από τ’ αφεντικό του. Τη στιγμή που ο Αδάμ εγκατέλειψε την ιδιότητα του υιού κι
απόκτησε την ιδιότητα του δούλου, το χέρι του απλώθηκε για να πιάσει τον
απαγορευμένο καρπό. Γιατί ο άνθρωπος κλέβει αυτό που ανήκει σ’ έναν άλλο; Είναι
επειδή το χρειάζεται; Ο Αδάμ τα είχε όλα, δεν του έλειπε τίποτα. Παρ’ όλ’ αυτά
όμως προχώρησε στην κλοπή. Γιατί ο άνθρωπος κλέβει άλλον άνθρωπο κι ο δούλος
άλλο δούλο; Επειδή έμαθαν πρώτα να κλέβουν από τ’ αφεντικό τους. Οι άνθρωποι συνήθως κλέβουν πρώτα από το
Θεό κι έπειτα ο ένας από τον άλλο. Ο προπάτορας του ανθρώπινου γένους
άπλωσε το χέρι του να κλέψει πρώτα αυτό που ανήκε στο Θεό κι έπειτα, σαν
αποτέλεσμα, οι απόγονοί του άρχισαν να κλέβουν ο ένας τον άλλο.
Οι άνθρωποι κλέβουν από
Θεό και ανθρώπους, από τη φύση κι από τον εαυτό τους. Ο άνθρωπος δεν κλέβει μόνο με τις σωματικές αισθήσεις του, αλλά και με την
καρδιά, την ψυχή και το νου του. Δεν υπάρχει πράξη κλοπής που ο διάβολος να μην
είναι συνεργός του ανθρώπου. Είναι ο υποβολέας και υποκινητής κάθε κλοπής.
Είναι ο εισηγητής και καθοδηγητής κάθε σκέψης για κλοπή. Κανένας κλέφτης στον
κόσμο δεν ήταν ποτέ μόνος του. Συνήθως υπάρχουν τουλάχιστο δύο που συμμετέχουν
σε μια κλοπή κι ένας τρίτος που παρακολουθεί. Ο άνθρωπος κι ο διάβολος πάνε για
να κλέψουν κι ο Θεός που τους βλέπει. Όπως η Εύα δεν έκλεψε μόνη της, αλλά
παρέα με το διάβολο, έτσι κανένας άνθρωπος δεν έχει τελέσει μια πράξη κλοπής
μόνος του, αλλά πάντα με την παρέα του διαβόλου.
Διαβάστε περισσότερα »
