Ο ΚΛΗΡΟΣ
όλων των ανθρώπων της γης, κλήρος αναπόφευκτος, είναι ο θάνατος. Τον φοβόμαστε
ως τον πιο άσπονδο εχθρό μας. Τα θύματά του τα κλαίμε πικρά. Ωστόσο ζούμε σαν να
μην υπήρχε θάνατος, ζούμε σαν να είμαστε αιώνιοι πάνω στη γη.
Διαβάστε περισσότερα »
Σκέψεις για τον θάνατο (Αγ. Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ)
Δικαιολογούμαι… Διεκδικώ … Εν τέλει προς τι; (Ηλιάδης Σάββας, Δάσκαλος)
Δικαιολογία και
διεκδίκηση. Δυο
τρόποι έκφρασης φαινομενικά άσχετοι, μάλλον αντίθετοι, με κοινό όμως στόχο: Την
εξασφάλιση και υποστήριξη του «αδιαμφισβήτητου» δικαιώματος διά του άνευ ορίων
θελήματος. Βασικό χαρακτηριστικό του σύγχρονου κόσμου, του άγευστου από την
ασκητική ρωμαίικη παράδοση.
Διαβάστε περισσότερα »
Πνευματικά και κοσμικά αναγνώσματα (Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος)
Σου στέλνω τις Παραινέσεις* του αγίου
Αντωνίου, τις οποίες μου ζήτησες. Διάβασέ τες με προσοχή. Θα σε
εντυπωσιάσουν. Ο άγιος δεν ήταν εγγράμματος και δεν είχε μελετήσει τα
βιβλία των σοφών. Γνώριζε, ωστόσο, απέξω το μεγαλύτερο μέρος της Γραφής.
Η χάρη του Θεού σόφισε το νου του, γι’ αυτό και οι διδαχές του είναι,
όπως θα διαπιστώσεις, πολύ σοφές. Σύμφωνα με αφηγήσεις αυτόπτων
μαρτύρων, τα πνευματικά του λόγια, βγαίνοντας από την καρδιά του,
ξεχύνονταν σαν χείμαρρος από το στόμα του και πλημμύριζαν τις καρδιές
των ακροατών του, που συχνά περνούσαν ολόκληρες νύχτες ακούγοντάς τον,
χωρίς να κουράζονται ή να νυστάζουν. Είχαμε κι εμείς τον π. Σεραφείμ του
Σάρωφ, που, παρότι ήταν επίσης αγράμματος, έγινε σοφότερος από τους
σοφούς χάρη στην οικείωση της σοφίας του Θεού και των θεοφόρων αγίων
πατέρων.
Διαβάστε περισσότερα »
Τα δύο είδη ταπεινώσεως: Η άκτιστη-Θεία και η κτιστή-ασκητική (Αρχ. Σωφρόνιος Σαχάρωφ του Έσσεξ)
Ο Κύριος μας έδωσε την εντολή να
ταπεινωθούμε, για να ομοιάσουμε προς Αυτόν. Η ταπείνωση, σε αντίθεση με
την υπερηφάνεια, ανοίγει την καρδιά με κίνηση αγάπης προς όλη την κτίση·
κάνει τον άνθρωπο να αισθάνεται ευτυχής βλέποντας τους άλλους σε δόξα.
Καθιστά τον άνθρωπο αληθινά θεοειδή. Ελκύει σε αυτόν το Άκτιστο Φως του
Θεού. Εμπνέει τη δίψα να ομοιωθεί με Αυτόν σε όλα τα επίπεδα. Κάποια
χροιά της ταπεινώσεως της Θείας αγάπης έχει η αγάπη της μητέρας προς το
παιδί της. Αυτή υπηρετεί το βρέφος, υποδουλώνει τον εαυτό της, χωρίς να
αισθάνεται καμία εξουδένωση. Έτσι και στην αγάπη του Χριστού δεν υπήρξε
εξουδένωση, όταν Αυτός, δίνοντάς μας υπόδειγμα, ένιψε τα πόδια των
Αποστόλων κατά τον Μυστικό Δείπνο. Η αγάπη του Χριστού θέλει να
υπηρετήσει τους «μικρούς» και αδυνάτους του αιώνος αυτού.
Διαβάστε περισσότερα »
Μπορούμε να γίνουμε άγιοι σήμερα; (Αγ. Συμεών ο Νέος Θεολόγος)
Πολλές
φορές ἀκοῦμε τούς χριστιανούς νά λένε:
«Ἄν ζούσαμε κι’ ἐμεῖς στήν ἐποχή τῶν Ἀποστόλων καί ἀξιωνόμασταν νά δοῦμε τό Χριστό, ὅπως Τόν εἶδαν ἐκεῖνοι, θά γινόμασταν ἅγιοι, ὅπως ἔγιναν κι’ αὐτοί». Ὅσοι σκέφτονται ἔτσι,
ξεχνοῦν ὅτι Ἐκεῖνος πού μιλοῦσε στόν καιρό
τῶν ἀποστόλων, μιλάει καί τώρα. Ἴσως ὅμως καί πάλι νά
πεῖ κάποιος: «Μά δέν εἶναι τό
ἴδιο πράγμα νά δεῖ κανείς τό Χριστό μέ τά μάτια του, ὅπως Τόν
εἶδαν οἱ ἀπόστολοι, καί ν’ ἀκούει μόνο τά λόγια Του
ἀπό ἄλλους ἤ νά τά διαβάζει στή Γραφή, ὅπως
ἐμεῖς σήμερα».
Διαβάστε περισσότερα »





