Ο Κύριος μας έδωσε την εντολή να
ταπεινωθούμε, για να ομοιάσουμε προς Αυτόν. Η ταπείνωση, σε αντίθεση με
την υπερηφάνεια, ανοίγει την καρδιά με κίνηση αγάπης προς όλη την κτίση·
κάνει τον άνθρωπο να αισθάνεται ευτυχής βλέποντας τους άλλους σε δόξα.
Καθιστά τον άνθρωπο αληθινά θεοειδή. Ελκύει σε αυτόν το Άκτιστο Φως του
Θεού. Εμπνέει τη δίψα να ομοιωθεί με Αυτόν σε όλα τα επίπεδα. Κάποια
χροιά της ταπεινώσεως της Θείας αγάπης έχει η αγάπη της μητέρας προς το
παιδί της. Αυτή υπηρετεί το βρέφος, υποδουλώνει τον εαυτό της, χωρίς να
αισθάνεται καμία εξουδένωση. Έτσι και στην αγάπη του Χριστού δεν υπήρξε
εξουδένωση, όταν Αυτός, δίνοντάς μας υπόδειγμα, ένιψε τα πόδια των
Αποστόλων κατά τον Μυστικό Δείπνο. Η αγάπη του Χριστού θέλει να
υπηρετήσει τους «μικρούς» και αδυνάτους του αιώνος αυτού.
Διαβάστε περισσότερα »

Πολλές
φορές ἀκοῦμε  τούς χριστιανούς νά λένε:

«Ἄν ζούσαμε κι’ ἐμεῖς στήν ἐποχή τῶν Ἀποστόλων καί ἀξιωνόμασταν νά δοῦμε τό Χριστό, ὅπως Τόν εἶδαν ἐκεῖνοι, θά γινόμασταν ἅγιοι, ὅπως ἔγιναν κι’ αὐτοί». Ὅσοι σκέφτονται ἔτσι,
ξεχνοῦν ὅτι Ἐκεῖνος πού μιλοῦσε στόν καιρό
τῶν ἀποστόλων, μιλάει καί τώρα. Ἴσως ὅμως καί πάλι νά
πεῖ κάποιος: «Μά δέν εἶναι τό
ἴδιο πράγμα νά δεῖ κανείς τό Χριστό μέ τά μάτια του, ὅπως Τόν
εἶδαν οἱ ἀπόστολοι, καί ν’ ἀκούει μόνο τά λόγια Του
ἀπό ἄλλους ἤ νά τά διαβάζει στή Γραφή, ὅπως
ἐμεῖς σήμερα».
Διαβάστε περισσότερα »

Γνωρίζουμε πολύ καλά πως ο καθένας μας
αποτελεί ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ. Αυτό το
γνωρίζουμε και το χαιρόμαστε ως θείο δώρο στη ζωή. Είναι ένα βασίλειο η μοναδικότητα, που φέρουμε ο καθένας μας ως
υπάρξεις και έχουμε τη χάρη και τη χαρά να τo κυβερνάμε ελεύθερα,
κατά βούληση και κατά συνείδηση. Και μπορούμε μέσα σ΄ αυτήν να συμπεριλάβουμε
και να βιώσουμε όλο το νόημα της ζωής. Και μαζί να αγκαλιάσουμε και τον πλησίον
και όλον τον κόσμο. Συνεπώς, τι περισσότερο έχει να πει η λέξη διαφορετικότητα σε μια χριστιανική
ψυχή, αλλά και σε κάθε ψυχή, που βλέπει τα πρόσωπα, τα πράγματα, τις
καταστάσεις, μέσα από τη φυσική και φυσιολογική τους τάξη. Το μόνο που μπορεί
να πετύχει είναι η περιθωριοποίηση και ο χωρισμός της κοινωνίας σε ομάδες, ενώ η μοναδικότητα να ενώσει. Κι αυτό
πιστεύουμε πως θα φανεί από τις παρακάτω λίγες φτωχές σκέψεις.
Διαβάστε περισσότερα »

Ο άφρων στερείται φρόνησης και
διορατικότητας, περιπλανιέται και χάνεται μέσα στις σκέψεις του. Ο άφρων
προσκρούει σε πολλές επιθυμίες που είναι ανόητες και βλαβερές.
Παρασύρεται σε σκοτεινούς δρόμους και οδηγείται σε καταστροφή και σε
απώλεια. Ο άφρων είναι ασεβής∙ η αφροσύνη του τον οδήγησε στην άρνηση
του Θεού: «Εἶπεν ἄφρων ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ∙ οὐκ ἔστι Θεός».
Διαβάστε περισσότερα »

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αμαρτία, από το να προσεύχεται κανείς χωρίς φόβο Θεού, χωρίς προσοχή και ευλάβεια.
Διαβάστε περισσότερα »