(Εβρ. ια’ 9-10, 32-40)

– Γιατί οι θεοφόροι Πατέρες θεσμοθέτησαν προεόρτια και μεθέορτα;

– Ποιά ήταν η γη της επαγγελίας κατά το γράμμα και το αλληγορικό νόημα;

– Στο εικοστό πέμπτο κεφάλαιο της Γενέσεως φαίνεται ότι ο Ιακώβ εγεννήθη μετά τον θάνατο του Αβραάμ. Πώς αυτός (ο Αβραάμ) λοιπόν συνέζησε μετά του Ιακώβ εις την γην της επαγγελίας;

– Γιατί ενώ ο Θεός υπεσχέθη στον Αβραάμ την γην της επαγγελίας, αυτός έζησε σε αυτή ως πάροικος και ξένος;
Διαβάστε περισσότερα »

Ο άνθρωπος, εφόσον έχει πλασθεί να εικονίζει σαν σε μικρογραφία στη γη τη θεία
εικόνα του Δημιουργού, κατά συνέπεια
οφείλει να φέρει και ο ίδιος, σε κάποια σχετική αντιστοιχία, τις
ιδιότητες του
Θεού. Σαν εικόνα του Θεού, ο άνθρωπος, πρέπει να είναι ύπαρξη με νου
αυτεξούσιο,
αυτοσυνείδητο και ηθικά ελεύθερο. Διότι ον χωρίς νου, εξαρτημένο, δίχως
συνείδηση και ηθικά
ανελεύθερο, είναι ανάξιο της υψηλής κλήσης στην οποία φαίνεται ότι έχει
κληθεί και στον σπουδαίο προορισμό για τον οποίο προορίσθηκε και την
υψηλή θέση στην οποία ανυψώθηκε ο άνθρωπος, από την
εξαίσια βούληση του θείου Δημιουργού. Ο άνθρωπος πλάσθηκε άξιος της
κλήσης και
της υψηλής θέσης που του δόθηκε, αφού αποδεικνύεται ύπαρξη νοερή και
αυτεξούσια, η οποία έχει συνείδηση του εαυτού της.
Διαβάστε περισσότερα »

Ήταν το βράδυ του
μεγάλου και Μυστικού Δείπνου και των κατά σάρκα Παθών του Κυρίου. Ενώ
λοιπόν ετελείτο μεγαλοπρεπώς η Ακολουθία των Παθών στην Μεγίστη Λαύρα
κατά την συνήθεια, και ο Γρηγόριος συμμετείχε στην πανήγυρι και στους
ύμνους μαζί με τους προκρίτους των μοναχών, και συμπαραστεκόταν σ’
αυτούς, στολίζοντας, θα έλεγε κανείς, εκείνη την σύναξη με την παρουσία
του. Αλλά, όπως συμβαίνει συχνά, μερικοί από τους συμπαριστάμενους σαν
να λησμόνησαν τα τελούμενα, τις μεγάλες εκείνες και θαυμάσιες ωδές,
καθώς και το σκοπό της συναθροίσεως, εκτράπηκαν σε μάταιες ομιλίες και
μάλιστα πέρα από το μέτρο και υπερβολικά, αν μπορεί να μιλήσει κανείς
για μέτρο σε τέτοια ζητήματα. Δυσανασχετεί γι’ αυτό ο άνθρωπος του Θεού,
όπως είναι φυσικό· αλλά επειδή δεν θεωρούσε σωστό να παρατηρήσει σ’
εκείνους να σταματήσουν την ομιλία, αφού απομάκρυνε τον νου συγχρόνως
και από εκείνους και από την υμνωδία, τον στρέφει προς τον εαυτό του,
όπως συνήθιζε, και διά του εαυτού του προς το Θεό· και αμέσως τον
περιλάμπει από πάνω θείο φως, και αφού φωτίσθηκαν από τις ακτίνες
εκείνες οι οφθαλμοί τόσο του σώματος όσο και της ψυχής, βλέπει καθαρά
σαν να είναι στο παρόν αυτό που επρόκειτο να συμβεί μετά πολλά χρόνια.
Διαβάστε περισσότερα »

Μοῦ
γράφεις ὅτι ἐν τέλει πρέπει νά ὑπάρχει «κάτι». Διάβασες, λές, ἕνα
βιβλίο ἑνός μεγάλου ἀστρονόμου περί ἀστέρων καί ὑπέπεσε στήν ἀντίληψή
σου ὁ ἰσχυρισμός αὐτοῦ τοῦ λαμπροῦ ἐπιστήμονα: «Χωρίς τόν Θεό τίποτα
στόν κόσμο δέν μπορεῖ νά κατανοηθεῖ οὔτε νά ἐξηγηθεῖ». Ἐξ αὐτοῦ
ὁδηγήθηκες στό συμπέρασμα ὅτι «κάτι» ὑπάρχει.
Διαβάστε περισσότερα »