Το άναρχο, το απόλυτο Είναι μας αποκαλύφθηκε ως Προσωπικό. Αυτό είναι το
Προαιώνιο γεγονός του Είναι. Το πώς είναι δυνατό αυτό το Γεγονός θα
παραμείνει στην αιωνιότητα απρόσιτο Μυστήριο για όλα τα κτιστά όντα.
Όταν όμως γίνεται λόγος για κτιστά πρόσωπα, εννοούμε ότι αυτά έχουν
δημιουργηθεί «εν αρχή» (Γεν. 1, 26) ως καθαρή δυνατότητα, που οφείλει να
πραγματοποιηθεί ως εκείνο τον βαθμό πληρότητος όπου το πρόσωπο γίνεται
«καθαρή ενέργεια». Όλη η οδός αυτή της «πραγματώσεως» του προσώπου περνά
πλέον οπωσδήποτε από την συνέργεια Θεού και ανθρώπου. Ο άνθρωπος μπορεί
να αποκαλυφθεί ως τον έσχατο βαθμό συναντώντας τον Θεό και Πατέρα και
να ομοιωθεί εντελώς με Αυτόν. Μπορεί όμως επίσης να αρνηθεί τον
Δημιουργό κατά τις αναζητήσεις του για τις μορφές και τις οδούς του
είναι.
Διαβάστε περισσότερα »
Ο Γάμος (Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ)
Περί πλεονεξίας και εικόνας του πλεονέκτη. Περί κλοπής και αρπαγής και περί κλέφτη και άρπαγα. (Αγ. Νεκτάριος Πενταπόλεως)
Η πλεονεξία είναι πάθος αχόρταγης ψυχής.
οικία την οικία και αγρό τον αγρό, με σκοπό να αφαιρέσει κάτι από τον ιδιοκτήτη
έως ότου δεν του αφήσει τίποτα. Ο πλεονέκτης, όσο περισσότερο αυξάνει την
περιουσία του, τόσο περισσότερο γίνεται άπληστος. Ο πλεονέκτης αισθάνεται δίψα για
χρυσάφι και πείνα για περιουσία γι’ αυτόν το λόγο δεν μπορεί να απαλλαγεί ούτε από
τη φτώχεια ούτε από τη στέρηση. Με ποτό μεν έχουν σβήσει την όρεξη του πότη και
την επιθυμία της τροφής τη χόρτασαν με τροφή. Την πλεονεξία όμως δεν την
έσβησαν ούτε με ασήμι ούτε με χρυσάφι.
Ήρθε όντως η ώρα του ΟΧΙ. Αλλά, για ποιο ΟΧΙ; (Φώτης Μιχαήλ, ιατρός)
των παππούδων μας δεν ξέρανε από δανειστές. Οι οικογένειές τους πορεύονταν με
τα λίγα και το χρέος το θεωρούσανε μεγάλη κατάρα.
όμως, οι απόγονοί τους, περιφρονήσαμε την βασική τους λογιστική αρχή, που έλεγε,
βγάζω δέκα-βάζω τα δύο στην άκρη, και κλείσαμε με νόημα το μάτι στους
δανειστές, που μας περίμεναν ολοπρόθυμοι έξω από την πόρτα.
οι δανειστές -επειδή τα λεφτά που βγαίνουν χωρίς ιδρώτα, εύκολα σκορπίζονται-
κατέληξαν να γίνουν η προέκταση του παραμορφωμένου μας πλέον εαυτού.
Από το Συναξάρι – Άγιος Μιχαήλ Χωνιάτης, Μητροπολίτης Αθηνών
4 Ιουλίου
Ο άγιος Μιχαήλ καταγόταν από τις Χώνες
της Φρυγίας και προερχόταν από μία εκ των πλέον επιφανών οικογενειών
του τόπου (1138). Μαθήτευσε πρώτα κοντά στον μητροπολίτη Νικήτα, κατόπιν
σπούδασε στην Κωνσταντινούπολη υπό την καθοδήγηση του αγίου Ευσταθίου,
του μελλοντικού μητροπολίτη Θεσσαλονίκης [20 Σεπτ.], ο οποίος του
ενέπνευσε την αγάπη του για τον Όμηρο και τον Πίνδαρο. Εισήλθε έπειτα
στην πατριαρχική αρχιγραμματεία, όπου οι ικανότητές του εκτιμήθηκαν και
εξελέγη μητροπολίτης Αθηνών (1182), που κατά τους χρόνους εκείνους είχε
καταντήσει μικρή πολίχνη, θύμα συχνών πειρατικών επιδρομών και της
οποίας ο λαός είχε περιπέσει σε αθλιότητα, τόσο υλική όσο και
πνευματική.
Διαβάστε περισσότερα »
Κυριακή Εʼ Ματθαίου: Η θεραπεία του δαιμονισμένου (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)
(Ματθ. η’ 28-34, θ’ 1)
Οι άνθρωποι είναι άδικοι με
το Θεό, γι’ αυτό και εξοργίζονται μαζί Του. Ποιός έχει το δικαίωμα όμως να
εξοργιστεί εναντίον οποιουδήποτε και μάλιστα εναντίον του Θεού;
