Διαβάστε περισσότερα »

Αυτός
ο μακάριος Πρωτομάρτυρας και Αρχιδιάκονος Στέφανος, όταν έγι­νε μια
φορά συζήτησις μεταξύ Ιουδαί­ων και Σαδδουκαίων και Φαρισαίων και
Ελληνιστών σχετικά με τον Κύ­ριό μας Ιησού Χριστό, και άλλοι μεν έλεγαν,
ότι είναι Προφήτης, άλλοι ότι είναι πλάνος και άλλοι, ότι είναι Υιός
Θεού, όταν, λέω, έγινε αυτή η συζήτησις, τότε ο πανύμνητος Στέφανος
στά­θηκε επάνω σε έναν τόπο υψηλό και κήρυξε σε όλους τον Κύριό μας
Ιησού Χριστό, λέγοντας· «Άνδρες αδελφοί, γιατί αυξήθηκαν τόσο οι κακίες
σας και είναι ταραγμένη όλη η Ιερουσα­λήμ;
Μακάριος
είναι ο άνθρωπος εκεί­νος, ο οποίος δεν ένιωσε στην καρδιά του δισταγμό
για τον Ιησού Χριστό. Διότι αυτός είναι, που έγειρε τους Ουρανούς και
κατέβηκε για τις αμαρτίες μας και γεννήθηκε από την Παρθένο την Αγία και
καθαρή και διαλεγμένη πριν από την αρχή του κόσμου. Αυτός πήρε τις
ασθένειές μας, και κράτησε τις νόσους. Αυτός έκανε να ξαναβρούν το φως
τους οι τυφλοί. Αυτός καθάρισε τους λε­προύς και έδιωξε τα δαιμόνια από
τους δαιμονισμένους».
Διαβάστε περισσότερα »

Επειδή όμως
αυτά, και μύρια άλλα και δυσδιήγητα είδη της θείας οικονομίας λίγους
ευεργέτησαν, ενώ οι υπόλοιποι άνθρωποι έμειναν αθεράπευτοι, τότε λοιπόν,
τότε έγινε το μεγάλο και απερίγραπτο μυστήριο της ενανθρωπήσεως. Γιατί ο
ίδιος ο Λόγος του Θεού, ο δημιουργός όλης της κτίσεως, ο άπειρος, ο
απερίγραπτος, ο αναλλοίωτος, η πηγή της ζωής, το φως που προήλθε από το
φως, η ζωντανή εικόνα του Θεού, η ακτινοβολία της δόξας, η σφραγίδα της
υποστάσεώς του, προσλαμβάνει την ανθρώπινη φύση και ανακαινίζει την
εικόνα του που είχε καταστραφεί με την αμαρτία, και ανανεώνει τον
ανδριάντα που είχε παλιώσει από τον υιό της πονηρίας, και τον κάνει πιο
χαριτωμένο από τον πρώτο, όχι δημιουργώντας τον πάλι από χώμα, όπως
παλιά, αλλά δεχόμενός τον ο ίδιος, χωρίς να μεταβάλει τη θεϊκή φύση σε
ανθρώπινη, αλλά ενώνοντας την ανθρώπινη με τη θεϊκή. Γιατί, μένοντας
αυτό που ήταν, έλαβε αυτό που δεν ήταν. Και αυτό μας το διδάσκει ο
μακάριος Παύλος φωνάζοντας• «Ας επικρατεί μεταξύ σας το ίδιο φρόνημα,
που υπήρχε και στον Ιησού Χριστό, ο οποίος, αν και είχε θεϊκή ύπαρξη,
δεν θεώρησε κάτι σαν αρπαγή το ότι ήταν ίσος με τον Θεό, αλλά ταπείνωσε
τον εαυτό του, παίρνοντας μορφή δούλου». Από αυτά είναι φανερό ότι η
μορφή του Θεού, μένοντας αυτό που ήταν, έλαβε τη μορφή δούλου. Και μορφή
δούλου δεν ονομάζει αυτό που φαίνεται μόνο στον άνθρωπο, αλλά όλη τη
φύση του ανθρώπου. Γιατί, όπως η μορφή του Θεού σημαίνει την ουσία του
Θεού, γιατί το Θείο είναι χωρίς μορφή και σχήμα, και κανείς που έχει τα
λογικά του δεν μπορεί να πει ότι ο ασώματος και ασύνθετος έχει μορφή και
διαίρεση μελών, έτσι η μορφή του δούλου φανερώνει όχι μόνο αυτό που
φαίνεται, αλλά όλη την ουσία του ανθρώπου.
Διαβάστε περισσότερα »

Βλέπω
ταυτόχρονα έναν μαραγκό και μια φάτνη και ένα Βρέφος και σπάργανα και
λεχώνα Παρθένο που στερείται τα πλέον απαραίτητα, βλέπω τα πάντα να
είναι φτωχικά, τα πάντα πλημμυρίζουν από ανέχεια. Είδες πλούτος που
υπάρχει μέσα σε τόσο μεγάλη φτώχεια; Είδες πως, ενώ ο Χριστός ήταν
πλούσιος, φτώχευσε για χάρη μας; Δεν είχε ούτε κρεβάτι ούτε στρώμα και
γι’ αυτό τοποθετήθηκε σε μια ξερή φάτνη.
Διαβάστε περισσότερα »