«Λαλοῦντες
ἑαυτοῖς ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, ᾄδοντες καὶ ψάλλοντες εν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν τῷ Κυρίῳ» (Εφεσ. 5,19)
Απόδοση στη
νεοελληνική: «Να τέρπετε τους εαυτούς σας με ψαλμούς και ύμνους και ωδές
πνευματικές, τραγουδώντας και ψάλλοντας με την καρδιά σας». Από τον παραπάνω
αποστολικό στίχο παίρνουμε αφορμή και παραθέτουμε σχόλια ψυχωφελή των αγίων της Εκκλησίας μας.
Η συνήθεια του «ψάλλειν» είναι στη φύση μας και
βοηθάει στην τήρηση της αρμονίας των πραγμάτων στη ζωή μας αλλά και στη
θεραπεία της ψυχής και του σώματος. Το από καρδιάς «τραγούδι» στο Θεό είναι
ένδειξη πνευματοφόρας ψυχής. Είναι ξεχείλισμα. «Κακοπαθεῖ τις ἐν ὑμῖν;
προσευχέσθω· εὐθυμεῖ τις; ψαλλέτω» (Ιακ.5, 13) Η καρδιά και τα χείλη είναι τα
καλύτερα όργανα, που παίζουν και τραγουδούν για τη δόξα του Θεού.





